Iran Analyst

پدیده ای به نام نهی از منکر:‌ قسمت دوم، قانون و تفکیک قوا

2008-12-18T21:13:00.001-05:00

در قسمت قبلی این بحث از پدیدهٔ امر به معروف و نهی از منکر صحبت کردم، و ارتباطی که معتقدم بین این الگوی رفتار اجتماعی و ساختار ذهنی-اجتماعی پیشا مدرن وجود دارد، که در آن مفهوم «فرد» به عنوان پدیده ای جدا و مستقل از «دیگران» از یکسو و از «حکومت» از سوی دیگر، هنوز تجلی عملی و نهادین پیدا نکرده است.

در همان جا صحبت همچنین از این کردم که جامعه ایران در تاریخ معاصر خودش حالت جالب و «بینابینی» را از خودش نشان داده است، به این صورت که از یکطرف بر خلاف جوامعی مانند افغانستان و یا عربستان سعودی جامعه ایرانی اجازه نهادینه شدن پدیده دخالت در محدوده شخصی افراد در قالب سازمان یا وزارتی تحت عنوان نهی از منکر را نداده است، اما در عین حال بر خلاف جوامعی مثل کشور های غربی، قادر به تولید یک ساختار اجتماعی و قانونی که در آن حقوق «فرد» صریحا محفوظ و مصون از تعرض شناخته شده باشد نیز نبوده است.

صحبت همچنین از این شد که در جوامعی که تفکیک سه گانهٔ مبنی بر استقلال «فرد» از دیگر افراد از یکطرف و از حکومت از طرف دیگر صورت نپذیرفته است امتزاج این مفاهیم میتواند تا جائی عمیق باشد که فرد و زندگی خصوصی او در هر لحظه جزء و «محرم» افراد دیگر اجتماع (نهی از منکر و امر به معروف) و نیز سیستم مرکزی قدرت (دخالت حکومت در حیطه شخصی) محسوب گردد، تا جائی که حتی شخصی ترین جنبه های زندگی افراد چنین جامعه ای نیز میتوانند محل دخالت و نقطه تجلی خواسته های جامعه و حکومت، و به عبارت دیگر، «سیاسی» باشند.

پس این دقیقا همین کیفیت امتزاجی (زمانی که سه عنصر «فرد»، «اجتماع» و «حکومت» هنوز در ترکیب دست نخورده ابتدائی یا «ارگانیک» خود، از یکدیگر سوا نشده اند و در هم فرو خفته اند) یک اجتماع است که موجب میشود یک فرد بتواند در آن واحد خود را در معرض رسوخ و دخالت کامل «حکومت» در تمام جنبه های زندگی خود ببیند، و در عین حال خود نیز به عنوان چشمی در انتهای یک «شاخک اجرائی» از همان سیستم قدرت به عنوان ابزار اساسی رسوخ قدرت به حریم خصوصی دیگران (در شکل نهی از منکر یا امر به معروف) عمل کند.

اما از سوی دیگر، و درست به همان دلائلی که اشاره شد، سیر تحول یک جامعه به سوی درک «مدرن» از فردیت را میتوان در ساختارهای بزرگتر اجتماعی و سیاسی نیز منعکس دید. به عنوان نمونه، یکی از پیامد های مستقیم تفکیک صریح بین فرد، اجتماع، و حکومت در جامعه ای با ساختار «مدرن»، ظهور اجتناب ناپذیر نیاز به تفکیک های ساختاری در بدنه سیستم قدرت میباشد، پدیده ای که به روشنی در تاریخ تکاملی حکومت های دموکراتیک غربی تحت عنوان پدیدهٔ «تفکیک قوا» قابل مشاهده است. در متن ماده شانزدهم اعلامیه حقوق بشر و شهروند که در قرن هجدهم در فرانسه نوشته شده، آمده است: «در جامعه ای که در آن حقوق افراد تضمین و تفکیک قوا بر قرار نشده باشد، قانون اساسی وجود ندارد»

واقعیت این است که حتی با نگاهی سطحی به تاریخ تحول سیستم های سیاسی و حکومتی ایران در دو سه قرن گذشته میتوان مشاهده کرد که اندیشهٔ «تفکیک قوا» تنها در حدود اواخر قرن نوزدهم به صحنه تفکر سیاسی ایران آمد، و آن هم حاصل از تاثیر دیدگاههائی بود که به همراه «منورالفکرانی» که در اروپا به تحصیل پرداخته بودند به ایران «وارد شد».

به عبارت دیگر، مفهوم تفکیک قوا از سر آغاز اندیشه ای بومی و زاده از تنشها و تکامل اجتماعی درونی ایران نبوده است. این البته بدین مفهوم نیست که اگر این اندیشه از اروپا «وارد» نگشته بود تفکر بومی هرگز به آن نائل نمیگردید، و در واقع تفاوت اساسی هم نباید بین این دو روند قائل گشت. اما در هر صورت برای اولین بار این در هنگام برقراری نظام مشروطه و همزمان با پیدایش مبحثی به نام «قانون اساسی» بود که موضوع تفکیک قوا در ایران مجال نمود رسمی یافت ، تا سر انجام نیز در متن متممی که بعد ها به قانون اساسی نظام «سلطنت مشروطه» (که نخستین قانون اساسی ایران به شمار میآید) اضافه شد، موضوع تفکیک قوا نیز عملا منظور گردید.

باید در نظر داشت که همزمانی ظهور مباحث تفکیک قوا و قانون اساسی در ایران در عین حال پر مفهوم و طبیعی است. پر مفهوم از آن جهت که منعکس کننده بروز تغییرات مهمی در قالب و اسکلت تفکر سیاسی و اجتماعی گردانندگان کشور بود (همانطور که اشاره شد، حتی اگر این مفاهیم را عمدتا وارداتی محسوب کنیم باز تفاوتی در این حقیقت مهم نخواهد داشت)، و طبیعی از آن جهت که هر دوی این مباحث به یک پروسه اجتماعی مربوط میباشند، که عبارت باشد از نحوه استدراک و تعریف «فرد» در یک جامعه، و بنا بر آن تعریف، نحوه ادراک روابط میان فرد و اجتماع از یک سو، و فرد، اجتماع، و قدرت حاکمه از سوی دیگر.

اجازه بدهید بیشتر توضیح دهم.

برای بهتر مجسم کردن این همزمانی و طبیعی بودن آن میتوان روند تاریخی پیدایش فلسفه های اجتماعی و مدل های سیاسی در جوامع مختلف ، و موازی بودن مدام مسیر آن روند را با جریان پدید آمدن تعاریف جدید از «فرد» و جدا شدن تدریجی آن از توده ای کمابیش بی شکل به نام «جمع» در نظر گرفت. حقیقت آن است که هنگامی که یونان باستان برای اولین بار آغاز به تعریف «خود» در مقابل «دیگری» کرده بود، و در همان روزهائی که با این تعریف متفکران یونان برای اولین بار در تاریخ تکامل اندیشه بشری قادر به تولید ایدهٔ «دموکراسی» گردیده بودند، درست در همان روزها ارسطو نیز از «قانون اساسی» سخن میگفت و اندیشهٔ یک سیستم انتزاعی اما منظوم را ارائه کرد که به عنوان نماینده «خواست جمعی» افراد یک جامعه، قدرتی فراتر از قدرت هر فرد «حاکم» بر جامعه داشته باشد، قانونی که نه از بالا به پائین، و نه به نمایندگی از سوی خدا یا خدایانی، بلکه از دل تک تک «افراد» آن اجتماع ریشه گرفته باشد، و در حرکتی از پائین به بالا شکل جامعه را و ساختار اختیارات و محدوده عملکرد قدرتهای اداره کننده جامعه را تعریف کند.

این همان اندیشهٔ قدرتمند ارسطو و یونان کلاسیک بود که باز آمد تا تحت عنوان «قانون شهروندی» رم در دست «ژوستینین» ظاهر شود ، و یا بیش از هزار سال بعدتر در «مگنا کارتا»ی انگلیس و یا باز هم بعد تر در قالب قوانین اساسی مدرن باز زاده شد تا قرنها دموکراسی اروپائی را مرجع و نقشه راه شود.

در هر حال در حدود دو هزار سال پس از «قانون اساسی آتن»، ایران هم صاحب اولین قانون اساسی خودش شد، قانونی که در واقعیت چندان هم "اساسی" نبود، بلکه شاید بیشتر شبیه به یک «مگنا کارتا»ی ایرانی بود که در حقیقت فصل خطابش بیشتر مناسبات بین روحانیت و پادشاه بود تا پی ریزی دقیق و حساب شده یک سیستم برای قانونمند کردن روابط بین حکومت و افراد جامعه.

اما در حکایت داستان مشروطه و روند قانونی شدن مناسبات فرد و حکومت شعر حکیم شیرازی شاید بی ربط نباشد که گفت

هر که در خردی اش ادب نکنند، در بزرگی صلاح از او برخاست

چوب تر را چنانکه خواهی پیچ، نشود خشک جز به آتش راست

به هر حال فرهنگ ایرانی درخت پیری بود و تاب و پیچ شاخه های خشکش حاصل هزاران سال زیستن گروهی انسان تحت حکومت خدا و پادشاهی که نماینده مستقیم او بر زمین محسوب میشد بود، و امکان پذیر نبود که بخواهد به همین سادگی خودش را تسلیم افکار و ایده هائی کند که از سرزمینهائی دیگر با تاریخ و حکایاتی دیگر آمده بودند. امکان نداشت، به عبارت دیگر، که قوانینی که ریشه در دیدگاههای مدرن فرد گرایانه داشتند بخواهند به همین سادگی در بطن و متن زندگی ایرانی پیوند بخورند.

«به موازات (یا شاید بشود گفت در عکس العمل به) ظهور مفهوم «مشروطه خواهی»، روحانیون، این نمایندگان دست دوم خدا (نماینده دست اول شخص پادشاه بود)، به ادعای سهم خود آمدند و جنبش «مشروعه‌خواهی» را به راه انداختند. این جنبش موازی که از ریشه های عمیق در دل جامعه سود میبرد به راحتی موفق شد سهم درشتی از میراث قدرت شاهان را نصیب خود کند، تا جائی که، به قول یک محقق (ناصر رحیم‌ خانی)، تحت تاثیر مشروعه خواهان

عمدهٔ اصول متمم قانون اساسی رنگ شریعت گرفت. نظارت علما بر تدوین و تصویب قوانین تحمیل شد. انفکاک «قوه‌ی روحانی» از «قوه‌ی سیاسی» پذیرفته نشد و برابری ایرانیان- صرف نظر از مذهب- به غبار ابهام آلوده شد.

اما حتی با این شرایط نیز آنچه قابل انکار نبود پیدایش «قانون اساسی» بود که در نفس خود قدمی بزرگ به سوی محدود کردن قدرت «پادشاه» یا هر کس دیگری که مکان «دیکتاتور» را به دست داشت بود، و بخصوص آنکه متممی که به آن اضافه شد حتی اشاره ای صریح هم به قانونمند کردن قدرت حکومت در رابطه با افراد جامعه داشت.

اصل 27 متمم قانون اساسی مشروطیت ساختار قدرت كشور را به سه قوه کمابیش مجزا از هم «تفكیك» ‌کرد، که عبارت باشند از قوۀ قانونگذاری یا «قوه مقننه» که شامل شاه و دو مجلس شورای ملی و سنا میشد،‌ قوۀ قضائیه که محدوده قدرت روحانیون و قضات در قالب محاكم «شرعیه» و «عدلیه» بود («محاکم شرعیه» در دست روحانیون بود و به مسائل حسبی و خانوادگی می پرداخت، و «محاکم عرفیه» قلمرو قضات دادگستری بود و به دعاوی مدنی و کیفری رسیدگی میکرد). و بالاخره سومین «قوه» در قانون اساسی مشروطیت ، که حوزهٔ اعمال قدرت مستقیم بر امور مختلف جامعه تحت نام «قوه مجریه» بود، که کمابیش در کنترل شخص پادشاه باقی ماند. توجه کنید که این قانون انقلابی و شدیدا «مدرنیزه» شده هم‌ اگرچه سه حوزه قدرت را از یكدیگر ممتاز و منفصل معرفی می‌كند، اما در عین حال شاه را هم در قوۀ مجریه و هم در قوۀ مقننه دارای حق دخالت مستقیم می‌شمارد.

با برقرار شدن حکومت مشروطه سلطنتی، و بخصوص با شروع سلطنت خانواده پهلوی، روند «مدرنیزاسیون وارداتی» که به آرامی از اواخر قرن ۱۸ شروع شده بود در طی قرون نوزدهم و بیستم با سرعت بیش از پیش ادامه یافت، و جامعه ایرانی آرام آرام به سوی یک پارادایم شخصیتی «دولایه» پیش خزید، تا جائی که با رسیدن نیمه دوم قرن بیستم ایران را میشد کشوری اساسا دو شخصیته دانست، با یک شخصیت که همچون درختی پیر ریشه در اعماق زمین مذهب و سنت گسترده بود، و شخصیتی دیگر که همچون بالونی از هوای گرم در تلاش بود تا از خاک قرون پای بگسلاند و به آغوش آسمان باز تمدن غرب که او را به هزار عشوه به خود میخواند پر بگشاید.

به این ترتیب شاید بتوان یکی از عوامل اصلی توضیح‌ دهنده تفاوت بین ایران و افغانستان یا عربستان را در همین دو شقه گی فرهنگ ایرانی جستجو کرد. به عبارت دیگر، شاید گزافه نباشد اگر بگوئیم مثلا این «دو دلی» را که میتوان در ایران بعد از انقلاب نسبت به پدیده هائی از قبیل همین نهادینه کردن امر به معروف و نهی از منکر مشاهده کرد شواهد خوبی از این دوپاره گی میباشند. جامعه ایران در حال حاضر بیشتر به بچه قورباغه ای میماند که نه آنقدر خردسال است که آبشش داشته باشد و در آب زنده بماند، و نه آنقدر پیر که پاهایش توان راه رفتن بر خاک به او بدهند. نه آنقدر در بیخبری از مفهوم «فردیت» خفته است که حقوق فردی را بتواند یکجا به دست حکومتی از قبیل طالبان یا آل سعود ببخشد، و نه آنقدر این معنی و مفهوم در رفتار و پندار جمعی وفردیش قوام یافته که قادر به برگماشتن حکومتی صراحتا دموکراتیک بر زندگی خود باشد.

و در اوج و بحبوحه چنان حیرت و درد و پارگی بود که پهلوی مادر پیرمان شکافت تا از دلش فرزندی سرکش و پر سودا با نام انقلاب اسلامی به دنیا در آید، و بدون اینکه حتی خود رهبرانش هم الزاما بدانند یا بخواهند، وظیفه تداوی درد کهنه دو شقه گی ایران را از طریق به روشنائی روز کشاندن هر دو صورت جامعه ژانوس گونه مان بر عهده بگیرد. حقیقت اینست که سیستم ابداعی که به نام «جمهوری اسلامی» مشهور گشته است، ملغمه بسیار شفافی است از دو شخصیت جداگانهٔ روان ایرانی، که همان سنت باشند و مدرنیته.

پدیده ای به نام نهی از منکر:‌ قسمت اول، فردیت و مدرنیته

2008-12-18T21:06:00.003-05:00

وقتی طالبان در افغانستان به حکومت رسیدند، یکی از اولین کارهائی که کردند ایجاد وزارت خانه ای بود تحت عنوان «وزارت نهی از منکر» .

وقتی بعدها امریکائیها تصمیم گرفتند بالاخره بساط عیش و عشرت طالبان را (به هر حال کیف میکردند، مملکتی دستشان بود و هر کاری عشقشان بود میکردند، برای من این تعریف دقیق عیش و عشرت است) برچینند و دولت کرزائی را به کار بگمارند، خیلی ها این رویا را داشتند که جامعه افغان از این رو به آن رو خواهد چرخید و اصلا الگوئی از آزادی و سیستم دموکراتیک در منطقه خواهد شد. نیازی به شرح نیست که چنین اتفاقی نمیتوانست بیافتد، و نیافتاد. اما تلخ تر از آن این که حتی بسیاری از واقعیتهای سیاه طالبانی نیز باز طلب برگشت کردند و نهایتا هم عملا برگشتند. یکی از این واقعیتها وزارت نهی از منکر بود که در قالب نهادی به نام « اداره امر به معروف و نهی از منکر » به صحنه بازگشت.

در عربستان نیز سازمانی وجود دارد به نام هیئت امر به معروف و نهی از منکر، که مسئول سیستماتیک کردن این سیاست دخالت مردم در زندگی یکدیگر میباشد. علاوه بر دخالت مستقیم در جنبه های مختلف زندگی شخصی از قبیل لباس پوشیدن، صحبت کردن (با جنس مخالف)، مشاهده کردن فیلم و گوش دادن به موسیقی دلخواه، و نوع همامیزی جنسی افراد، این نهاد همچنین مردم را نی به دخالت مستقیم در زندگی یکدیگر تشویق میکند، و به تازگی این امکان را هم برای مردم عادی به وجود آورده است که اگر دخالت انان موثر نیافتاد بتوانند از طریق سایت اینترنتی آنها گزارش فردی که نهی از منکر آنان را رد کرده است را به ان سازمان بدهند.

در ایران بعد از انقلاب اسلامی آیت الله خمینی هم علاقه داشت چنین وزارت خانه ای را برپا کند، اما موفق نشد، و به جای آن از یکطرف «کمیته های انقلاب اسلامی» به وجود آمد، که وظیفه اصلی شان اجرائی کردن نهی از منکر تحت عنوان حراست از انقلاب اسلامي و حفاظت از جان و مال و ناموس مردم تعریف شده بود، و از طرف دیگر هم «وزارت ارشاد اسلامی» درست شد، که خوشبختانه بر خلاف اسم دهشتناکش، شتر گاو پلنگی بیش نبود که از ادغام چند وزارت خانه و سازمان قبلی، از قبیل فرهنگ و هنر و اطلاعات و جهانگردی و غیره به وجود آمده بود و نهایتا هم اسمش شد «وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی»، و توجهش هم بیشتر روی مسائل فرهنگی و توریسم و از این قبیل متمرکز شد.

در سالهای پس از آیت الله خمینی چند بار نیز افراد مختلفی به بهانه های متفاوتی تلاش کردند تا تفکر نهی از منکری را به صورتی «ناب» تر از قالبهائی مثل نیروی انتظامی یا حتی بسیج مستضعفین به جامعه تزریق کنند، که یکی از آخرین نمونه های آن تلاش احمدی نژاد برای ایجاد سازمانی تحت نام نهی از منکر و امر به معروف بود، اما به فال نیک باید گرفت این حقیقت را که چنین پروژه ای هرگز به واقعیت نپیوست، و وزارت خانه ای با وظیفهٔ نهی از منکر هرگز در ایران وجود خارجی پیدا نکرد.

موضوعی که دوست دارم اینجا مطرح‌ کنم اینست که تناقضی بنیادین بین مدرنیته و فلسفه «امر به معروف و نهی از منکر» وجود دارد که بایستی از نزدیک مورد مداقه هر کسی که علاقه ای به سئوال جامعه ایرانی و گذار آن به دموکراسی دارد قرار بگیرد.

یکی از پدیده هائی که تاریخ دانان و جامعه شناسان به وضوح‌ نشان داده اند از نشانه های گذار یک جامعه از ساختار اجتماعی «پیشامدرن» به ساختار اجتماعی «مدرن» میباشد، تغییر در نوع تعابیر ذهنی و عملی است که آن جامعه از مفهوم «فرد» و فردیت اعضای خود ارائه میدهد. به عبارت دقیقتر، یکی از نشانه های غیر قابل اشتباه ورود جامعه ای به ذهنیت مدرن ورود جدی و عملی مفاهیمی همچون «فردیت» و «حریم خصوصی» به حوزه های مختلف زندگی روزمره آن اجتماع، از جنبه های قانونی و عرفی گرفته تا رفتارهای اجتماعی و اقتصادی و حتی حالات روانی افراد آن، میباشد.

به عبارت دیگر، زمانی که ماتریس منطقی که زیربنای مدل قانونی و عرفی جامعه ای را تشکیل میدهد بر پایه عدم تفکیک عمیق افراد و حدود آنان از یکدیگر بنا شده باشد، طبیعتا هنجارهای جمعی و رفتارهای اجتماعی که طبق آن هنجارها مجوز قانونی یا عرفی برای بروز میابند رفتارهائی هستند که با چنان منطقی همخوانی دارند، و رفتارهائی که توسط آن سیستم توصیه و حتی «الزام» میگردند رفتارهائی هستند که به صرف وجود خود آن منطق را تقویت و تعمیم میبخشند.

تناقض آشکاری که اشاره شد بین تفکر مدرن و فلسفه امر به معروف و نهی از منکر وجود دارد را میتوان دقیقا بر همین محور تعریف و تعیین «حریم خصوصی افراد» تشخیص داد. یک واقعیت ساده ای که این تناقض را روشن میکند از این قرار است که فلسفه «امر به معروف و نهی از منکر» مبتنی بر ساختار اجتماعی کهن و تعبیری از «فردیت» شخص است که در آن مرزهای شخصی بین افرادی که اعضای یک جامعه میباشند قابل تفکیک به معنای واقعی محسوب نمیگردند.

به عبارت دیگر، محدوده خصوصی و شخصی فرد در چنین ساختاری اجتماعی دارای هیچگونه «حرمت» خاص نمیباشد، و در واقع هر «فرد» نه تنها در ارتباط با دیگر «افراد» از فردیت خود عاری است، بلکه در قبال سیستم قدرتی که زمام امور آن جامعه را در دست دارد نیز دارای هیچ «هویت» یا «فردیت» جدا و قابل دفاعی نمیباشد. در واقع این عدم تفکیک فرد از افراد و از «حکومت» میتواند تا حدی عمیق باشد که فرد و زندگی فردی او در هر لحظه جزء و مربوط به قدرت باشد، یا به عبارت دیگر، حتی شخصی ترین جنبه های زندگی فردی نیز میتوانند محل دخالت و تظاهر خواسته های حکومت، و به عبارت دیگر، «سیاسی» باشند.

یکی دیگر از مشخصات این دسته جوامع، که بنیانا در ارتباط با موضوع امر به معروف و نهی از منکر میباشد، آنست که سه عنصر «فرد» ، «اجتماع» و «حکومت» هنوز در ترکیب دست نخورده ابتدائی یا «ارگانیک» خود، از یکدیگر سوا نشده اند و در هم فرو خفته اند. این همین مشخصه است مثلا، که موجب میشود یک فرد بتواند در آن واحد خود را در معرض رسوخ و دخالت کامل «حکومت» در تمام جنبه های زندگی خود ببیند، و در عین حال خود نیز به عنوان چشمی در انتهای یک «شاخک اجرائی» از همان سیستم قدرت به عنوان ابزار اساسی رسوخ قدرت به حریم خصوصی دیگران (در شکل نهی از منکر یا امر به معروف) عمل کند.

یکی از پیامد های مستقیم تفکیک صریح بین فرد، اجتماع، و حکومت در جامعه ای با ساختار «مدرن»، ظهور اجتناب ناپذیر نیاز به تفکیک های ساختاری در بدنه سیستم قدرت میباشد، پدیده ای که به روشنی در تاریخ تکاملی حکومت های دموکراتیک غربی تحت عنوان پدیدهٔ «تفکیک قوا» قابل مشاهده است. در متن ماده شانزدهم اعلامیه حقوق بشر و شهروند که در قرن هجدهم در فرانسه نوشته شده، آمده است: «در جامعه ای که در آن حقوق افراد تضمین و تفکیک قوا بر قرار نشده باشد، قانون اساسی وجود ندارد»

اگرچه موضوع تفکیک قوا به عنوان تجلی اجتماعی و سیاسی سیر تکاملی فردیت در یک جامعه رابطه ای مستقیم واساسی با موضوع بحث ما یعنی تناقض بنیانی پدیده نهی از منکر با مدرنیته دارد، اما اجازه بدهید تا این بحث را در جای دیگری دنبال کنیم، با این امید که متن حاضر لااقل تا حدی موفق به بیان این نکته شده باشد که لازمه اساسی برای وجود پدیدهٔ نهی از منکر در جامعه، برقرار بودن هنجار های خاصی است که بر پایه عدم تفکیک فرد از جمع شکل گرفته باشند.

از سوی دیگر اما، این نکته نیز قابل تامل است که چنین هنجارهائی در جوامعی همچون افغانستان یا عربستان تا جائی برقرار و قدرتمند بوده اند که به وجود آمدن وزارت خانه های رسمی دولتی تحت عنوان امر به معروف و نهی از منکر را باعث شده اند، در حالی که به نظر میرسد جامعه ایران حتی پس از انقلاب اسلامی نیز پذیرای رسمی شدن چنین ساختاری نبوده است. امیدوارم تا در بحث بعدی با پرداختن به تاریخچه مفهوم «فردیت» از یک سو، و تجلی آن در شکل گیری سیستمهای اجتماعی و قانونی کشور ایران (همچون تاریخچه پدید آمدن قانون اساسی) از سوی دیگر، به بررسی این نکته برسیم که چگونه است که بر خلاف جامعه هائی همچون افغانستان یا عربستان، جامعه ایرانی حتی پس از انقلاب اسلامی و حتی تحت حکومتی به نام جمهوری اسلامی نیز پذیرای نهادینه و قانونی شدن پدیده نهی از منکر نگردیده است.

قسمت دوم این بحث را میتوانید اینجا بخوانید

اعلام رسمی ورود سپاه و بسیج به عرصه های اقتصاد و سیاست

2008-08-27T22:30:00.011-04:00

سرلشکر جعفری، که برای اولین بار در تاریخ جمهوری اسلامی فرماندهی همزمان سپاه و بسیج را بر عهده دارد، و قبلا در پیشگوئی تغییرات عمیق ساختاری و هویتی اخیر سپاه و بسیج که به عنوان"طرح‌ تعالي‌ و تحول‌ سپاه" نامیده شده اند گفته بود " با تحقق اين طرح، سپاه پاسداران انقلاب اسلامي بار ديگر كار خود را از نو شروع مي‌كند و شايد بعد از يكي دو سال ديگر، اين مقطع زماني را تولد دوباره سپاه بناميم"، در سخنان اخیر خود به صراحت از ورود رسمی سپاه و بسیج به عرصه های سیاسی، فرهنگی و اقتصادی سخن گفت.

جعفری در این سخنان رسالت و وظیفه اصلی سپاه را پیشگیری از تهدیدات "فرهنگی، سیاسی و نظامی" میخواند و بار دیگر به عمق و وسعت تغییرات ساختاری که در حال تولید هویتی جدید در سپاه و بسیج میباشند اشاره میکند. وی با ذکر انچه که "انعطاف سازمانی" سپاه میخواند میگوید، "سپاه‌ يك‌ سازمان‌ خشك‌ و نظامي‌ صرف‌ نيست‌ و انعطاف‌پذيري‌ از ضروريات‌ اجتناب‌ناپذير آن‌ است؛ چراكه‌ بسته‌ به‌ نوع‌ تهديدات، ماموريت‌هاي‌ آن‌ نيز در حال‌ تغيير است‌ كه‌ تغييرات‌ ساختاري‌ سپاه‌ نيز در اين‌ راستا قابل‌ ارزيابي‌ است."

به عبارت دیگر، وی اذعان میکند که ساختار هویتی سپاه شکل خاصی ندارد، بلکه با توجه به منافع "نظام"، یا به عبارت دیگر با توجه به "تهدید های" مختلفی که در هر لحظه اهمیت دارند این هویت و جهت گیری آن تغییر میکند. علاوه بر اهمیت بخصوص این اظهارات در مورد هویت سپاه و بستگی داشتن عملکرد آن به سیاستهای روز "نظام" و نه به یک ساختار قانونی یا ایدئولوژیکی ثابت، نکته ظریفی که باید از دید پنهان نماند حیطه هائی است که سردار جعفری به عنوان نمونه هائی از این "تهدیدها" ذکر کرده است. وی میگوید " تهديدات‌ موجود عليه‌ ما ثابت‌ نيست‌ و ماهيت‌ آن‌ در حال‌ تغيير است. در مقاطع‌ مختلف‌ تهديدات‌ به‌ شكل‌هاي‌ مختلف‌ نظامي، امنيتي، سياسي، فرهنگي‌ و اقتصادي‌ به‌ اوج‌ خود مي‌رسد كه‌ سپاه‌ به‌ عنوان‌ مدافع، حافظ‌ و نگهبان‌ انقلاب‌ و دستاوردهاي‌ آن، بايد قبل‌ از هر چيز تهديدات‌ و ماهيت‌ آن‌ها را بشناسد و در مقابل‌ آن‌ها با برنامه‌ريزي‌ كامل‌ مقابله‌ كند." به عبارت دیگر، سپاه پاسداران آزاد است تا نه تنها در موارد نظامی و امنیتی، بلکه در زمینه های "سیاسی، فرهنگی، و اقتصادی" نیز وارد صحنه گردد و با استفاده از قدرت خود این حیطه ها را تحت کنترل در آورد

و سرانجام بار دیگر سردار سرلشکر تصمیم به ادغام فرماندهی سپاه و بسیج را نیز در همین راستای در دست گرفتن جنبه های مختلف سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی توسط نظامیان تشریح میکند، و میگوید، "براي‌ اين‌كه‌ شعار «تا سپاه‌ بسيج‌ نشود، بسيج، بسيج‌ نشود» عملي‌ شود لازم‌ بود فرماندهي‌ كل‌ سپاه‌ خودش‌ مسووليت‌ فرماندهي‌ بسيج‌ را نيز برعهده‌ بگيرد تا بتواند سپاه‌ را در راستاي‌ حمايت‌ از ماموريت‌هاي‌ بسيج‌ و ايجاد آمادگي‌هاي‌ لازم‌ سازماندهي‌ كند." و سپس به سرعت اضافه و تصریح میکند، "بسيج‌ درهمه‌ اقشار، همه‌ موضوعات‌ و همه‌ زمينه‌ها و ابعاد سياسي، امنيتي، فرهنگي، اجتماعي، و اقتصادي‌ نقش‌ دارد."

متن کامل سخنان سردار سرلشکر جعفری به نقل از خبرگزاری دانشجویان ایران:

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران سرويس: سياسي در طرح‌ تعالي‌ و تحول‌ سپاه، اهميت‌ خاصي‌ به‌ مساله‌ معنويت‌ داده‌ شده‌ است. طرحي‌ كه‌ سرلشكر جعفري‌ فرمانده‌ كل‌ سپاه‌ پاسداران‌ انقلاب‌ اسلامي‌ ابعاد مختلف‌ آن‌ را توضيح‌ داده‌ و تاكيد مي‌كند كه مساله‌ اصلي‌ سپاه‌ ارتقاي‌ سطح‌ ايمان‌ و معنويت‌ است. به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا) به نقل از سپاه‌نيوز براي‌ آشناشدن‌ بهتر با ابعاد مختلف‌ اين‌ طرح‌ و برنامه‌هاي‌ كنوني‌ و آينده‌ سپاه‌ اين‌ گزيده‌گويي‌ مي‌تواند راهگشا باشد. «نبايد بگذاريد در درون‌ سپاه‌ عناصر اصلي‌ پيروزي‌ و موفقيت‌ تضعيف‌ شود. روحيه‌ تعبد، روحيه دينداري، خلوص‌ در نيت، عمل‌ را مخلصانه‌ براي‌ خدا انجام‌ دادن، نبايد تضعيف‌ شود.» فرماندهي‌ معظم‌ كل‌ قوا با بيان‌ اين‌ مطلب‌ در همايش‌ فرماندهان‌ در زنجان‌ در شهريور سال‌ ‌‌٨٣ در واقع‌ خطمشي‌ كلي‌ حاكم‌ بر فعاليت‌هاي‌ اصلي‌ سپاه‌ را تبيين‌ كردند. «تعبد»، «دينداري» و خداوند را ناظر بر اعمال‌ خود دانستن‌ و دل‌ در گرو حق‌ و پرتو ايمان‌ داشتن‌ و براي‌ خدا و درجهت‌ او حركت‌ كردن، راهبرد اصلي‌ سپاه‌ بوده‌ و خواهد بود. از اين‌ نظر مي‌توان‌ گفت‌ «طرح‌ تعالي‌ و تحول‌ سپاه» در واقع‌ اجراي‌ منويات‌ فرماندهي‌ معظم‌ كل‌ قوا و زمينه‌اي‌ براي‌ نوكردن‌ و زدودن‌ كهنگي‌ از سپاه‌ است. از اين‌ جهت‌ است‌ كه‌ سرلشكر پاسدار جعفري، فرماندهي‌ كل‌ سپاه‌ پاسداران‌ انقلاب‌ اسلامي، تاكيد مي‌كند كه: «طرح‌ تعالي‌ و توسعه‌ سپاه‌ بدنبال‌ پاسخ‌ به‌ اين‌ سو‌ال‌ اساسي‌ است‌ و اقدامات‌ خود را در دو بخش‌ «تحول» و «تعالي» متمركز كرده‌ و ضروريست‌ كليه‌ فرماندهان‌ و مديران‌ در سطوح‌ مختلف‌ سپاه‌ بدانند كه‌ اقدامات‌ تحولي‌ (مانند تغييرات‌ ساختاري‌ و يا بازنگري‌ در نظامات‌ و آيين‌ نامه‌ها و...) از بالا به‌ پايين‌ و البته‌ با مشاركت‌ فعال‌ رده‌هاي‌ پايين، اعمال‌ مي‌شود. لكن‌ اقدامات‌ تعالي‌بخش‌ (مانند مسائل‌ رفتاري، معنوي‌ و اخلاقي) به صورت‌ گسترده‌ و همزمان‌ در كليه‌ سطوح‌ سازماني‌ و عمدتاً‌ از پايين‌ به‌ بالا صورت‌ خواهد گرفت. وي اقدامات‌ تعالي‌بخش‌ را به‌ مثابه‌ جهاداكبر دانسته‌ و مي‌گويد: اقدامات‌ تعالي‌بخش‌ در سپاه‌ عمدتاً‌ در راستاي‌ تحقق‌ ارزش‌هاي‌ ديني‌ و انقلابي‌ بوده‌ و پياده‌سازي‌ آن‌ در رفتار و فرهنگ‌ سازماني‌ سپاه، امري‌ بسيار اساسي‌ و زيربنايي‌ است‌ كه‌ هيچ‌ مانعي‌ نمي‌شناسد و بايد دانست‌ كه‌ احيأ ارزش‌ها و رواج‌ آن‌ در سپاه، جز با عزمي‌ راسخ‌ براي‌ جهاد اكبر در سپاه‌ با توكل‌ برخداي‌ متعال‌ و صرفاً‌ براي‌ رضاي‌ او، حاصل‌ نمي‌گردد. اين‌ خصيصه‌ ذاتي، سپاه‌ را از تمام‌ نيروهاي‌ نظامي‌ دنيا متفاوت‌ ساخته‌ و هويت‌ ديگري‌ بدان‌ داده‌ است. هويتي‌ كه‌ تنها در يك‌ جهان‌بيني‌ الهي‌ قابل‌ دستيابي‌ و جستجو است. نظر به‌ همين‌ اهميت‌ ويژه‌ است‌ كه‌ سرلشكر جعفري‌ مي‌گويد: با توجه‌ به‌ اهميت‌ و اولويت‌ مساله‌ ارتقأ معنويت، اين‌ امر بايد به‌ عنوان‌ دغدغه‌ اصلي‌ همه‌ مسوولان‌ و فرماندهان‌ در همه‌ سطوح‌ تبديل‌ شود و هرچه‌ موانع‌ سازماني‌ بر سر راه‌ تحقق‌ آن‌ وجود دارد بايد برداشته‌ شده‌ و محور سازماني‌ و برنامه‌ريزي‌ سپاه‌ قرار گيرد. انسان‌ در سپاه‌ محور است‌ نه‌ تغييرات‌ فلسفه‌ وجودي‌ سپاه‌ و ماموريت‌ آن، كه‌ دفاع‌ از انقلاب‌ اسلامي‌ و دستاوردهاي‌ آن‌ است‌ اقتضا مي‌كند كه‌ سپاه‌ از يك‌ سازمان‌ «تجهيزات‌ محور»، به‌ يك‌ سازمان‌ «انسان‌ محور» تبديل‌ شود. لذا فرمانده‌ كل‌ سپاه‌ تصريح‌ مي‌كند: سپاه‌ يك‌ سازمان‌ تجهيزات‌ محور نبايد باشد، سپاه‌ يك‌ سازمان‌ انسان‌ محور است. لذا بايد محور سازماني‌ سپاه‌ را در اين‌ جهت‌ قرار داده‌ و محور كار را تقويت‌ ايمان‌ و معنويت‌ و جنبه‌هاي‌ اعتقادي‌ كه‌ قدرت‌ و ماهيت‌ سپاه‌ نيز بر همين‌ پايه‌ است، قرار دهيم. اين‌ مساله‌ اساسي‌ بايد در رفتار و فرهنگ‌ سازماني‌ سپاه‌ اثر عميق‌ بگذارد. وي‌ معتقد است: اهميت‌ اين‌ مساله‌ تا به‌ آن‌جاست‌ كه‌ همه‌ در هر سطوحي‌ كه‌ هستند بايد نسبت‌ به‌ آن‌ اهتمام‌ بورزند و در برنامه‌ريزي‌هاي‌ ريز و كلان‌ خود آن‌ را مورد توجه‌ قرار دهند و اين‌ اشتباه‌ است‌ كه‌ گفته‌ شود، اين‌ كار فقط‌ كار حوزه‌ نمايندگي‌ است‌ و ديگران‌ چندان‌ احساس‌ مسووليت‌ نكنند. بار سنگيني‌ است‌ كه‌ همه‌ بايد با كمك‌ هم‌ آن‌ را بردارند و به‌ دوش‌ بكشند و مشاركت‌ و همكاري‌ كنند. پيشگيري‌ از بروز تهديدات‌ فرهنگي‌ و سياسي‌ به‌ همين‌ دليل‌ فرمانده‌ كل‌ سپاه‌ معتقد است: رسالت‌ سپاه‌ فرهنگي، سياسي‌ و نظامي‌ است‌ و سپاه‌ بايد با عمق‌بخشي‌ داخلي‌ و خارجي‌ با انواع‌ تهديدات‌ روياروي‌ نظام‌ اسلامي‌ مقابله‌ كند. وي‌ پيشگيري‌ از بروز تهديدات‌ فرهنگي‌ و سياسي‌ را از جمله‌ وظايف‌ سپاه‌ دانسته‌ و خاطرنشان‌ مي‌كند: يكي‌ از دغدغه‌هاي‌ بخش‌ سياسي‌ سپاه‌ بايد شناسايي‌ عوامل‌ ثبات‌بخشي‌ و تهديدزدايي‌ از انقلاب‌ و نظام‌ اسلامي‌ باشد. سپاه‌ سازماني‌ انعطاف‌پذير فرمانده‌ كل‌ سپاه‌ پاسداران‌ همچنين‌ انعطاف‌سازماني‌ را از مهم‌ترين‌ ويژگي‌هاي‌ سازمان‌ سپاه‌ دانسته‌ و مي‌گويد: سپاه‌ يك‌ سازمان‌ خشك‌ و نظامي‌ صرف‌ نيست‌ و انعطاف‌پذيري‌ از ضروريات‌ اجتناب‌ناپذير آن‌ است؛ چراكه‌ بسته‌ به‌ نوع‌ تهديدات، ماموريت‌هاي‌ آن‌ نيز در حال‌ تغيير است‌ كه‌ تغييرات‌ ساختاري‌ سپاه‌ نيز در اين‌ راستا قابل‌ ارزيابي‌ است. وي‌ تغييرات‌ در حال‌ انجام‌ در سپاه‌ پاسداران‌ را در راستاي‌ كيفي‌تر و قوي‌تر شدن‌ اين‌ تشكيلات‌ براي‌ مقابله‌ با تهديدات‌ موجود و آينده‌ ذكر كرده‌ و اشاره‌ مي‌كند: تهديدات‌ موجود عليه‌ ما ثابت‌ نيست‌ و ماهيت‌ آن‌ در حال‌ تغيير است. در مقاطع‌ مختلف‌ تهديدات‌ به‌ شكل‌هاي‌ مختلف‌ نظامي، امنيتي، سياسي، فرهنگي‌ و اقتصادي‌ به‌ اوج‌ خود مي‌رسد كه‌ سپاه‌ به‌ عنوان‌ مدافع، حافظ‌ و نگهبان‌ انقلاب‌ و دستاوردهاي‌ آن، بايد قبل‌ از هر چيز تهديدات‌ و ماهيت‌ آن‌ها را بشناسد و در مقابل‌ آن‌ها با برنامه‌ريزي‌ كامل‌ مقابله‌ كند. در همين‌ راستا سرلشكر جعفري‌ تاكيد مي‌كند: سپاه‌ پاسداران‌ با ‌‌٥ نيرو، ‌‌٢ دانشگاه‌ و فرماندهي‌ جديدي‌ كه‌ در حال‌ شكل‌گيري‌ است‌ با توجه‌ به‌ ماموريت‌هاي‌ مختلف‌ و متنوع‌ خود، نيازمند تهيه‌ و تدوين‌ نظامات‌ براساس‌ نيازهاي‌ خاص‌ آن‌ است. ‌ضرورت‌ تشكيل‌ ‌‌٣١سپاه‌ استاني‌ جعفري‌ مي‌گويد: بازنگري‌ ساختارها و سازمان‌ها، همواره‌ به‌ عنوان‌ يك‌ ضرورت‌ اجتناب‌ناپذير در برنامه‌هاي‌ سپاه‌ قرار داشته‌ و هرگاه‌ الزامات‌ ماموريتي‌ و فرايند پيشرفت، تعالي، روزآمدي‌ و قدرت‌ افزايي‌ آن‌ اقتضا نمايد، تحولات‌ در ساختار و سازمان‌ سپاه‌ با نگاه‌ راهبردي‌ ستادكل‌ نيروهاي‌ مسلح‌ رقم‌ خواهد خورد. به‌ همين‌ دليل‌ پيرامون‌ تشكيل‌ سپاه‌ استان‌ تصريح‌ مي‌كند: در راستاي‌ تقويت‌ توان‌ رزم‌ سپاه‌ و در سال‌ نوآوري‌ و شكوفايي، طرح‌ تشكيل‌ ‌‌٣١سپاه‌ استاني‌ به‌ تصويب‌ فرماندهي‌ معظم‌ كل‌ قوا رسيد و عمليات‌ اجرايي‌ آن‌ آغاز شد. فرمانده‌ سپاه‌ با تاكيد بر اين‌كه‌ " با فعال‌ شدن‌ ‌‌٣١سپاه‌ در استان‌هاي‌ كشور، تعامل‌ بين‌ نيروي‌ زميني‌ و نيروي‌ مقاومت‌ بسيج‌ تقويت‌ شده‌ و آمادگي‌ و توانمندي‌هاي‌ يگان‌هاي‌ رزم‌ و گردان‌هاي‌ بسيج‌ در صحنه‌ ماموريت‌هاي‌ سپاه‌ بيش‌ از پيش‌ ارتقأ خواهد يافت‌" مي‌گويد: تجربه‌ ‌‌٣٠ساله‌ پاسداران‌ در محيط‌ دروني‌ و بيروني‌ و به ويژه‌ در عرصه‌ مواجهه‌ با واقعيت‌ها و مقتضيات‌ سازماني، همچنين‌ درك‌ راهبردها و تهديدات‌ دشمنان‌ انقلاب‌ و ملت‌ ايران‌ نشان‌ داده‌ است‌ تحولات‌ ساختاري‌ در اين‌ سازمان‌ مردمي‌ و انقلابي، همواره‌ در افزايش‌ ميزان‌ آمادگي‌هاي‌ دفاعي‌ كشور نقش‌ مهم‌ و اساسي‌ ايفا كرده‌ است. ‌احتمال‌ تشكيل‌ فرماندهي‌ موشكي جعفري‌ از احتمال‌ تشكيل‌ يك‌ فرماندهي‌ مستقل‌ به‌ منظور تقويت‌ ساختار و فعاليت‌ بخش‌ موشكي‌ در سپاه‌ خبر داده‌ و تصريح‌ مي‌كند: اصلاحات‌ ساختاري‌ در همه‌ جاي‌ دنيا مرسوم‌ بوده‌ كه‌ در راستاي‌ صرفه‌جويي‌ هر مجموعه، بهينه‌سازي‌ منابع‌ مالي‌ و انساني‌ و تحرك‌ بيشتر انجام‌ مي‌شود كه‌ اين‌ موضوع‌ در سپاه‌ نيز طبيعي‌ است. ضمن‌ آن‌كه‌ چند سالي‌ بود كه‌ اصلاح‌ ساختاري‌ در سپاه، به‌ اين‌ قدرت‌ انجام‌ نشده‌ بود كه‌ با توجه‌ به‌ تغيير شرايط‌ محيطي‌ و نوع‌ تهديدات‌ لازم‌ است.» تا سپاه‌ بسيج‌ نشود، بسيج، بسيج‌ نشود وي با اشاره‌ به‌ فعاليتش‌ در مركز راهبردي‌ سپاه‌ مي‌گويد: طي‌ دو سالي‌ كه‌ در مركز راهبردي‌ سپاه‌ مشغول‌ فعاليت‌ بودم، فرصت‌ خوبي‌ بود تا بر نقش‌ بسيج‌ در انقلاب‌ و نظام‌ و ماموريت‌هاي‌ آن‌ تمركز كرده‌ و با تجزيه‌ و تحليل‌ وضع‌ موجود، وضع‌ مطلوب‌ و مورد انتظار آن‌ را بررسي‌ كنم. وي‌ اضافه‌ مي‌كند: به‌ خاطر مطالعه‌ كامل‌ و بررسي‌ جزئيات‌ اين‌ امر، توانستيم‌ با آمادگي، تصميمات‌ خوبي‌ بگيريم‌ و در جلسه‌اي‌ كه‌ به‌ محضر فرمانده‌ كل‌ قوا رفته‌ بوديم‌ تا موضوع‌ مسووليت‌ فرماندهي‌ كل‌ سپاه‌ را به‌ من‌ ابلاغ‌ فرمايند، پيرامون‌ مديريت‌ سپاه‌ و اقدامات‌ اوليه‌اي‌ كه‌ بايد صورت‌ بگيرد، به‌ ويژه‌ وضع‌ بسيج، صحبت‌ شد و من‌ در آن‌جا اشاره‌ كردم‌ كه‌ اگر مي‌خواهيم‌ بسيج‌ نقش‌ مطلوب‌ و مورد انتظار را ايفا كرده‌ و به‌ جايگاه‌ شايسته‌ خود نزديكتر شود، بايد سرمايه‌گذاري‌ كنيم. فرمانده‌ كل‌ سپاه‌ اظهار مي‌كند: براي‌ اين‌كه‌ شعار «تا سپاه‌ بسيج‌ نشود، بسيج، بسيج‌ نشود» عملي‌ شود لازم‌ بود فرماندهي‌ كل‌ سپاه‌ خودش‌ مسووليت‌ فرماندهي‌ بسيج‌ را نيز برعهده‌ بگيرد تا بتواند سپاه‌ را در راستاي‌ حمايت‌ از ماموريت‌هاي‌ بسيج‌ و ايجاد آمادگي‌هاي‌ لازم‌ سازماندهي‌ كند. وي با تاكيد بر اهميت‌ نقش‌ بسيج‌ و سپاه‌ يادآور مي‌شود: بسيج‌ درهمه‌ اقشار، همه‌ موضوعات‌ و همه‌ زمينه‌ها و ابعاد سياسي، امنيتي، فرهنگي، اجتماعي، و اقتصادي‌ نقش‌ دارد و از جمله‌ نيروهايي‌ كه‌ گوش‌ به‌ فرمان‌ رهبري‌ هستند و به‌ صورت‌ رسمي‌ در پيشبرد اهداف‌ انقلاب‌ اسلامي‌ نقش‌ بسيار مو‌ثري‌ دارند، سپاه‌ و بسيج‌ هستند. جعفري‌ با بيان‌ اين‌كه‌ " حضرت‌ امام(ره) ‌‌٢٠ميليون‌ بسيجي‌ را هدف‌گذاري‌ كرده‌ بودند و انتظار مقام‌ معظم‌ رهبري‌ نيز همين‌ است" مي‌گويد: تا الان‌ سپاه‌ توانسته‌ ‌‌٥ /‌‌١٢ميليون‌ نفر را سازماندهي‌ كند كه‌ حدود پنج‌ ميليون‌ نفر از اين‌ تعداد را خواهران‌ بسيجي‌ تشكيل‌ مي‌دهند. وي‌ اضافه‌ مي‌كند: در حال‌ حاضر تاكيد عمده‌ به‌ كار فرهنگي‌ در بسيج‌ است. در جامعه‌ بخش‌هاي‌ فرهنگي‌ خوبي‌ فعاليت‌ مي‌كنند و سپاه‌ و بسيج‌ همواره‌ براي‌ كمك‌ به‌ دستگاه‌هاي‌ كشور از جمله‌ دستگاه‌هاي‌ فرهنگي‌ آمادگي‌ دارند و اگر آن‌ها از ما كمك‌ بخواهند، در خدمت‌شان‌ هستيم. اما فعلا‌ مسووليت‌ كامل‌ بسيج، ارتقاي‌ سطح‌ فرهنگي‌ در درون‌ خودش‌ است. وي با اشاره‌ به‌ اين‌كه‌ " بدنه‌ بسيج‌ مردم‌ هستند" تاكيد مي‌كند: طرح‌ امنيت‌ محله‌ با هدف‌ كمك‌ به‌ برقراري‌ امنيت‌ در محله‌ها تلاش‌ دارد تا از حريم‌ خانواده‌ها صيانت‌ و حفاظت‌ كند. امنيت‌ پايدار با مردم‌ فرمانده‌ كل‌ سپاه‌ پاسداران‌ با تاكيد بر اين‌كه‌ " پاداش‌ كمك‌ و مشاركت‌ مردم‌ براي‌ برقراري‌ امنيت، چيزي جز اجراي‌ عدالت‌ به‌ معناي‌ واقعي‌ كلمه‌ نيست" تصريح‌ مي‌كند: چنانچه‌ حمايت‌ و پشتيباني‌ مردم‌ در تحقق‌ امنيت‌ وجود داشته‌ باشد، ما به‌ امنيت‌ پايدار دست‌ يافته‌ايم‌ و در دفاع‌ مقدس‌ نيز با حضور مردم‌ توانستيم‌ به‌ پيروزي‌ برسيم. وي‌ با بيان‌ اين‌كه‌ " انقلاب‌ از بيرون‌ تهديد نمي‌شود و آن‌چه‌ مايه‌ نگراني‌ امام(ره) بود، تهديدات‌ داخلي‌ است" مي‌گويد:برقراري‌ امنيت‌ در كشورهاي‌ مختلف‌ متفاوت‌ با جمهوري‌ اسلامي‌ ايران‌ است‌ و در ايران، اين‌ موضوع‌ بدون‌ مشاركت‌ مردم‌ امكان‌پذير نيست، زيرا نظام‌ اسلامي‌ ايران‌ متكي‌ به‌ حمايت‌ مردم‌ است. موانع‌ عدالت‌ را شناسايي‌ كنيم‌ وي با اشاره‌ به‌ اهميت‌ دستيابي‌ به‌ عدالت‌ در نظام‌ اسلامي‌ مي‌گويد: ما بايد به‌ دنبال‌ موانع‌ بگرديم‌ كه‌ چرا نمي‌توانيم‌ عدالت‌ را در خور نظام‌ اسلامي‌ اجرا كنيم. عدالت‌ در گفتار وسيع‌ و در اجرا بسيار سخت‌ و دشوار است‌ و بايد ببينيم‌ كه‌ چرا نمي‌توانيم‌ علي‌رغم‌ خواست‌ و تاكيد الهي‌ روايات، فرمايشات‌ مقام‌ معظم‌ رهبري‌ و تلاش‌ ساير مسوولين، عدالت‌ را آن‌طور كه‌ شايسته‌ نظام‌ است، پياده‌ كنيم. جعفري‌ با تاكيد بر اين‌كه‌ " اجراي‌ عدالت‌ صد درصد، مربوط‌ به‌ ظهور امام‌ زمان(عج)‌ است‌" مي‌گويد: ولي‌ بايد الگويي‌ از آن‌ را اجرا و به‌ سمت‌ آن‌ حركت‌ كنيم. آمريكا نيازمند اسرائيل‌ است‌ فرمانده‌ كل‌ سپاه‌ پاسداران‌ انقلاب‌ اسلامي‌ با اشاره‌ به‌ تهديدات‌ خارجي‌ مي‌گويد: حمله‌ احتمالي‌ آمريكا به‌ ايران‌ بدون‌ همكاري‌ اسرائيل‌ عملي‌ نمي‌شود و آمريكا براي‌ حمله‌ به‌ ايران‌ نيازمند اسرائيل‌ است؛ اما همين‌ نياز به‌ همكاري، به‌ دليل‌ آسيب‌پذيري‌ اسرائيل، عاملي‌ بازدارنده‌ براي‌ حمله‌ به‌ ايران‌ است. وي‌ آسيب‌پذيري‌هاي‌ اسرائيل‌ را چنين‌ برمي‌شمارد: موقعيت‌ جغرافيايي‌ اين ‌رژيم و توانمندي‌هايي‌ كه‌ در خارج‌ از ايران‌ براي‌ ضربه‌زدن‌ به‌ اسرائيل‌ وجود دارد دو عامل‌ مهم‌ بازدارنده‌ نسبت‌ به‌ حمله‌ ايران‌ است. جعفري‌ در مورد موقعيت‌ جغرافيايي‌ اسرائيل‌ مي‌گويد: محاسبات‌ و برآوردهاي‌ استراتژيكي‌ ما نشان‌ مي‌دهد چنانچه‌ رژيم‌ صهيونيستي‌ به‌ صورت‌ مستقل‌ يا همراه‌ با آمريكا كوچكترين‌ تحركي‌ عليه‌ منافع‌ ما داشته‌ باشد، در كمترين‌ زمان‌ تمام‌ مناطق‌ در كنترل‌ رژيم‌ صهيونيستي‌ ناامن‌ خواهد شد، رژيم‌ صهيونيستي‌ فاقد عمق‌ استراتژيك‌ است‌ و اين‌ سرزمين‌ تماماً‌ در برابر برد موشك‌هاي‌ جمهوري‌ اسلامي‌ قرار دارد. قابليت‌ها و توان‌ موشكي‌ نيروهاي‌ مسلح‌ ما به‌ گونه‌اي‌ است‌ كه‌ رژيم‌ صهيونيستي‌ با تمام‌ امكانات‌ خود، قادر به‌ مقابله‌ با آن‌ نخواهد بود. وي‌ در مورد «توانمندي‌هاي‌ خارج‌ از ايران‌ براي‌ ضربه‌ زدن‌ به‌ اسرائيل» نيز يادآور مي‌شود: اسرائيلي‌ها مي‌دانند كه‌ اگر اقدامي‌ عليه‌ ايران‌ انجام‌ دهند، قطعاً‌ با توانمندي‌ كه‌ جهان‌ اسلام‌ و جهان‌ تشيع‌ به ويژه‌ در منطقه‌ دارد، ضربات‌ مهلكي‌ به‌ آن‌ها وارد خواهد كرد. با اين‌ حال‌ فرمانده‌ كل‌ سپاه‌ تصريح‌ مي‌كند كه‌ «برنامه‌هاي‌ ايران‌ براي‌ مقابله‌ با حمله‌ احتمالي، عليه‌ آمريكا طراحي‌ شده‌ نه‌ اسرائيل و اين‌ طراحي‌ به‌ گونه‌اي‌ است‌ كه‌ سريع، كوبنده، قاطع‌ و غيرقابل‌ تصور باشد.» وي‌ آسيب‌پذيري‌ آمريكا را در نيروهاي‌ نظامي‌ آن‌ در اطراف‌ ايران‌ دانسته‌ و مي‌گويد: حضور اين‌ نيروها باعث‌ مي‌شود ايران‌ خارج‌ از توانمندي‌ موشكي‌اش‌ بتواند از راه‌هاي‌ مختلف، به‌ منافع‌ آمريكا حتي‌ در دور دست‌ها صدمه‌ بزند. انتهاي پيام

جنگ سرد نو و امکان حرکت های جدید در صفحه شطرنج ایران و امریکا

2008-08-27T14:56:00.013-04:00

طی سخنانی که منعکس کننده افزایش سریع و جدی تنشهای سیاسی بین امریکا و روسیه در گوشه و کنار جهان ازجمله خاور میانه، آسیای مرکزی، و کره شمالی میباشد، دمیتری مدودف رئیس جمهوری روسیه اعلام کرده است که روسیه از ورود به یک دوره جدید از جنگ سرد و رودرروئی با امریکا هراسی ندارد . طبق گزارش خبرگزاری ایتار تاس، مدودف در مصاحبه ای گفت، "ما از هیچ چیز هراسی نداریم، از جمله یک جنگ سرد دیگر. ما به دنبال رودرروئی نیستیم، اما در وضعیت کنونی همه چیز بستگی دارد به طرف مقابل."

این سخنان در حالی اظهار گردیده اند که همین خبرگزاری روز گذشته در تحلیلی از تنشهای اخیر در منطقه به دنبال تصمیم روسیه برای به رسمیت شناختن مناطق جدائی طلب اوستیای جنوبی و آبخازی و عکس العمل تند امریکا به این تصمیم نوشته بود،

شواهد بسیاری نشان میدهند که غرب بسیار بیشتر به روسیه احتیاج دارد تا روسیه به غرب. این شامل مناطق و مسائل حساسی است مثل ایران، کره شمالی، افغانستان، اتکای غرب به منابع انرژی روسیه، و توانائی روسیه در به آشوب کشاندن مناطق مختلفی در گوشه و کنار دنیا و ایجاد موانع در پیشرفت خواسته های ناتو و امریکا در مناطق مختلف

با در نظر گرفتن این واقعیت ها، شاید بتوان آخرین اخباری که امروز، همزمان با این اظهارات مدودو، از پیونگ یانگ رسیده است را نیز به عنوان اخطاری تلقی کرد از سوی روسیه به غرب و بخصوص ایالات متحده، مبنی بر اینکه روسیه قادر است به راحتی سیاستها و منافع بین المللی امریکا در اطراف دنیا را با اختلال های اساسی مواجه گرداند . طبق این اخبار، کره شمالی امروز اعلام کرده است که تصمیم به پایان دادن به همکاری با امریکا در زمینه متوقف کردن پروژه های اتمی خود گرفته است .

از طرف دیگر، سوریه نیز در تلاش است تا از اختلافات اخیر بین روسیه و امریکا در جهت دریافت سیستم موشکی روسی که مدتهاست در پی آن بوده استفاده کند. سوریه که هم در دهه های جنگ سرد و هم در دوران پس از فروپاشی اتحاد شوروی از روابط سیاسی، نظامی و اقتصادی نزدیکی با روسیه بهره مند بوده است، اخیرا (بخصوص پس از حمله هوائی جت های اسرائیلی به تاسیسات نظامی در دل سوریه در سال گذشته) در تلاش بوده است تا روسیه را قانع به فروش و استقرار موشکهای ضد هوائی BUK M1 و Pantsyr S1 در خاک خود کند. طی آنچه واکنشی به تحولات اخیر در روابط روسیه و غرب به نظر میرسد، خبر های جدید حاکی از آنند که سرانجام سوریه موفق گردیده تا موافقت روسیه با فروش و استقرار این سیستم موشکی در خاک خود را جلب کند . اخرین رسیده ها همچنین حاکی از انند که روسیه و سوریه امروز اعلام کرده اند که قرار شده تا حضور نظامی روسیه در ابهای سوریه نیز افزایش بیابد --تصمیمی که به وضوح در پاسخ به موضع گیری های سیاسی و نظامی غرب، بخصوص امریکا و انگلیس، در یکی دو روز گذشته گرفته شده است .

مخالفتهای غرب و اسرائیل با پروژه های اتمی ایران، و اعمال محدودیت های اقتصادی، نظامی ، تکنولوژیک و سیاسی در جهت جلوگیری از پیشرفت تکنولوژی اتمی ایران یکی از مسائل مهمی است که در ان همکاری روسیه برای امریکا و غرب از اهمیت خاصی برخوردار بوده است. طبیعتا یکی از سئوالات مهمی که با تنشهای اخیر مطرح میگردد تاثیر این وضعیت بر موافقتهای بین المللی است که با تلاش بسیار اروپا و امریکا برای جلب توافق روسیه و چین در جهت تحت فشار گذاشتن ایران به دست امده اند.

از سوی دیگر، این واقعیت ساده که رئیس جمهوری اسلامی ایران در حال حاضر برای شرکت در نشست سران سازمان همکاری شانگهای در تاجیکستان به سر میبرد را میتوان جنبه دیگری دانست از پیچیدگی مجموعه حرکات استراتژیک بالقوه ای که میتواند با جدی شدن اختلافات بین روسیه و غرب به حرکت در آید. به نظر میرسد تحولات اخیر وضعیتی را به وجود اورده باشند که در آن نهال کم سن و سال رابطه جمهوری اسلامی با "شرق" با آن که هنوز چند سالی بیشتر از عمر آن نمیگذرد، خواسته یا ناخواسته به اولین فصل برداشت خود نزدیک شده باشد.

جمهورى اسلامي و پديده اى به نام استحالۀ راهبردى

2008-02-19T18:58:00.065-05:00

پيشگوئى هاى پيامبر گونه اخير مسئولان اجرائى و نظامى كشور در مورد نابودى قريب الوقوع اسرائيل ، ايران را در معرض موج جديدى از اتهام، خطر و انزواى جهانى قرار داده است .

از يك سو، سرلشكر محمد على جعفرى ، فرمانده كل سپاه پاسداران انقلاب اسلامى اعلام كرده است كه كشور اسرائيل به زودى به دست امت حزب الله نابود خواهد شد ، از سوى ديگر، سرلشكر حسن فيروز آبادى، رئيس ستاد كل نيروهاى مسلح كشور با اعلام پيشگوئي مشابهى اظهار داشته است كه به زودى چند ميليارد انسان خبر خوشى در مورد نابودى صهيونيسم خواهند شنيد و شاد خواهند شد , و همصدا با ياران خود، اقاى احمدي نژاد، رئيس جمهور كشورمان نيز بار ديگر اسرائيل را به لعن و دشنام كشيده است و آن كشور را میکروبی سياه و کثیف ، و حیوانی وحشی خوانده است.

به نظر ميرسد كه به عنوان مردمان كشورى كه آقايان جعفرى و فيروز آبادى به حفاظت از امنيت آن گماشته شده اند، حق داريم تا از خود، از آنان، و از همه مهمتر، از رئيس دولتى كه براى رسيدگى و سازمان دادن به اين حفاظت انتخاب كرده ايم سئوال كنيم 'چرا' و چگونه است كه يك مقام عالى رتبه كشور ميتواند اينچنين بى مهابا با موضوع جدى و خطرناكى همچون وجهه جهانى كشور و خطر جنگ و درگيرى برخوردى چنين سبك سرانه داشته باشد .

از طرف ديگر، هرچقدر كه خود اين اظهارات و نتايج ناگوار ان تلخ است، اما ناگوار تر و نگران كننده تر از آن شايد دلايلى باشد كه به نظر ميرسد در پشت چنين اظهاراتى نهفته اند . حتى در بهترين و خوشبينانه ترين تحليل ها اين نكته را نميتوان ناديده انگاشت كه رفتارهاى به ظاهر سبك سرانه اى چون سخنان احمدى نژاد ، يا اظهارات اين سران نظامى كه هر دوى آنان از مسئولان بسيار نزديك به خط فكرى احمدى نژاد محسوب ميگردند، اگر چه ممكن است به ظاهر تنها سخنانى احساسى و به دور از واقعيت به نظر برسند، اما در عين حال نيز در چهارچوب يك متد راهبردى خاص قابل توضيح ميباشند. و اين واقعيت زمانى ترسناك تر ميگردد كه كمى از تابلوى سياسى ايران فاصله بگيريم تا نقش بزرگترى را كه آن مدل راهبردى با رخنه در تاروپود اين تصوير بافته است واضح تر ببينيم .

اجازه بدهيد تا بحث را با نگاهى به اقاى سرلشكر جعفرى شروع كنيم . سردار سرتيپ جعفرى، در شهريور سال ۱۳۸۶ طى حكمى از طرف ايت الله خامنه اى همزمان عنوان سرلشكرى دريافت كرد و به مقام فرماندهى كل سپاه پاسداران انتصاب گرديد. اما پيش از رسيدن به اين مقام و همزمان با به رياست جمهورى رسيدن احمدى نژاد، طى حكم ديگرى از طرف آيت الله خامنه اى اقاى جعفرى كه مسئول راه اندازى مركزى در سپاه پاسداران تحت عنوان 'مركز راهبردى سپاه' بود، به رياست اين مركز گزيده شد.

با توجه به مسئوليت ايشان در به راه انداختن و شكل دادن به مركزى كه با هدف تحقيق و بررسى هاى راهبردى به راه انداخته شده بود، شايد كمتر جاى تعجبى بود كه در اولين سخنانى كه در جلسه معارفه به عنوان رئيس جديد سپاه پاسداران ايراد كرد، سرلشكر جعفرى تلويحا به درانداختن طرحى نو در اين سازمان اشاره كرد ، سخن از تغييرات استراتژيك در سپاه گفت، و تصريح كرد كه ، قانع بودن سپاه به وضع موجود يك خطاي استراتژيك خواهد بود ، و خبر از تغييرات در مشى استراتژيك سپاه داد .

شايد كمتر كسى در آن روز به اهميت اين سخنان سرلشكر جديد واقف بود، اما تحولات اينده به خوبى نشان داد كه نقش عمده اقاى جعفرى را ميبايست به عنوان عاملى براى تحقق تغييرات استراتژيكى عميقى در سپاه پاسداران شناخت.

با توجه به اطلاعات و اخبار معمولى كه در رسانه ها منتشر ميشد، بسيارى اين تغييرات را در دو قالب عمده متجلى ميدانستند كه در سخنرانى هاى ديگر نيز توسط اقاى جعفرى مورد بحث قرار گرفته بودند : يكى تغييرات ساختارى در سپاه، كه تحت عنوان روى آوردن به مدلهاى جديد 'نبرد نامتقارن' عنوان گرديده بود، و ديگرى رويكرد دراز مدت جديدى كه بيشتر در قالب اهميت دادن به تكنولوژى هاى تسليحاتى سخت و نرم و برجسته كردن نقش علم و پروژه هاى تحقيقاتى، و بخصوص با محوريت دانشگاه امام حسين ارائه گرديده بود .

اما انچه در ميان اين تغييرات به نظر نميرسد كه توجه ناظران را به اندازه كافى به خود جلب كرده باشد، تغييرات راهبردى عميقى بود كه درست به موازات به قدرت رسيدن احمدى نژاد، و تحت لواى بازگشت به اصول ابتدائى و اصيل انقلاب اسلامى به ارامى در ساختار وروند رفتارى سپاه پاسداران در حال وقوع بود .

در همان روزهائى كه محمود احمدى نژاد در نتيجه موفقيتى غير منتظره و غير منطقى در انتخابات به رياست جمهورى اسلامى رسيد، و در روزهائى كه همكار و مشاور ايشان مشهور به دكتر حسن عباسى روزهاى خود را به سخنرانى و تبليغ براى برخوردهاى استراتژيك از قبيل 'چيكن استراتژى' و تهديدات استشهادى غرب ميگذراند، سپاه پاسداران را نيز موج جديدى از تغييرات راهبردى فرا گرفته بود . از جمله اين تغييرات تاسيس مركز جديدى در سپاه بود تحت عنوان 'قرارگاه عاشقان شهادت' . اين پروژه ، كه بعضى ايده ابتدائى آن را به دكتر حسن عباسى منسوب ميدانند، كمتر از يك ماه پس از آغاز به كار مركز راهبردى سپاه تحت رياست محمد على جعفرى به واقعيت پيوست (حكم آغاز به كار مركز راهبردى در تير ماه سال هشتاد و چهار از طرف آيت الله خامنه اي صادر شد، و قرارگاه عاشقان در مرداد ماه همان سال آغاز به كار و اقدام به ثبت نام داوطلبان در استانهاى مختلف كرد ).

اين مركز كه تحت فرماندهى سردار پاسدار محمد رضا جعفرى تشكيل گرديده بود را ميتوان در حقيقت تبلور مستقيمى دانست از تئورى هاى استراتژيك حسن عباسى ، كه در آنها به كرات از به كار گيرى راهبردى فلسفه استشهادى به عنوان سرچشمه اى طبيعى از نيروهاى خام اجتماعى و مذهبى در ايران سخن رفته بود. در حقيقت 'دكترين جنگ نامتقارن' تيتر بخشى از كتابى است نوشته دكتر حسن عباسى، كه تحت نام نظريه بازى ها: مطالعه موردى پرونده هسته اى جمهورى اسلامى ايران از سوى انتشارات دانشگاه امام صادق منتشر شده است.

ظاهرا ايجاد لشكر هاى استشهادى را ميتوان جنبه اى نهادين از استراتژى جديد نبرد نامتقارن سپاه به حساب آورد، چرا كه اين رويكرد جديد سپاه به زودى منتهى به پخش اعلاميه اي غريب توسط سپاه پاسداران گرديد كه در آن، براى اولين بار در تاريخ سپاه پاسداران، از نيروهاى مردمى علاقه مند به خودكشى دعوت به همكارى به عمل امده بود .

فرم عضويت در لشكر هاى استشهادى سپاه

اما محدود دانستن گستره اين تحولات راهبردى به صحنه هاى نبرد نظامى و مقابله با امريكا اشتباه بزرگى خواهد بود . دو سال پس از به قدرت رسيدن احمدى نژاد و آغاز به كار لشكر هاى استشهادى سپاه، سرتيب محمد على جعفرى طى حكم هاى دوم و سومى از سوى آيت الله خامنه اى به رياست كل سپاه پاسداران و نيز مقام سرلشكرى گزيده شد و هنوز ديرى از اين انتصابات نگذشته بود كه طى حكم چهارمى از سوى آيت الله خامنه اى، مقام فرماندهى بسيج نيز بر عهده وى گذاشته شد . همانطور كه قبلا آشاره شد، با ايراد اولين سخنرانى خود ، سرلشكر جعفرى سخن از تغييراتى به ميان آورد كه قرار بود سپاه را بيش از پيش عوض كند، و روشن كرد كه انتخاب وى به مقام فرماندهى سپاه نيز در واقع در راستاى تحقق چنين تغييراتى بوده است .

هنوز چندان زمانى از دستيابى به مقام جديدش نگذشته بود كه سرلشكر جعفرى نكات مهمى را به روشنى و صراحت فوق العاده اى بيان كرد. او در پشتيبانى از دولت و سياستهاى احمدى نژاد سخن گفت، و اشاره كرد كه با به رياست جمهورى رسيدن احمدى نژاد، جريان اصولگرايي بعد از ۲۵-۲۶ سال دوباره زنده شده و در حاكميت دو قوه منتخب قرار گرفته است . اما سخنان وى به پشتيبانى ضمنى محدود نماند.

سردار جعفرى كه در اولين سخنانش پس از رسيدن به فرماندهى "قناعت سپاه به وضع موجود" را "يك خطاي راهبردي" خوانده بود ، در خلال سخنرانى هاى خود نكات مهم ديگرى را نيز مستقيما بحث و مطرح كرد، نكاتى كه ميتوان انها را نشانه هائى واضح از تغييرات عميق و جهت گيرى جديد سپاه پاسداران در زمينه هاى اجتماعى و سياسى كشور به شمار آورد . مثلا،

وى گفت مسئولیت اصلی سپاه در گذشته مقابله با تمامی تهدیدات از جمله تهدیدات داخلی بوده است ولی در استراتژی فعلی که از سوی رهبر انقلاب مشخص شده استراتژی راهبردی سپاه با آن سالها فرق کرده است، بدین ترتیب که ماموریت اصلی سپاه در حال حاضر مقابله با تهدیدهای داخلی است .

وى با اشاره به جمله معروف رهبر انقلاب مبني بر اينكه سپاه بايد بسيج شود، اظهار داشت: براي تحقق اين فرمايش و براساس نظر و موافقت رهبر انقلاب، مسئوليت فرماندهي نيروي مقاومت بسيج نيز به فرمانده كل سپاه محول شده است.

وى بسيج را مستقيما به ادامه دخالت در انتخابات، اما به صورت سازمان يافته تر از قبل فرا خواند، و گفت، "بسيج اگر ميخواهد فعاليت انتخاباتى كند، بايد بداند چگونه حركت كند".

و بالاخره با صراحت به حمايت آشكار از اصول طلبان پرداخت و طى سخنانى كه تحليلگران از ان به عنوان 'نخستين بار در تاريخ جمهورى اسلامى' ياد كردند، اعلام كرد كه حمایت از این جریان ضرورتی قطعی و اجتناب ‌ناپذیر و تکلیفی الهی ميباشد .

حتى نگاهى سطحى به جزئيات و سياق تغييرات راهبردى كه در چند ساله اخير توسط گروه خاصى از سران جمهورى اسلامى مطرح و دنبال گرديده است اظهارات اخير سرلشكر جعفرى را قابل درك ميگرداند، كه در استقبال انتخابات آينده مجلس شوراى اسلامى با صراحت هرچه بيشتر خبر از شركت و دخالت نظاميان در انتخابات آتى ميداد، چه اين بيش از همان چيزى نبود كه سردار ذوالقدر روزى 'سيستمى پيچيده و طرحى چند لايه براى تاثير گذارى نيروهاى نظامى بر نتايج انتخابات و پيروزى انان در به رياست رساندن احمدى نژاد خوانده بود .

در حقيقت اظهارات جعفرى در مورد ورود بسيج و سپاه به اتتخابات را ميتوان تنها مشتى دانست از خروار اعلاميه ها، بيانيه ها و سخنرانى هائى كه از سوى مقامات ريز و درشت نظامى در راستاى پشتيبانى نيروهاى مسلح از اصول گرايان به عنوان يك گروه خاص سياسى عنوان گرديده اند . از همان دسته اند سخنان اخير سردار سرتيپ پاسدار سيدمسعود جزايري ، در حمايت از اصول طلبان و ورود سپاه و بسيج به حيطه انتخابات عمومى، و يا اظهارات حسین طائب، جانشين فرمانده بسيج ، كه او نيز علنا در حمايت از اصولگرايان سخن راند .

اما فراتر از وسعت اين موج تغييرات راهبردى ، شايد پيچيده گى و برنامه ريزى شده بودن اين تغييرات را بتوان حتى تا حد بروز يك استحاله واقعى در رژيم جمهورى اسلامى باز شناخت. آنجا كه چهره اى شناخته شده از كمپ اصول گرايان چون حبيب الله عسكر اولادى، در سخنانى كه در سنت شكنى و بهت آور بودن اظهارات سياسى جعفرى را ناچيز ميگرداند، به صراحت آنچه را كه عموما تحت عنوان 'نص صريح امام خمينى' شناخته ميشود به زير سئوال برد و سخنان پايه گذار جمهورى اسلامى را مشمول گذشت زمان خواند . و به صراحت اعلام كرد كه آنچه آيت الله خمينى در مورد ورود نظاميان به سياست گفته است چه بسا ديگر كاربردى نداشته باشد .

، و باز از همين زمره بايد دانست رفتار و اظهارات اخير روح الله حسينيان ، رئيس مركز اسناد انقلاب اسلامى را كه به تازگى به مشاورت احمدى نژاد نيز برگزيده شده است . هنگامى كه سيد حسن خمينى، نوه ايت الله خمينى به دليل دفاع از وصيت صريح رهبر فقيد انقلاب اسلامى در مخالفت با شركت نظاميان در سياست ، مورد حملات سنگين و بى سابقه طيف طرفدار احمدى نژاد قرار گرفت، اقاي حسينيان در عكس العمل به انتقاد وى از آن حملات انچنان بى اعتنا و دو پهلو سخن گفت كه حتى خشم 'موسسه تنظيم ونشر آثار امام خمينى' را برانگيخت تا قائم مقام اين موسسه به وى مستقيما هشدار دهد كه مراقب باشد تا برداشت ها و تحليل هايش به ضديت صريح با آيت الله فقيد كشيده نشود .

شايد گزاف نباشد اگر از آنجه امد و از نكته هاى فراوان ديگرى كه اين مقاله را مجال اشاره نبوده است، به اين نتيجه هراس انگيز برسيم كه موجى كه در ظاهر به آشوبى بى قاعده ميماند كه گوشه و كنار سياست و اجتماع ايران را چند سالى است فرا گرفته، در واقع بسيار منظم تر و هدفمند تر از ان است كه به چشم ميآيد . شايد بايستي اين سخنان نوه ديگر آيت الله خميني، زهرا اشراقي را بيش از استعاره هائى ادبى دانست، كه گفته است ، انقلاب خاموشى به سركردگى احمدى نژاد در حال گسترش است، تحولى كه در پى حذف نام خمينى و خط امام از صحنه سياست ايران است . هرچه هست، استحاله تدريجى كه در سالهاى اخير تحت نظارت خاموش اما راهبردى گروه بخصوصى در حال به وقوع پيوستن بوده است به آنچنان نقطه اى از وضوح رسيده است كه حتى مفسران غربى نيز از ان به عنوان پديده اى مشابه با انچه در تاريخ انقلاب چين به دوره 'مائو زدائى' مشهور گرديد و با نام خمينى زدائى از انقلاب اسلامى ياد كرده اند .

به عبارت ديگر، چنين به نظر ميرسد كه جزيره هاى كوچكى كه در جاى جاى گسترۀ اقتصادى، سياسى و اجتماعى كشورمان در طى چند سال گذشته به آرامى سر از آب بر آورده اند، تنها بام هاى شهر عظيمى هستند كه آرام آرام در حال برخاستن است تا به زودى سرتاسر نظام سياسى ، اقتصادى و اجتماعى كشور را درهم نوردد و طرحى نو در اندازد . شهرى كه گرچه شبهى دور از نقشه ارمان شهر سازندگان انقلاب اسلامى را بر سر كشيده است، به دل اما واضح است كه سودائى دگر دارد .

رهبر، هيات هاى نظارت، و چاقوئى كه دسته خودش را بريد

2008-02-04T23:17:00.000-05:00

مطالبى كه شما آقايان فرموديد، خوب و قابل توجّه است. البته بعضى از منطق هايى كه بيان شد، ضعيف بود. اين چه منطقى است كه فرضاً گفته شود يك نفر رئيس دادگسترى را رد كرده‏اند؟ اين شد استدلال؟ گفته شد ما جواب مردم را چه بدهييم؟ اتّفاقاً به مردم بگوييد خيلى هم خوب است؛ دستگاه نظارت دستگاه خيلى خوبى است كه چاقو دسته‏اش را مى‏بُرد. در همه دنيا، چاقوها دسته خودشان را نمى‏بُرند؛ اما اين‏جا چاقو دسته‏اش را بريده.

اين پاراگراف را از سخنرانى ايت الله خامنه اى گرفته ام، كه دربهمن سال ۸۲ ، هنگامى كه خاتمى رئيس جمهور بود، در مقابل استانداران كشور ابراز كرد. مربوط به روزهائى است كه استاندارها رفته بودند از هيات هاى نظارت به رهبرى شكايت كنند، مخصوصا كه تا ان روزها خيلى مرسوم نبود هنوز، كه هيات هاى نظارت بخواهند افزون بر 'نظارت'، قدرت 'دخالت' و تصميم گيرى و رد و قبول كانديدا ها را نيز داشته باشند. به هر حال استاندارها رفته بودند گلايه شان را برده بودند پيش رهبرى، و او هم اين حرفها را داشت در پاسخ به شكايت انها ميزد از اينكه هيئت هاى 'نظارت' قلع و قمع كرده بودند كانديداهاى اصلاحاتيون را .

اما نكته اى كه خيلى جالب است براى من منطق عجيبى است كه لابه لاى اين سخنهاى آيت الله خامنه اي نهفته، منطقى كه به نظر ميرسد فى الواقع يك نوع دفاع از بى منطقى باشد . و بعد از آن جالب تر هم اين كه اين ها را رهبر جمهورى اسلامى در حالى بيان ميكند كه دارد از استدلال شاكيان انتقاد ميكند و ان را ضعيف و بى منطق ميخواند .

ايشان در پاسخ به يك استاندارى كه سخنرانى كرده است ميگويد 'بعضى از منطق هائى كه بيان شد ضعيف بود' ، و نمونه مياورد براى چنين منطق ضعيف، كه مثلا گفته اند هيات نظارت يك نفر رئيس دادگسترى را رد كرده است . خوب، بگذاريد كمى نزديك تر نگاه كنيم به اين. منطق شاكيان ان بوده كه چون يك رئيس دادگسترى مقامى است رسمى در جمهورى اسلامى ايران، و علاوه بر آن مقامى قضائى است با مسئوليتهاى بسيار مهم دولتى و رسمى، بنا بر اين اينكه يك هيئت نظارت بخواهد شايستگى انان براى كانديداتورى مجلس را رد كند به دليل عدم التزام به دين اسلام و يا جمهورى اسلامى، اين نه به عرف در ميآيد و نه به عقل، به عبارت ديگر به جز توجيه سياسى، نه ميتوان چنين رد كردنى را توجيه اجتماعى كرد، نه توجيه قانونى، و نه توجيه منطقى. و اضافه كرده اند كه به اين ترتيب وقتى مردم از انها طبيعتا سئوال ميكنند كه چرا و با چه منطقى اين اقاى رئيس دادگسترى رد صلاحيت شده است، انها هيچ جواب معقولى نخواهند داشت . خوب حالا در جواب اين انتقاد يا گلايه اقاى استاندار، رهبر به ايشان چه ميگويد؟ وى ميگويد "اتفاقا به مردم بگوئيد خيلى هم خوب است؛ دستگاه نظارت دستگاه خيلى خوبى است كه چاقو دسته اش را مى‏بُرد . در همه دنيا چاقوها دسته خودشان را نمى‏بُرند، اما اين جا چاقو دسته اش را بريده".

مثال چاقو و بريدن دسته خودش را كه زياد شنيده ايد حتما، مثلى است كه دقيقا در مورد منطق و غير منطق استفاده ميشود، ان هم جائى كه ميخواهند از منطق دفاع كنند و بى منطقى را طرد. استفاده اش هم به اين نحو است كه ميگويند چاقو دسته خودش را نميبرد، به اين مفهوم كه از لحاظ منطقى هيچ گزاره اى نميتواند نقيض خودش باشد، وگرنه مخدوش و غير قابل قبول است اين منطق، و گزاره مان تبديل ميشود به يك پارادوكس .

اما از طرف ديگر ، دقت زيادى لازم نيست براى متوجه شدن اين كه دقيقا چيزى كه آيت الله خامنه اى دارد از آن دفاع ميكند به عنوان يك 'منطق قوى' در مقابل منطق و استدلال ضعيف استانداران شاكى همين بى منطقى چاقوئى است كه اتفاقا دسته خودش را ميبرد. آنگاه، ظاهرا براى اينكه حجت را هم تمام كرده باشد، اضافه ميكند كه اقا جان، بله، در تمام دنيا چاقو دسته خودش را نميبرد، اما خوب اينجا جمهورى اسلامى است و چاقو دسته خودش را ميبرد، احتياجى به جواب قوى تر از اين هم هست ؟ به عبارت ديگر مثل اين است كه ايشان بفرمايند 'خوب اگر مردم پرسيدند اينكه با عقل جور در نميآيد، پس چرا اينطور تصميم گرفته ايد؟' برويد جواب بدهيد، 'اتفاقا با عقل جور در نميآيد و اين سيستم خيلى خوبى است كه با عقل جور در نميآيد، در همه دنيا كارشان با عقل جور در ميآيد، اما اينجا با عقل جور نيست"،

من كه حرف ديگرى ندارم براى گفتن . شما ؟

مرجع:

متن كامل سخنرانى رهبر جمهورى اسلامى در بهمن هزار و سيصد و هشتاد و دو

نگاهى تازه به سئوالى كهنه: چرا اصلاح طلبان نبايد در انتخابات شركت كنند ؟

2008-01-25T08:25:00.000-05:00

بنياد گرائى ، چه از نوع گذشته نگر يا آينده نگر آن، بر پايه ايدئولوژى رجعت بنا شده است ، خواه اين رجعت در قالب روياى رجوع يك جامعه باشد به گذشته اى پاك، مسلّم و بنيادين همچون اسلام ناب محمدى، يا در قالب روياى بازگشت يك وضعيت ناب و كامل در آينده، همچون مهدويت . به همين دليل است كه مفاهيم بنياد گرائى و محافظه كارى مترادف اگر نگردند، از يك لحاظ اساسى متجانس ميمانند، و ان دشمن دانستن واقعيتهائى چون زمان و تغيير است. همانطور كه بنياد گرا در تلاش است تا زمان را به عقب برگرداند و به سرعت يا به آرامى تاثيرات منفى و الودگى هاى زاده از پيشرفت زمان را از چهره آن زيبائى و طهارت اوليه بازستاند ، ساختار تفكر محافظه كار اصول گرا نيز بر محور حفظ برخى 'اصول' بنيادين از دستبرد زمانه و آلوده شدن توسط آينده شكل گرفته است . به اين ترتيب دو پديده طبيعى زمان و حيات خود به خود بدل به چالشها يا دشمن هاى اصلى جريان بنياد گرائي ميگردند، چرا كه حيات، كه همواره در زمان جارى است ، داراى طبيعتى است كه ميتوان انرا 'حركت به جلو' تعبير كرد، حركتى كه موجد فرآيندهاى بسيار اساسى فردى و اجتماعى همچون رشد، بلوغ، دگرگونى و تكامل است. غرض البته ورود به يك بحث فلسفى از زمان و طبيعت حيات نيست ، اما نكته اينجاست كه زمان، و حيات ، و تجلي گاه عمده آنها، يعنى 'تغيير' ، سر چشمه چالش هائى اساسى و گريز ناپذير براى حركتهاى بنياد گرا و محافظه كار هستند كه بايستى به عنوان عواملى جدى در تحليل آن جريانات منظور شوند .

از سوى ديگر، هنگامى كه افكار بنياد گرايانه و استراتژى هاى محافظه كارانه اين شانس را ميابند كه از حيطه انتزاع و ايدئولوژي خالص به دنياى واقعى سياست و زندگى روزمره وارد شوند، صاحبان آن عقايد به سرعت در ميابند كه بنياد گرائى مطلق و حتى محافظه كارى مطلق به سادگى غير ممكن است ، و متوجه ميشوند كه اگر كوچكترين علاقه اي به ادامه بقاى ايدئولوژى خود در فرم يك سيستم واقعى و 'زنده' دارند، بايستى خود را در عمل با واقعياتى همچون زمان و تغيير منطبق گردانند .

جمهورى اسلامى ايران، به عنوان يكى از مهمترين و موفق ترين دستاوردهاى معاصر تفكر بنياد گرايانه ، نمونه بسيار واضح و گويائى از چنين روند انطباق و تسليم بوده است ، و بقاى خود را به عنوان يك سيستم كارآ و زنده اصولا مديون قدرت انطباق ارگانيكى ميباشد كه به نظر ميرسد در بطن ايدئولوژى شيعه نهفته باشد. اگر چه به عنوان يك پديده 'ارگانيك' تصوير دقيق اين انطباق پذيرى را شايد فقط بتوان در ميكرواناليز روابط اجتماعى و سياسى با وضوح كافى ديد، اما تصميمهاى عمده سياسى و تاريخى سيستم جمهورى اسلامى ، بخصوص در زمينه تعاملات بين الملليش در چند دهه گذشته نيز جنبه هاى روشنى از چنين انعطاف پذيرى را به خوبى نمايش داده است .

پديده اي كه نهايتا تحت عنوان جريان دوم خرداد و با شروع رياست جمهورى خاتمى بر صحنه سياسى ايران حاضر شد را ميتوان در همين راستاى قابليت ارگانيك جمهورى اسلامى براى انعطاف تعبير كرد، اگر چه بخشهاى مهم و اساسى در درون نظام اسلامى آن اتفاق را به عنوان تهديدى جدى براى آنچه در نظر آنان هويت بنيانى جمهورى اسلامى ميباشد تجربه كردند، و در نتيجه وظيفه خود را مقابله مستقيم و 'بى برو برگرد' با اصلاح طلبان و گفتمان انان شناختند .

به عبارت ديگر، اگرچه قابليت تبديل و انطباق و تسليم به واقعيت را ميتوان وجهى بارز از جمهورى اسلامى دانست، فراموش اما نبايد كرد كه جمهورى اسلامى به عنوان يك جريان تاريخى وجه ديگرى نيز دارد كه عميقا متضاد با ا ين انعطاف پذيرى ميباشد. آن ديگرى همان وجه بنياد گرايانه و هويت ايدئولوژيك اين نظام سياسى ميباشد ، كه بالفطره نه بر سويه انعطاف پذيرى، يا دگر پذيرى، بلكه بر اساس عدم تساهل و عدم انعطاف شالوده ريزى شده است . اين همان وجه جمهورى اسلامى بود كه به صورت تيرى از اسلحه جوان معتقدى خارج شد تا با موفقيت تمام حنجره و نخاع اصلاح طلبان را خاموش و فلج گرداند.

يكى از نكاتى كه از بحث فوق حاصل ميگردد آن است كه جمهورى اسلامى را ميتوان در عين حال واجد دو صفت يا گرايش نامتجانس دانست كه عبارت باشند از سكون و رجعت گرائي از يك سو، و حيات و تبدل گرائى از سوى ديگر . از يك سو ريشه هاى عميق جمهورى اسلامى در ايدئولوژي اسلامى و نوعى هويت خواهى مدرن در مقابل هر گونه تغيير و دگر انديشى مبارزه اى تا پاى جان را حاضر است ، اما از سوى ديگر طى استحاله اي بطئى و منطقى، سيستم اسلامى قادر بوده است تا خود را با احتياجات و خواسته هاى جمعى داخلى و خارجى وفق، و عملا به حيات خود ادامه دهد . حتى پستي ها و بلندى هاى جريان دوم خرداد نيز نشانه هاى بارزى از اين هر دو صفت اساسى جمهورى اسلامى را در خود دارند. از يك طرف خود جريان دوم خرداد فرزندانقلاب و زائيده تحولات جمهورى اسلامى بود، و از طرف ديگر بدنه رجعت گراى نظام اسلامى به وقت خود اين فرزند را از پاى در آورد تا انچه را به صورت خطرى براى هويت خود از طرف اين گفتمان نو انديشى ميديد از صحنه قدرت حذف كند .

اما سئوالى كه طبيعتا در پى چنين تحليلى به ذهن ميرسد اين است كه آيا جنبش اصلاح طلبى اميدى به بازگشت به صحنه قدرت و مقابله با پدر قدرتمند خود ميتواند داشت يا خير ، و يا در شكل صريح تر، ايا اصلاح طلبان دوم خردادى بايستى در صحنه رقابت بمانند و در انتخابات اخير شركت كنند، يا خير؟ واقعيت انست كه اگرچه پاسخ سئوال اول ميتواند مثبت باشد، پاسخ سئوال دوم منفى است ، و به چند دليل.

يك دليل عمده كه اصلاح طلبان نبايد در شرايط حاضر به رقابت مستقيم با اصول گرايان ادامه دهند آن است كه اندام اصلى رجعت طلبى در جمهورى اسلامى هنوز تا حدى فربه و مسلط بر شبكه مركزى اعصاب سياسى و اجتماعى كشور ميباشد كه مقابله مستقيم اصلاح طلبان با آن تنها به حاشيه رانده شدن هر چه بيشتر جريان و گفتمان اصلاح طلبى را در پى خواهد داشت ، همانگونه كه تجربه انشعاب هاى قديمى تر جمهورى اسلامى همچون ملى مذهبى ها نشان داده است. حقيقت آن است كه سير تكامل تاريخى سيستم اسلامى كوتاه تر از آن بوده تا روند شكفتگى عقيدتى و تنوع اراء مجال چندانى براى به چالش كشيدن و از هم گسيختن صلبيت ابتدائى گفتمان ساده رجعت طلب ان يافته باشد .

دليل مهم ديگرى كه اصلاح طلبان بايستى از مبارزه مستقيم با اصول گرايان لااقل براى مدتى محدود دست بشويند آن است كه ادامه تلاش براى قدرت توسط اصلاح طلبان، از آنجا كه آنان در حال حاضر داراى قدرت تضارب واقعى براى تغيير پارامترهاى سياسى نميباشند، تنها موجب كند تر شدن حركت طبيعى جمهورى اسلامى در جهت شكفتگى عقيدتى و تنوع آرا خواهد گرديد . وجود جبهه اي تحت نام اصلاح طلبان، هرچند چنان جبهه اى فقط در اسم موجود باشد و قدرت عملى خاصى نداشته باشد، منجر به تقويت احساس نياز به همبستگى و تجميع حول يك گفتمان واحد براى دفاع از يك هويت فرضى در بدنه مركزى و رجعت طلب نظام اسلامى خواهد گشت، و بنا براين روند تنوع گرائى در درون آن بدنه اصلى از سرعت طبيعى خود خواهد افتاد . نكته آن كه اگر اصلاح طلبان داراى درجه اى از قدرت عملى، اجتماعى يا سياسى بودند كه با در ميدان ماندن خود قادر به ايجاد تحولاتى اساسى باشند، انگاه ادامه مقاومت طبيعتا قابل توجيه بود، اما نياز به تاكيد نيست كه اصلاح طلبان لا اقل در حال حاضر فاقد چنين توانائى ميباشند.

نكته ديگرى كه لازم است به خاطر سپرد اين است كه توصيه به شركت نكردن در انتخابات و يا واقعيتى چون عدم دسترسىاصلاح طلبان به قدرت را نه به معنى نا مربوط و يا بى فرجام بودن گفتمان اصلاح طلبى، بلكه به مفهوم خارج از زمان بودن يا نابهنگامى ان گفتمان بايست تعبير نمود . اصلاح طلبان، همچون ديگر انشعابات قبلى جمهورى اسلامى، متشكل از اقليت هاى فرهيخته و انديشه گراى جمهورى اسلامى بوده اند، و عدم دسترسى انان به جريانات مركزى قدرت را نيز بايستى در همان راستا فهميد. اگرچه افكار و ديدگاههاى اصلاح طلبان را شايد بتوان به دلايل متعددى از بهترين و پر منفعت ترين گفتمانهاى ارائه شده در صحنه اجتماعى و سياسى معاصر ايران دانست ، اما پر واضح است كه توده اجتماعى كشور امروزه در نقطه اى نيست كه قادر به برقرارى ديالوگ با ديدگاههاى فرهنگى و عقلانى اصلاح طلبان باشد . به اين ترتيب يك دليل ديگر براى دورى جستان اصلاح طلبان از صحنه مقابله و رقابت براى اقتدار سياسى در انتخابات آينده را نيز ميتوان به دلايل فوق افزود: اگر اصلاح طلبان به زنده ماندن اصلاح طلبى و گفتمان آن علاقه دارند، بايستى خواست و علائق سياسى امروز خود ، و از آن مهمتر، آرزوى مركزين كردن گفتمان خود را در پاى شكيبائى استراتژيك در انتظار فضاى مساعد تر فردا قربانى كنند، چرا كه در حال حاضر نه رقيب آنها به حدى از ضعف تشكيلاتى رسيده است كه احتياجى به وقع نهادن به خواستهاى آنان احساس كند، و نه توده هاى مردم از اگاهى كافى برخوردارند كه با ديدگاههاى آنان هم پيمان گردند و بر علائق آنان پشتيبان ۰

تلنگرى جديد بر شخصيت لرزان احمدى نژاد و پيامدهاى احتمالى آن

2008-01-21T09:29:00.000-05:00

شكى نيست كه خبرى كه امروز در مورد اختلافات بين احمدى نژاد و مجلس و پشتيبانى صريح، شفاف و بى تعارف آيت الله خامنه اى از مجلس منتشر شده از اهميت سياسى و اجتماعى خاصى برخوردار است ، و تاثير مستقيم اين داستان بر موضع گيرى هاى سياسى بخصوص در حالى كه به سوى انتخابات پيش ميرويم به زودى قابل روئيت خواهد بود. اما نكته اى كه شايد كمتر مورد توجه قرار بگيرد تاثير احتمالا عميق روانى اين رويداد بر شخص احمدى نژاد است .

تنها به اندگى آشنائى با محمود احمدى نژاد ، سخنان، رفتارها و عكس العمل هاى فردى و اجتماعى وى نياز است تا هر كسى با مقدارى تجربه در روانكاوى يا روانپزشكى متوجه شود كه وى دچار نوعى اختلال اساسى در ساختار هويت فردى خود ميباشد، موردى كه در زبان معمول روانكاوى تحت عنوان نارسيسيسم يا خود شيفته گى شناخته ميشود . يكى از شاخص ها يا نتايج عمده اين مسئله ساختارى ، ضعف و اسيب پذيرى عميق در احساس 'خود' شخص ميباشد، كه معمولا در دو جنبه ظاهرا متضاد اما باطنا مترادف خود شيفته گى و خودكم بينى به ظهور ميرسد، با اين تاثيركه از يك سو همانطور كه گفته شد احساس 'خود' شخص بيمار بسيار حساس و ضربه پذير است ، به نحوى كه تاب كوچكترين انتقاد يا شكست ، بخصوص شكست در پيش چشم ديگران براى وى بسيار دردناك و غير قابل تحمل ميگردد و در نتيجه شخص ممكن است در مقابله با انتقاد يا عدم تائيد بسيار پرخاشگر گردد، و از سوى ديگر دقيقا به دليل همان احساس ضعف و شكنندگى عميق 'خود'، وى دائما در پى يافتن احساس غلبه و كنترل بر محيط و افكار و افراد پيرامون خود ميباشد ، با اين منطق تلويحى كه ساده ترين راه دور ماندن از ضربات ناشى از عدم تائيد يا مخالفت اين است كه بر ديگران كنترل تام داشته باشد .

اگر تحليل بالينى فوق در مورد اختلال ساختارى شخصيت احمدى نژاد صحيح باشد، كه شكى نيست تعليم ديده هاى بالينى با آن موافق خواهند بود، انگاه بايستى جنبه عميق روانشناختى اين اتفاق اخير را بسيار قابل توجه دانست، و منتظر ديدن پس لرزه هاى ان در گفتار و رفتارهاى آقاى رئيس جمهور بود . احمدي نژاد در موارد مختلفى نشان داده است كه از خود شيفته گى و خود كم بينى عميقى رنج ميبرد (دوستانى كه با مباحث روانكاوانه نا آشنايند دقت كنند كه خود كم بينى و خود شيفته گى اگر چه در ظاهر دو صفت متضاد به نظر ميرسند، اما در اغلب موارد اين دو صفت دو روى سكه يك ناراحتى ساختارى در هويت را تشكيل ميدهند) ، به نحوى كه حتى سياستهاى پاپوليست وى را نيز ميتوان در همان راستا تحليل كرد . اما چه پاپوليسم اقاى احمدى نژاد را تظاهرى از ساختار روانى فردى وى بدانيم يا خير، شكست اخير و بخصوص انعكاس گسترده ان در رسانه هاى ملى و جهانى را بايستى نه تنها يك شكست سياسى و ضربه محكمى به بناى پوپوليسم ايشان ، بلكه شكستى بسيار كارا و ضربه اى مهلك بر بناى شخصيت لرزان روانى ايشان محسوب داشت .

اخبار مرجع :

: Wall Street Journal
Iran's Supreme Leader Overrules Ahmadinejad in Gas-Supply Dispute

خبرگزارى فارس:
با ارسال نامه به روزنامه رسمي رئيس مجلس براي اولين‌بار يك قانون را شخصاً ابلاغ كرد

بى بى سى فارسى:
مداخله آیت الله خامنه ‌ای در اختلاف مجلس و دولت

ايرنا:
متن كامل نامه رييس جمهوري اسلامي ايران به رييس مجلس شوراي اسلامي كه شامگاه دوشنبه در اختيار ايرنا قرار گرفت

: France Press
Iran leader backs parliament in dispute with Ahmadinejad

: Guardian
Iran's supreme leader rebuffs Ahmadinejad in gas row

:PR Inside
Ahmadinejad loses battle over gas budget legislation amid growing discontent

قصه پر سوراخ سپاهيان هلهله كش ايرانى و سربازان خويشتن دار امريكائى

2008-01-09T11:05:00.000-05:00

با اين كه حكايت دروغ گوئى هاى جمهورى اسلامى خود داستانى دراز و تيره و تار است، و با اين كه ديپلماسى موفق در روابط بين المللى را نميتوان جزء نقاط قوت اين سيستم به شمار آورد ، ولى باز هم اين جديد ترين داستان كه بر سر زبانها افتاده، يعنى قصه شاخ و شانه كشيدن قايقهاى تند رو سپاه براى ناو هاى امريكائى در تنگه هرمز آنقدر نقاط مبهم و غريب دارد كه نهايتا باور كردن اينكه امريكائيها دارند دروغ ميگويند معقول تر به نظر ميرسد .

طبيعتا در طى همين يكى دوروزى كه هنوز نگذشته از اتفاق هرمز، بازار تفاسير عجيب و غريب كاملا داغ شده است ، و طبيعتا هم عمده اين مفسران بنايشان را بر اين گذاشته اند كه اين داستان واقعى است و همانطور هم كه سى ان ان و بى بى سى گفته اند اتفاق افتاده است . ولى همانطور كه عرض شد، اين داستان چند تا سوراخ جدى دارد كه به نظر ميرسد در تفسير و تحليل هاى اوليه خيلى جدى گرفته نشده اند

ظاهر ماوقع البته خيلى ساده است. چند قايق تند رو ايرانى شروع به مانور هاى ديوانه وار در اطراف ناوهاى امريكائى ميكنند، و تا آنجا پيش ميروند كه در پاسخ به اعلانات مكرر، روشن، صريح و منطقى كشتى امريكائى كه مكررا اعلام ميكند فقط در حال رد شدن از آبهاى بين المللى هستند و دارند راه خودشان را ميروند، ايرانى ها طى يك پيام راديوئى در طول حدود سى دقيقه فقط يك جمله ديوانه وار ميگويند، ان هم اين تهديد بدجور است كه ' ما داريم ميايم ، و شما به زودى منفجر ميشويد' . از طرف ديگر ناو جنگى امريكائى با تفنگدارانش مظلومانه به تماشاى اين حركات جنون آميز مينشيند و مبهوت كه چه عكس العملى نشان دهد به اين رفتارهاى بى منطق، ونهايتا در شرف از دست دادن صبر و تحمل و تيراندازى به سوى آنهاست كه بالاخره بعد از بيست-سى دقيقه اي وحشيگرى ( ان هم از نوعى كه هر بيننده اى را به ياد وحشيگرى هاى سرخپوستان فيلم هاى وسترن مياندازد كه با اسبهايشان دور گارى يا مقر امريكائى ها ميچرخند و هلهله ميكشند) سپاهيان آرام ميگيرند و صحنه را ترك ميكنند و خلاصه در آخر داستان همه مان نفس ارامى ميكشيم و خدا را شكر ميكنيم كه اولا اين ديوانه ها متوقف شدند، و ثانيا سربازان و فرمانده هاى بيچاره امريكائى آنقدر صبر و متانت به خرج دادند و ماشه آغاز يك جنگ بزرگ را نكشيدند

با همه سادگى و جذابيتى كه اين داستان ميتواند داشته باشد اما، حقيقت آن است كه به محض اينكه خود را از منطق احساساتى كه در اين قصه نهفته است رها كنيم و كمى واقع گرايانه محتويات حكايت را مرور كنيم ، آن سادگى و وضوح اوليه جاى خود را به سرعت با ترديد و ابهام عوض خواهد كرد. سئوال ساده اى را در نظر بگيريم: ايا حقيقتا هيچ جاى اين با عقل سليم جور در ميآيد كه نيروهاى نظامى يك كشور در حال جنگ در حال گشت زنى در منطقه اى كه كمابيش منطقه جنگى محسوب ميشود باشند، بعد ناگهان مقابل شوند با قايقهاى متعارض جنگى مسلحى متعلق به گروه نظامى خطرناكى كه انها آن را رسما به عنوان تروريست ميشناسند، و بعد ان تروريستهاى مسلح شروع به مانورهاى خطرناك و جدى جنگى با سرعت بالا به سوى انها كنند، اشياء هاى ناشناسى را در اطراف ناوچه انها به آب بياندازند و يك پيام تهديد اميز جدى و مستقيم نيز بدهند كه اعلام ميكند كه تا چند دقيقه ديگر كشتى انها را منفجر خواهند كرد، .و ان نظاميان هيچ عكس العملى به جز صبر، به صدا در آوردن اژير كشتى شان و تكرار پيام هاى دوستانه در پيش نگيرند ؟؟

واقعيت ان است كه اين داستان بسيار بچه گانه تر از آن است كه بخواهد در مقابل بررسى ها و تحليل هاى بالغانه اى كه به هر حال دير يا زود روانه بازار افكار عمومى خواهند شد دوام زيادى بياورد . و خود ارتش امريكا هم از اين نكته غافل نيست ، كما اينكه همين امروزدر مدت كوتاهى پس از اينكه سپاه پاسداران اعلام كرد اين داستان دروغ ناشيانه اى بيشتر نيست ، سخنگوى ارتش امريكا زمينه را براى مقابله با سئوال هائي كه خواه نا خواه در راه هستند اماده كرد و پيشاپيش اعلام كرد كه آن پيام راديوئى كه گفته ما داريم ميائيم و شما به زودى منفجر خواهيد شد ممكن است از قايق هاى سپاه نبوده باشد، شايد هم از كشتى ديگرى ، يا حتى از ساحل بوده است !! توجه داشته باشيد كه اين داستان پيام راديوئى و انكار اطمينان از ان يك سوراخ بزرگ و جدى در قصه فيلمى كه همين ديروز ارتش امريكا رسما منتشر كرده است به وجود مياورد. به عبارت ديگر به نظر ميرسد اعلان هاى امروز فرمانده هاى ارشد ارتش امريكا مثل'ليديا رابرتسون' يا ادميرال كوين كاسگريف نشانه هائى از عقب نشينى جدى امريكائى ها در اين قضيه و به سئوال كشيدن مستقيم اظهارات رسمى خود باشد

References:

CNN:
It was not clear, however, that the voice was coming from any of the boats, said Cmdr. Lydia Robertson, the 5th Fleet spokeswoman in Bahrain. It could have come from another ship in the area or from shore, she said.

Aljazeera:
US military officials, including Vice-Admiral Kevin Cosgriff, the most senior US navy commander in the Gulf, cautioned that they had not been able to definitively connect the radio call with one of the Revolutionary Guards boats.

Asia Times:
A Game of Chicken in the Persian Gulf

Associated Press:
Iranian TV: Pentagon Video, Audio Fake

امسال بوترو ابو غريب را به واشنگتن آورد

2007-12-31T08:34:00.000-05:00

دو سه روز پيش به گالرى كاتزن در واشنگتن رفتم تا نمايشگاه نقاشيهاى فرناندو بوترو در باره ابوغريب را ببينم . به هر حال هم با ابوغريب آشنا هستيم هم كارهاى بوترو را كم و بيش ميشناسيم، ولى باز هم اين سرى نقاشيهاى بوترو تاثير عميق غريبى بر آدم ميگذارد . متاسفانه دوربين را با خودم نبرده بودم، و امروز كه تصميم گرفتم برگردم و چند تا عكس بگيرم ديدم . گالرى را جمع كرده اند . شانس ما ! رفتم اين عكسها را از اينترنت جمع كردم تا شما هم ببينيد به هر حال . يكى از جالب ترين جنبه هاى اين نمايشگاه براى من اين است كه محل گالرى تا كاخ سفيد پانزده بيست دقيقه راه هم شايد نباشد .

چيزى كه ادم را گيج ميكند اينست كه كدامش را بايد نمادى از تمدن امريكائى گرفت: ابوغريب را ، يا آزادى نمايش دادن اين نقاشيها در قلب پايتخت را ؟؟

نظر خود من البته اينست كه هردوى اينها نمادهاى عميق و واقعى تمدن امريكائى هستند و كسانى كه يكى را ميگيرند و ان ديگرى را انكار ميكنند حقيقت را نخواهند ديد

Fernando Botero: Abu Ghraib

Links

Katzen Art Gallery: http://www.american.edu/cas/katzen/museum/

Fernando Botero online: http://www.museumsyndicate.com/artist.php?artist=248

Botero's Abu Ghraib paintings in Berkeley: http://www.zombietime.com/botero_abu_ghraib

Chicken Strategy 2: Shoot the Driver

2007-10-20T10:49:00.000-04:00

Topic: Iran's nuclear negotiator, Ali Larijani, quits
Ref: Ahmadinajed's Chicken Strategy

Like any other such developments on the Iranian political stage, the unexpected replacement of Mr. Larijani with Mr. Jalili is replete with intricate and often invisible dimensions that make accurate assessments highly difficult, and is likely to keep Iran analysts busy for a while to come. But even so, a few basic points deserve mention here.

The first notable issue of this story is perhaps that the Iranian Nuclear train is in turbulance. For a train whose brake, Mr. Ahmadinejad announced not long ago, has been broken off and is speeding on its downhill tracks, a turbulance of this magnitude can signify severe trouble. So even though the real reasons behind this abrupt shift may take a while to surface, and though only time can show the actual outcome of this move, the alarms have nonetheless gone off all around Iran, with analysts are interpreting Mr. Ahmadinejad's most recent move as anything from a disasterous mistake to a downright coup.

One of the first questions asked is this: "should the ommission of Mr. Larijani be read as an attempt at ommiting or at any rate weakening the influence of the Supreme Leader ?" Larijani was, after all, Ayatollah Khamenei's represenative. The fact is that some observers had already proposed a coup theory the day when Ahmadinejad annouced he has thrown away the brakes of the Iranian Atomic Train. It may not be so far from reality, in other words, to consider the change as another little page turned for the coup theory.

On the other hand, a quick review of Saeed Jalili's talks and interviews show a clear and stable feature, namely a quality of constantly adhering to the main basic policy lines of the Islamic Republic. There is in fact something of a striking exaggeration in his style of 'adherence' that makes it almost impossible to see the real person in him. He is so well trained in speaking simply the basic policy lines instead of making any opinions, that gives one the impression of a recorded machine. His real duty seems to be simply finding out which recorded message would be the closest to the posed question, and to push the 'play' button to the right message. In addition to that, according to Reuters, "Diplomats who have met Jalili say he expresses strongly held convictions and sticks firmly to his position in discussions. One diplomat said he 'specializes in monologue' rather than debate."

Given the common belief that Mr. Ahmadinejad has indeed been selecting his surroundings figures from people who would a) be of the same fanatical convictions as he is, and b) struggle for his ideals with highest loyalty and least 'character', many are afraid that this latest shuffle is yet another step in the direction of a hegemony of fanatical messianism. Such a selection appears indeed more bleak, given the sensitive moments Iranian diplomacy machine is facing (and that due mainly to Mr. Ahmadinejad's unidirectionaly policies and rhetorics), and that rather than messaging boxes and broken records, the Iranians need people of character and integrity with high capacity of innovative thinking and strategic flexibility, if they are ever to save themselves from the death trap Mr Ahmadinejad's brakeless train is rushing them into.

With this latest stunt for remote controlling the atomic negotiations in Europe, Mr Ahmadinejad appears to have managed to throw the driver off his already brakeless train.

Saeed Jalili, Interview with Boston Globe
Reuters Factbox on Saeed Jalili

زائيدن گاو هسته اى ايران

2007-10-20T08:57:00.000-04:00

با كنار رفتن لاريجانى و امدن كسى مثل جليلى به جاى وى ، بى اختيار به ياد عكسى افتادم كه كسى تيتر كرده بود، "زندگى بدتر از اين هم ميتواند بشود!" ۰ محتواي ان عكس را اگر ميدانيد كه خوب، و اگر نه بگذاريد فعلا صحبت نكنيم ازش . مثل هر اتفاق مهم ديگرى در صحنه سياسى امروز ايران، آن رفتن و اين آمدن جنبه هاى فراوان، پيچيده ، نامرئى و اغلب غير قابل پيشگوئى دارد كه به هر حال تا مدتى تحليل گر ها را مشغول نگه خواهد داشت ، اما چند نكته از اين داستان مستقيم چشم را ميگيرند ، كه شايسته ذكراست۰

اولين نكته مهم اين داستان شايد اين باشد كه قطار هسته اي ايران در تلاطم است . و براى قطارى كه ترمزش را كنده و به دور انداخته اند و با سرعت مضاعف در سراشيب تاريخ ميراند ، تلاطم و بحرانى در اين حد نشان از وضعيتى بسيار خطرناك ميتواند داشته باشد۰ بنا بر اين، اگرچه دلائل واقعى اين تبديلات سريع و حيرت انگيز ، و نتيجه عملى اين تلاطم و تغيير را تنها زمان ميتواند نشان دهد، اما زنگهاى خطر بى شك در گوش هر بيننده دلسوزى بايد به صدا در آيد ۰

يكى از اولين سئوالاتى كه اغلب ناظران در اين قضيه از خود ميپرسند ان است كه ايا حذف لاريجانى را بايست به معنى حذف يا تضعيف نفوذ رهبرى در هدايت قطار اتمى دانست يا خير . حقيقت ان است كه از همان روزى كه احمدى نژاد اعلام كرد ترمزهاى قطار را به دور انداخته است ، برخى اين اظهار وى را در حكم اعلان آغاز كوچك يك كودتاى بزرگ در دل سيستم جمهورى اسلامى محسوب داشتند. شايد دور از واقعيت نباشد اگر اين جديد ترين برگ داستان سفر اتمى ايران را نيز به عنوان سر اغاز فصل جديدى از كودتاى مذكور خواند ، اگر چه در حال حاضر هنوز شواهد كافى براى اين چنين تحليلى در دسترس نيست .

از سوى ديگر، مرورى سريع بر گفتگوها و مصاحبه هاى گذشته اقاى سعيد جليلى ، جانشين لاريجانى ، نشانگر آن است كه از مشخصات آقاى جليلى محدود كردن كامل سخنان و برخوردهاى خويش به خطوط اصلى گفتمان رسمى دولت است۰ به عبارت ديگر، انچه در اغلب گفتگوها با وى به چشم ميخورد ان است كه اقاى جليلى تا ان حد در كنار گذاشتن افكار و ديدگاههاى شخصى خود از اظهاراتش مصر و موفق است كه سخنان وى اغلب شبيهند به پيغام هائى كه از قبل ضبط شده اند و انگار در مقابل سئوال هاى مختلف، وظيفه اصلى ايشان ان بوده كه پيغام مناسب را بيابد و دكمه شروع ان را بفشارد۰ نكته قابل اعتناى ديگر انست كه متاسفانه از شواهد امر و روند دوسال گذشته رياست اقاى احمدى نژاد نيز ميتوان به راحتى اين تعبير را برگرفت كه شايد دليل اصلى انتخاب جليلى به جاى لاريجانى همين صفت تسليم محض باشد . واضح است كه در اينصورت ميتوان انتظار داشت كه مسائل اساسى جديدى گريبانگير ديناميزم ديپلماسى حساس هسته اي ايران گردند . براى عبور موفقيت اميز از بحران هائى در حد بحران بين المللى كه امروز ايران به يمن سياستهاى تك منظوره اقاى احمدى نژاد با ان روبروميباشد ، ماشين ديپلماسى ايران به جاى پيغام گيرهاى اتوماتيك نياز به افرادى دارد كه بتوانند با استفاده از هوش و موقع بينى خود انعطاف لازم را براى مانور هاى تاكتيكى و شبه-تغيير هاى موضعى در حين معامله داشته باشند ۰ اگرچه شايد اقاى جليلى كانديداى بسيار مناسبى براى گوش فرا دادن و اجراى دقيق خواسته هاى اقاى احمدى نژاد باشد ، متاسفانه اين صفات از وى الزاما ديپلمات موفقى نميسازند، اما مناسبات اتمى ترمز بريده ايران امروز بيش از هر زمان به ديپلماتى قوى و موفق احتياج دارد۰،

چنين به نظر ميرسد كه در تلاش خود براى كنترل از راه دور ديپلماسى هسته اي كشور ، اقاى احمدى نژاد كابوس بريده شدن فرمان اين قطار بى ترمز را نيز بر دغدغه هاى دلسوزان افزوده است

مصاحبه جليلى با بوستون گلوب

جامعه ايرانى و معضلى به نام پذيرفتن مسئوليت اعمال خويشتن

2007-10-12T23:16:00.000-04:00

موضوع پذيرفتن مسئوليت اعمال خويشتن يكى از مفاهيم ابتدائى و شالوده اى در اغلب مكاتب روان شناسى سلامت و موفقيت اجتماعى و فردى است ۰ از مكتب هاى عرفانى گرفته تا مدرسه هاى علمى كمابيش همه بر اين نكته اتفاق دارند كه اولين قدم در راه بهبودى و خروج از بن بست هاى مخرب در زندگى اين است كه فرد متوجه شود كه مسئله از آن خود وى است، و نه ديگرى ۰ تا وقتى كه اين اتفاق ظاهرا ساده نيافتاده باشد ، فرد دليلى نخواهد داشت كه به تغيير دادن جنبه يا جنبه هائى از زندگى خود بپردازد۰ چرا خود را سرزنش كنيم، وقتى ميشود ديگرى را مسئول كمبودها و مسائل خود بدانيم ؟

اما نكته اين كه همين مفهوم را در مقياس وسيعتر ميتوان به زندگى و مشكلات اجتماعى و جمعى يك گروه از افراد نيز تعميم داد ۰ مردم خودمان در ايران را در نظر بگيريم . اين يك حقيقت ساده است، مثلا، كه رژيم جمهورى اسلامى و جنبه هاى مختلف اجتماعى، سياسى، مذهبى ، اخلاقى و معنوى ان يك پديده 'ايرانى' است۰ يعنى پديده اى است كه از دل جامعه ايرانى به دنيا آمده است و به واسطه افكار، ديدگاهها، عقايد، وحشت ها، اميدها و باورهاى آن جامعه حفظ گرديده است و به عنوان يك سيستم سياسى و اجتماعى ريشه گسترانده است ۰ مفهوم ساده اى است . يعنى مگر انكه عقيده داشته باشيم جمهورى اسلامى را قدرتهاى خارجى به وجود اورده اند (كه متاسفانه شايد برخى حقيقتا هم اينظور بيانديشند)، در غير ان صورت گريزى از اعتراف به اين حقيقت نخواهيم داشت كه جمهورى اسلامى در واقع آئينه اى است از تمايلات و توقعات جمعى ايرانيان . اما كم نيستند كسانى از ما كه قبول اين مفهوم با همه سادگى ان برايشان ممكن نيست۰

بگذاريد يك موضوع شناخته شده را درر نظر بگيريم مثلا، مثل قضيه حجاب و اجبارى بودن آن در ايران۰ سالها پيش ، در سال ۱۳۵۷ ، روزنامه اطلاعات شماره اى منتشر كرد كه سر تيترش بود، "در مورد حجاب اجبارى در كار نيست" و پائين تر هم ادامه داده بود، 'مزاحمان خانمهاى بى حجاب ضد انقلاب هستند' ۰ اين شماره روزنامه اطلاعات خيلى معروف شده، و حتما شما هم ديده ايد، و هر چند وقتى يك بار هم جائى عكسش را ميزنند و بحث ميكنند كه چه شد و چطور شد كه مملكت به جائى رسيد كه الان جمهورى اسلامى حجاب را اجبارى كرده است و ماموران خودش را هم رسما به خيابانها ميفرستد تا مزاحم خانمهائى شوند كه حجابشان سخت و كامل نيست ۰ اما يك موضوع اساسى كه تقريبا هر بار كه اين بحثها راه ميافتد كاملا از محدوده بحث خارج ميماند همين است كه واقعا تا چه حد اين حجاب اجبارى و حركتى كه به سوى اجبارى شدن حجاب در ايران رخ داده است را ميشود مربوط دانست به خواسته عامه مردم ۰ به عبارت ديگر، هيچ جا من اين بحث را نديده ام تا حالا كه كسى بگويد " اگر نگاه كنيم ميبينيم كه اكثريت مردان كشور ترجيحشان اينست كه زنشان از چشم مردان ديگر پوشيده بماند ، خواهرشان و مادرشان هم همينطور. پس شايد اين موضوع حجاب در واقع برآيندى از اراده جمعى ايرانى ها باشد" ۰ يا اين را نديده ام تا حالا كه كسى اقرار يا اصرار كند كه "من هم به عنوان يك ايرانى در نهايت نقش دارم در اين موضوع كه حجاب در ايران به زنها تحميل ميشود " و به اين ترتيب شخصا احساس مسئوليت كند و از خودش بپرسد، "راستى نقش من در اين ماجرا چه ميتواند باشد و آيا من هم مسئوليتى دارم در قبال اين تحميل ؟"۰

من خودم دوستى دارم در يكى از شهرستانها ، كه برايم نمونه روشنى از اين حكايت است ۰ دخترى از اعضاى خانواده اين دوست من سالها پيش با سرپيچى از مردان و بزرگتران خانواده ، دوست پسرى انتخاب كرد و با وجود اعتراض و مقاومت شديد انها ، در نهايت با ان پسر ازدواج كرد . خانواده دوست من ان دختر را از خودشان راندند، با اين بهانه كه ابروى خانواده را برده است و بايد طرد شود ۰ همين دوست عزيز من تا امروز كه سالها از ان داستان ميگذرد هنوز ان دختر را --كه حالا زنى شده ميانسال-- به ديده نتفر و انزجار نگاه ميكند ، جائى كه او باشد نميرود و با او صحبت نميكند ، چرا كه اين زن با سر پيچى از قوانين مرد سالارانه خانواده و شهرستانش موجب بى ابروئى براى خانواده شده است ۰ خوب ، حالا همين دوست عزيز با همين داستان، بار ها و بارها شده است كه از فشارهاى جمهورى اسلامى و بسته بودن جامعه و عدم آزادى بيان و عقيده ، و حتى از اجبارى بودن حجاب در ايران شكايت كرده است ، ان هم با كمال احساس حق به جانبى و مظلوميت ، و اين احساس كه اينها را يك دولت بدجنس و ديكتاتور دارد به مردم تحميل ميكند . البته نتيجه اخلاقى اين داستان شايد بيش از معمول واضح باشد، و هميشه حكايت به اين روشنى نيست ، اما داستان داستانى واقعى است، و براى روشن كردن مطلب شايد مثال مفيدى باشد ۰

نكته اين داستان دوست من را بايستى گسترده تر و اساسى تر از مسئله حجاب ديد ، نكته اى كه بايست ختم شود به تحليلى بزرگتر ، از روش ادراك در جامعه ما ، و اين روند كلى كه نقش خودمان در به وجود امدن و ادامه شرائط سياسى و اجتماعى زندگى جمعى مان را به ندرت جدى ميگيريم ۰ توضيح ان هم شايد خيلى پيچيده نباشد۰ به هر حال هزاران سال در جامعه اى زندگى كرده ايم كه تصميمها را برايمان گرفته اند و احساس كرده ايم نقشى نداريم در روند هاى بزرگ سياسى ، يعنى قدرت تصميم گيرى را به 'ديگران' وا گذاشته ايم۰ بلوغ از بى مسئوليتى و بى قدرتى كودكى به احساس مسئوليت و قدرت بزرگسالانه هم اتفاقى نيست كه يك شبه بيافتد، و همانطور سالهاى طولانى كودكى را از بزرگى جدا ميكنند، ساليان متعددى هم بلوغ اجتماعى يك جامعه را از شكل گيرى ابتدائى ان به عنوان يك جامعه سياسى جدا ميكنند۰ .

شايد اشتباه نباشد اگر ملت ايران را در مرحله كذار از طفوليت سياسى به بلوغ مسئوليت پذيرى ببينيم . به مانند سرپيچى هاى دوران بلوغ ، انقلاب سال ۵۷ براى اولين بار به 'ما' نشان داد كه به محض اينكه 'بخواهيم' ميتوانيم سرنوشت خودمان را در دست بگيريم و عوض كنيم ، نشان داد كه ميتوانيم پدر و سالار مان را هم تحت كنترل خود درآوريم و زندگى جديدى را شروع كنيم. اما شايد هنوز ذهن جمعى ما به سن رشدى نرسيده بود كه اين درس ساده را از آن اتفاق بزرگ بگيرد ، توفيدن خودمان را هم به حساب ديگرى نوشتيم ، و گرچه پدررا از خانه اخراج كرديم، اولين مردى را كه از در وارد شد 'پدر' خوانديم و به اتاق پدر هدايتش كرديم ۰ شايد انقلاب به ما نشان داد كه اگر بخواهيم ميتوانيم، اما مسئله اساسى اينجاست كه براى خواستن و توانستن هنوز احتياج به عبور از يك پله ديگرى داريم به اسم 'دانستن'، و 'خود اگاهى' ، پله اى كه ظاهرا هنوز پاهاى كوفته مان ياراى صعودش را نيافته ۰

Boiling Frogs and Burning Chickens: Myth and Madness in Ahmadinejad’s Politics

2007-10-04T13:31:00.000-04:00

With every passing day the drums of war are beaten harder and louder. Ironically enough, however, with each passing day it becomes also more and more difficult within Iran to speak of war and to warn of its terrible destructiveness. On Monday, September 10, El-Baradei walked out of a UN meeting in Brussels in objection to what in his mind amounted to some European leadrs’ bellicose path of collision with Iran . In one of his first comments on the issue, on August 27, France’s new president, Sarkozy, warned of the "catastrophic alternative: an Iranian bomb or the bombing of Iran," and not long after, on Sept. 16, his Foreign Affairs minister, Bernard Kouchner, warned the world to “prepare for war with Iran.”

Despite all this, however, the Iranian stance continues along the double lines of belligerence and denial. If you are asking ‘why’, then you are precisely where I have found myself again and again, at least for the past two years –ever since the beginning of Ahmadinejad’s presidency term, to be more specific. And the single disturbing answer I have come up with, again and again, passes through the dark and twisted mental alleys of a character known commonly as Hassan Abbasi (though some would recognize him as Yadollah Qazvini). Let me explain.

About a year ago, on Jan 22, 2006, Elaine Shannon wrote an article in Time Magazine titled, ‘A Slow Iran Squeeze’. In her article Shannon said she had learned from an EU diplomat that “Western nations have been mapping out a careful, incremental plan” to stop Iran’s plans of developing nuclear technology and becoming a local power. That plan was presumably developed by Condoleezza Rice, and her British, French and German counterparts. The slow squeeze strategy, wrote Shannon, is known informally as the frog strategy, referring to a trick for cooking live frogs: you don’t throw a frog into hot water, it will hop right out of the pot, instead, you put the frog in a pot of cold water, then slowly raise the heat so that by the time the frog feels the need to jump out it is already too late and its muscles have long given way. “This time,” said the EU diplomat to Shannon, “it will be an Iranian frog”. Though Shannon didn’t tell her readers, when the diplomat said “this time,” he was making an implicit reference to a recent success story of the frog strategy, where Saddam was cooked at a pace that by the time the pot came to full boiling he was far too helpless to avoid ending on the dinner plate.

The frog strategy approach has so far worked very nicely with Iran as well. The frog is still in the pot, and though bubbles are clearly forming on the bottom and, for all means and purposes, the boiling point is well in view, President Ahmadinejad announced recently (Sept. 2, 2007), that God and mathematical calculations have made it clear to him that the United States will not attack Iran. So once again we find ourselves back to the opening question, why does Ahmadinejad act the way he does ? How can it be that not only reformists like former president, Khatami, but even prominent conservative figures like the head of the Expediency Council, Hashemi Rafsanjani, or former military commander, Mohsen Rezai, are cautioning against extreme behavior and rash reactions, yet Ahmadinejad and his camp insist on minimizing the threat of a military attack, ridicule those who advise caution, and announced that they have torn and thrown away the brakes from the ‘Iranian nuclear train’? It is precisely at this point, as I said earlier, that we find traces of the warped mind of a certain Professor Hassan Abbasi.

Over the course of a few years leading to and through the presidency of Ahmadinejad, Hassan Abbasi gave an unusually large number of talks across Iran and published prolifically on paper and on the internet, leaving anybody interested a huge body of thoughts and ideas that, though bordering on lunacy, provide a wonderful source of information for understanding many of the points of views expressed by Ahmadinejad and his government. The relationship is of course not accidental. In 2004, Michael Ledeen (whom, incidentally, Abbasi has called ‘the second thinking brain of the American conservatives’), wrote an article about the Iranian situation, titled ‘No Way Out’, in which he introduced Abbasi as “a well-known Iranian political scientist, longtime top official of the Revolutionary Guards, and currently ‘theoretician’ in the office of Supreme Leader Ali Khamenei, and the head of the National Security and Strategic Research Center”. Abbasi, added Ledeen, “holds special responsibility for North American affairs.” Two years after Ledeen’s report and well into Ahmadinejad’s term, In 2006 Amir Taheri, a prominent Iran Analyst, described Abbasi as, “professor of strategy at the Islamic Republic's Revolutionary Guard Corps University,” and “the principal foreign policy voice in President Mahmoud Ahmadinejad's new radical administration.”

Among Hassan Abbasi’s writings one article is of special interest to me here, one which is available also (in Persian) at Abbasi’s own website, ‘Doctrinal Analysis for Security without Borders’. The paper is titled “Frog Strategy: Dimensions and Possibilities”. As the title says, this is an article about a notion pointed out by some, including Shannon, that the United States is following the strategy of gradual squeeze, or the Frog Strategy, in the case of Iran. The paper is too long and complicated to detail here, but let me translate the very last section of it, where Abbasi concludes his analysis by suggesting how Iran should regulate its foreign policy in response to the American Frog Strategy. He writes,

But what should Iran’s response to the Frog Strategy be ? The simplest way is to attack the enemy’s strategy.

The Frog Strategy, like the West’s earlier strategies against Iran, is an insulting one. By persisting on “Chicken Strategy” we can emphasize and lean on an honorable approach of matching strategies.

Regardless of the outstanding capacities of the Chicken Strategy … we can replace the classic Phoenix Strategy for the Frog Strategy. In that situation the “Doctrine of Nimrod’s Nose” and the Strategy of “Abraham’s Fire Garden” will counter and cancel the Frog Strategy.

Don’t worry if this translation strikes you as bizarre, the original text sounds no less so. And if you find yourself starting to ask ‘but how can these strange ideas be taken seriously by Ahadinejad,” stop and remind yourself that Ahmadinejad is the person who spoke of a halo having surrounded him when he talked at the United Nations, or who once told his audience the story of a sixteen year old Iranian girl who had produced Atomic Energy in their basement. And yes, both these claims are captured on video and available on Youtube.

The so called ‘Chicken Strategy’ that Abbasi is recommending is what is known in Game Theory as the Hawk-Dove Game, or The Game of Chicken. Think of Rbel Without a Cause, and the scene where Jim (James Dean) and Buzz (Corey Allen) are driving towards the cliff with the idea that whoever ‘chickens out’ loses the game, and with it all respect in his peers’ eyes. The other variant, that Abbasi describes in his paper, is the scenario when two drivers drive towards each other on a line of collision. Again, the drivers need to decide how close the imminent collision is, and when or if they should turn to one side, jump out of the car or wait for the other to jump out first. So let’s recap this. Abbasi is giving the strategic consult to President Ahmadinejad, that the way to counter the Americans’ Frog strategy is to push with the Chicken Strategy. In fact in an other article he even goes into greater details to describe the various tricks the Iranian government can undertake to ‘win’ this game of chicken . Those range from wearing sunglasses so the other cannot read your emotion, to honking the horn and flashing the lights to distract and agitate the opponent, all the way to finally tearing off and throwing out the driving wheel.

It would be only too obvious to anybody who has followed the policies of Ahmadinejad’s administration to recognize how he has put to good practice his guru’s advice, be it in the standoff over the Iranian Atomic technology, or in the face of the growing threat of an American attack. His by now infamous mode of defiance and bold statements, his threats, and even his statement that ‘we have torn off the brake of the Iranian Atomic train and thrown it out of the window’, all have clear traces of Abbasi’s ‘strategic’ advice. In fact even the letters that Ahmadinejad famously wrote to G. W. Bush and other heads of powerful states was following the suggestion made by Abbasi.

Some may feel something of a relief, to hear what I have just said. After all, it is much more comforting to know that you are dealing with a bluffing trickster than to think you have a madman on your hand. But, I’m afraid, the situation is in fact more frightening than this, for at least two significant reasons. One reason is that to truly understand the confrontation between Iran and the United States as a game of chicken is a hugely misguided error whose price will be paid by many an innocent, in flesh and blood. It is misguided because the game of chicken has two sides, both of whom similarly vulnerable to the possible disastrous ending. Whichever driver falls off the cliff or crashes into the other is likely to die. The difference between this and a possible military confrontation between Iran and the United States is only too obvious. The good analogy for Iran and the States crashing into each other would be more like a bird running into a Boeing 747 engine, than two cars colliding –they will not get hurt in similar ways. Playing chicken against the mighty United States sounds more like a sad joke at the end of which either Iran gets destroyed, or Iran gets destroyed.

The second still more tragic reason why the situation may be more frightening than it appears is that for Ahmadinejad and Abbasi, the game of chicken is actually not even the real strategy, in the normal sense of the term. In other words, they are not just bluffing. The reality is that for people like Ahmadinejad or Abbasi, the game is an open ended one, because the real strategy is a suicidal one: “regardless of the outstanding capacities of the Chicken strategy,” said Abbasi, “we can replace the classic Phoenix strategy for the Frog strategy.” Let me refresh your memory, that the Phoenix is a mythical bird that commits suicide by making a large fire and burning itself in it, with the idea that from its ashes a new Phoenix will rise. And if the Phoenix reference is not unambiguous enough, ‘the strategy of Abraham’s Fire Garden’ is a precise expression of the same mélange of magical thinking and suicidal resolve. According to the Quran, one day when his entire town were out to celebrate a religious occasion, Abraham picked up his ax, headed for the main temple, and shattered all the idols. Abraham’s crazy plot was not simply intolerant and violent, it was also obviously suicidal, since he was the only person in town that day, and since, to make sure he will be recognized, he also left his ax at the temple, hanging from the last standing idol. On his return, King Nimrod duly ordered a great fire and had Abraham thrown into it, at which time Allah interfered so that when the fire was over, people found Abraham soundly smiling in the middle of the ashes. So the basic shared elements of the Phoenix and Abraham’s Fire Garden strategies are quite clear: they are both modeled on the magical idea of divinely protected immortality or indestructibility, and they both culminate in suicidal acts of self destruction –except in this case they will be annihilating a whole country with them. It should be hardly striking then, to learn that the same Dr. Hassan Abbasi who advised the Phoenix and Abraham’s Fire Garden strategies was also the master mind behind the creation and organization of Iran’s first ever suicide bombing squads, known as the ‘Special Units of Martyrdom Seekers’, not long after Mr. Ahmadinejad started his term.

Far beyond a macho game of chicken, Mr. Ahmadinejad and his strategists are speeding the Iranian train on a fanatical suicide mission. Are we going to help them blow to pieces the nation they have taken hostage ?

http://www.gulf-daily-news.com/Story.asp?Article=193634&Sn=WORL&IssueID=30176

http://www.telegraph.co.uk/news/main.jhtml?xml=/news/2007/09/17/wfra117.xml

http://www.abcnews.go.com/International/story?id=3552961

http://news.monstersandcritics.com/middleeast/news/article_1269215.php

http://www.nationalreview.com/ledeen/ledeen200405260957.asp

http://www.opinionjournal.com/extra/?id=110008154

http://andishkadeh.ir

http://www.roozonline.com/archives/2007/05/post_2389.php

http://www.foxnews.com/story/0,2933,191910,00.html

كمبود عزت نفس جمعى ، يا پاشنه اشيل ايرانيان

2007-09-24T19:22:00.002-04:00

يكى از موضوعاتى كه در تحليل جريانات اخير سفر احمدى نژاد به نيويورك جاى بررسى دارد موضوع عزت نفس جمعى ايرانيان ، يا دقيقتر بگويم، كمبود عزت نفس جمعى ايرانيان است . منظورم از عزت نفس جمعى البته همان اصطلاح روانشناسى است كه به انگليسى ميگويند، collective self-esteem و ترجمه فارسيش به خيالم ميشود "عزت نفس جمعى" يا چيزى مثل آن ۰ اين كمبود عزت/ اعتماد به نفس جمعى خصيصه اى است كه معمولا ريشه هاى تاريخى دراز دارد، تقريبا مثل عزت نفس يا اعتماد به نفس فردى، كه به هر حال يك احساس و تجربه روانى است كه به مرور ايام ساخته و پرداخته شده است، عزت نفس جمعى هم كلا مفهوم و تجربه اى است كه در طى تاريخ يك گروه از مردم ساخته ميشود، و ميشود ان را به معنى ديدگاه ان گروه مردم دانست از گروهى كه در ان عضو هستند، و اينكه ايا واقعا در نظر انها آن گروه تا چه حد ارزشمند است يا خير ۰

متاسفانه در جامعه ايران --و خيلى از جامعه هائى كه يا مستقيما تحت سيطره استعمار بوده اند يا مثل ايران به مرور ايام و به واسطه برخورد غير مستقيم با نيروهاى استعمارى از لحاظ قدرت و علم و سرمايه ضعيف شده و عقب مانده اند -- اين مسئله كمبود عزت نفس جمعى خيلى شايع است ۰ دليل ان هم كه البته فهميدنش شايد سخت نباشد ۰ پيدا كردنش هم اصلا مشكل نيست ۰ كافى است نگاهى به جملاتى كه خيلى ها هنگام مقايسه ايران و كشورهاى غربى به كار ميبرند بياندازيد، خيلى ساده ميتوانيد ببينيد چگونه و تا چه حد دردناكى كشور و مردم خود را كمتر، نادان تر، بى تمدن تر، و در يك كلمه "حقير تر" از ان ديگران ميبينيم ۰

اما چيزى كه مسئله را خيلى بيشتر بغرنج ميكند يك توانائى خاص ذهن انسان است ، كه در مواردى مثل اين به جاى كمك كردن به پيشرفت فرد يا جامعه ، ميتواند منجر به عقب گرد و نابسامانى بيشتر هم بشود ۰ اين توانائى كه از ان صحبت كردم توانائى خيال است ۰ خوب البته همه مان خوب ميدانيم كه تخيل قوه بسيار مهمى است براى زندگى و پيشرفت و غيره، اما موضوع ان است كه گاهى ذهن ما وقتى از مقابله با يك موقعيت دردناك درميماند ، به تخيل روى مياورد ۰ نمونه هاى ان هم زياد هست ، مثلا يك نمونه مشهور و دل گدازش بچه هائى هستند كه مورد ازار جنسى قرار ميگيرند ، كه چون جسما و ذهنا توان مقابله كردن و مقاومت، يا حتى درك مفهوم ان آزار را ندارند، بسيار پيش ميايد كه ذهنشان براى جلوگيرى از درد انها را با خود به عالم خيال ميبرد ، در خيال خودشان از صحنه ان تجاوز دور ميشوند و در حاليكه بدنشان در چنگ تجاوز گر قربانى ميشود، خيالشان انها را به جاى ديگرى ميبرد، تا جائيكه در صورت شدت لطمه روحى، و يا تكرار مداوم ان پس از مدتى حالت دورى (از خود بى خودى) ذهنى ممكن است به صورت ماندگار يك بيمارى حاد روانى و اختلال هويتى Dissociative Identity Disorder در آيد و زندگى انها را در سالهاى بزرگى هم از هم بپاشدو انها را راهى بيمارستان ها و تيمارستان ها كند ۰

اما نكته بحث اين بود كه قدرت ذهن در ايجاد واقعيات مجازى ، اگر چه به طور كلى براى دفاع از به هم پاشيدن ذهن ساخته شده، اما گاهى به جاى نفع خود موجب ضرر ميشود ۰ ارتباطش با بحث عزت نفس جمعى (يا عدم آن، در مورد جامعه ايرانى) هم ان بود كه به نظر ميرسد در مقابل احساس دردناك ناشى از احساس حقارت جمعى ، گاهى ما ايرانى ها به حدى قدرت تحمل درد و تلخى را از دست ميدهيم كه دست به دامان خيال ميشويم و به جاى اينكه حقيقتا توان و جربزه ان را داشته باشيم كه در آينه اى نگاه كنيم و قبول كنيم كه خودمان را كمتر و حقير احساس ميكنيم در مقابل ملل ديگر، بخصوص در مقابل تمدن اروپائى و بچه هايش كه معمولا به اسم "غرب" گروهشان ميكنيم، بر عكس دست به دامن خيالات ميشويم و شروع ميكنيم به خودمان را آقا و برتر و بهتر و مهمتر و باهوش تر از همه ديگران ديدن ۰ يعنى به عبارت ديگر، دقيقا احساساتى متقابل با انچه در واقع در ضميرمان ميگذرد را در ذهن خود آگاهمان تجربه ميكنيم۰

اگرچه من سعى كرده ام موضوع عزت نفس جمعى را به زبان ساده اى معرفى كنم، حقيقت ان است كه اين يك موضوع كمابيش فنى است، و حد اقل شايسته بحث عميقترى است از انچه كه اينجا امده ۰ اما اگر با اين معرفى كوتاه حتى يكى دو نفر از دوستان را با موضوع عزت نفس جمعى اشنا كرده باشم و يا اين سئوال را برانگيخته باشم در ذهنشان كه حقيقتا براشت واقعى قوم ايرانى از هويت خودش چيست و ايا ممكن است كه نقشى در زندگى روزمره ما و يا روابط سياسى و اجتماعى ما در دنيا داشته باشد، اين متن كار خودش را كرده است ۰ دوستانى كه علاقه مند به مطالعه بيشتر هستند ميتوانند از چند لينكى كه در پايين صفحه خواهم گذاشت شروع كنند ۰

به اميد ان روزى كه اگاهى و قدرت ان را داشته باشيم كه مستقيم در آينه بنگريم و خودمان را با همه كاستى ها و فزونى هايمان و بى هيچ كاستن وافزودنى ببينيم ۰ به اميد ان روزى كه بتوانيم ببينيم كه ما نه از ملل ديگركمتريم و نه بيشتريم ، نه بهتريم و نه بدتريم، و نه اصلا احتياجى به ان گونه مقايسه هست. ما همانيم كه هستيم، و تاروزى كه همان كه هستيم را نتوانيم اولا ببينيم و ثانيا قبول كنيم، هيچ شانسى براى بهتر شدن و تغيير زندگى جمعى خود نداريم ۰

اگر دوست داريد بيشتر در باره مفاهيم هويت جمعى و عزت نفس جمعى در روانشناسى و از ارتباط انها با تاريخ يك جامعه بدانيد، ميتوانيد از لينك هاى زير شروع كنيد

A Collective Self-Esteem Scale: Self-Evaluation of One's Social Identity
The Relationship between Collective Self-Esteem and Self-Construal in Japan and Canada
Individual Self, Relational Self, Collective Self (Book)
The Clash of Emotions
Humiliation and the politics of identity

از دكترين دماغ نمرود و استراتژى چيكن تا قورباغه اب پز و ققنوس سوخته

2007-09-17T13:15:00.000-04:00

هر روز كه ميگذرد بوى وحشتناك جنگ و رايحه جان گزاى مرگ بيشتر فضا را پر ميكند ، و طنز باور نكردنى داستان در اينست كه هر روز هم كه ميگذرد صحبت كردن از جنگ ظاهرا مشكل تر ميشود ۰ دوشنبه ، دهم سپتامبر، البرادعى جلسه بين المللى نمايندگان اروپائى را به نشانه اعتراض به سياستهاى رو به جنگ چند دولت ترك كرد ۰ يكشنبه، شانزدهم سپتامبر وزير خارجه فرانسه هم مستقيما در باره جنگ با ايران اماده باش داد ۰

اما خط رسمى دولت ايران كماكان بر محور دو رويه انكار و مبارز طلبى ادامه ميابد ۰ چند روز پيش سايت دولتى عصر ايران اعلام كرد كه ششصد موشك به سوى اسرائيل نشانه رفته اند ، و روز چهارشنبه نوزدهم سپتامبر، امير سرتيپ ميقانى، فرمانده نيروى هوائى جمهورى اسلامى كشور را "اماده جنگ نامتقارن" اعلام كرد و گفت، "ما خودمان را براي يک نبرد قدرتمندانه دفاعي آماده کرده ايم، راهبردها را نوشته ايم، تجهيزات را آماده کرده ايم و آموزش هاي لازم در اين زمينه را برنامه ريزي کرده ايم ۰

ميپرسيد چرا ؟ من هم همين سئوال را بار ها از خودم پرسيده ام ، و تنها جوابى كه برايش پيدا كرده ام از كوچه پس كوچه هاى پيچيده و مشوش محله ذهنى فردى ميگذرد به اسم حسن عباسى، يا به قول خودشان، پروفسور دكتر حسن عباسى ، و به قول بعضى ديگر يد الله قزوينى ۰ اجازه بدهيد تا برايتان شرح دهم ۰

داستان از اين قرار است كه حدود يك سال پيش، خانم ايلين شانن طى مقاله اى در مجله تايم از استراتژى روانى خاصى كه امريكا و شركاى اروپائيش در قبال ايران انتخاب كرده اند سخن گفت، ان هم از قول يك ديپلمات اروپائى. اين استراتژى كه از ان به عنوان 'فشار آرام' ياد شده بود، ظاهرا بين ديپلمات ها مشهور است به "استراتژى قورباغه" ۰ قضيه قورباغه هم از اين قرار است كه مشهور است قورباغه زنده را كه ميخواهى بپزى ان را مستقيما در اب جوش نميشود انداخت چون قورباغه سريع از ديگ اب بيرون ميجهد، اينست كه قورباغه را از اول توى اب سرد ميگذارى و بعد ارام ارام اب را به جوش مياورى۰ ۰ ۰ تا ان لحظه برسد كه قورباغه بيچاره متوجه شود توى ديگ اب و مشغول پخته شدن است انقدر دير شده است كه ديگر توان بيرون جهيدن را ندارد و مجبور است تسليم سرنوشت شوم خودش بشود ۰ يك مثل خوب و موفق اين استراتژى هم ظاهرا صدام بود ، كه مثل يك قورباغه خوب نشست توى ديگ ديپلماسى بين المللى كه در طى يكى دو دهه ارام ارام داشت گرم ميشد تا بالاخره انچنان خودش را در تله جنگ با امريكا يافت كه نه راه پس داشت و نه پيش ۰

بنا بر تحليلى كه خانم شانن از قول ديپلمات هاى مذكور ارائه داده بود ، ايالات متحده برنامه اي كاملا مشابه را براى ايران هم در پيش داشت ، به اين ترتيب كه ارام ارام و قدم به قدم با روشهاى مختلفى مثل برانگيختن موضعى ايران از طريق تهديد مستقيم ، دستگير كردن ايرانيها در عراق ، اعلام به دست اوردن شواهد مختلف از دست داشتن ايران در حملات عراق و افغانستان، تخريب ارام تصوير و وجهه جهانى ايران ، منزوى ساختن قدم به قدم ان كشور، تضعيف اقتصادى و ديپلماتيك ، ولى در عين حال با اعلام گاه و بيگاه اينكه علاقه اصلى انها به يافتن راه حل ديپلماتيك ميباشد و حتى برگزار كردن گفتگوهائى با دولت ايران، در نهايت تصوير كلى را به شكلى ارام ارام عوض كنند كه قبل از انكه جمهورى اسلامى متوجه شود كه چه شده است ، خود را در وضعيتى بيابد كه دو راه حل بيشتر پيش رويش نباشد: يا بازى را باخته محسوب و از صحنه خارج شود، يا وارد جنگ رو دررو با ايالات متحده شود ۰

شايد الان، حدود يك سال و نيم بعد از انتشار مقاله خانم شانن ، قبول تحليل و گزارش ايشان براى خيلى از ما راحت تر باشد ۰ قورباغه داستان ما كماكان در ديگ است، و اگر چه حبابهاى هوا به وضوح در حال جمع شدن در كف ديگ هستند و حرارت اب هم حسابى بالا رفته ، اقاى احمدى نژاد همين تازگيها اعلام كرد كه طبق محاسبات مهندسى ايشان غير ممكن است كه امريكا به ايران حمله كند ۰ ولى واقعا چگونه ميشود اين را قبول كرد كه يك كشور با بيش از شصت ميليون نفر جمعيت و يك سيستم سياسى به ان عريض و طويلى بخواهد مثل يك قورباغه رفتار كند ، با ان سيستم عصبى ناقص اش ؟؟ يا به عبارت ديگر، برگشته ايم به همانجا كه اين داستان را شروع كرديم، يعنى به اين سئوال كه چگونه است كه مردم در اطراف و اكناف دنيا بوى مهوع و ترسناك جنگ را استنشاق كرده اند و ، علاوه بر اصلاح طلبان، حتى كسانى مثل محسن رضائى و هاشمى رفسنجانى هم نزديكى مرگ و خرابى را جدى گرفته اند اما اقاى احمدى نژاد و دوستان ايشان هنوز از قطار بى ترمز صحبت ميكنند و بى بازگشت بودن برنامه هاشان و بى پايه بودن تهديدات امريكا ؟؟

همانطور كه گفتم ، به اينجا كه ميرسيم سر نخ ختم ميشود به كاراكترى پيچ در پيچ به اسم پروفسور دكتر حسن عباسى ۰ در حقيقت جناب پرفسور عباسى يك سرى سخنرانى هائى در دانشگاههاى سرتاسر كشور كرده اند و مقاله هائى اينجا و انجا نوشته اند كه اگر با دقت بخوانيد و بشنويدشان، نه تنها پاسخ اين سئوال بالا، بلكه توضيحات بسيارى از رفتارها و گفته هاى اقاى احمدى نژاد را هم در ميان انها پيدا خواهيد كرد۰ من اينجا يكى از مقاله هاى ايشان را نقل خواهم كرد كه دقيقا مربوط ميشود به همين موضوع رفتار ايران در مقابل خطر حمله امريكا و اتفاقا به مقاله خانم شانن هم رجوع دارد ۰ اما قبل از اينكه به مقاله ايشان نگاه كنيم بگذاريد براى انانى كه جناب حسن عباسى را خوب نميشناسند (كه البته خودم هم يكيشان هستم) سوابق ايشان را مرور سريعى بكنيم ۰

چند سال پيش اقاى مايكل لدين ، كه بر حسب اتفاق خود استاد عباسىدر يك سخنرانى وى را 'دومين مغز متفكر محافظه كارهاى
امريكا' خوانده بود ، از اقاى عباسى به عنوان "يكى از مسئولان قديمى رده بالاى سپاه پاسداران، و در حال حاضر تئوريسين در دفتر آيت الله خامنه اى ، و رئيس مركز تحقيقات امنيت ملى و استراتژيك" ياد كرده بود ، و اين را هم اضافه كرده بود كه مسئوليت خاص عباسى هم رسيدگى به امور مربوط به ايالات متحده است ۰ يا يك تحليلگر ديگر امور ايران، امير طاهرى، مينويسد حسن عباسى در ميان دوستانش به "دكتر كيسينجر جهان اسلام " مشهور است ۰ طاهرى ميگويد عباسى "استاد استراتژى" در دانشگاه سپاه پاسداران انقلاب اسلامى است، و طبق اطلاعات به دست امده ، وى (عباسى) تئوريسين اصلى سياستهاى خارجى دولت رئيس جمهور احمدى نژاد است ۰

البته مدتى است كه دكتر عباسى ساكت است ظاهرا، بخصوص بعد از دردسرى كه براى خودش درست كرد با تاختن به يونسى وزير اطلاعات وقت در يك سخنرانى ، گرچه نشريه قدس شهريور ۱۳۸۵ خبرى درج كرده بود كه ايشان پس از سه سال از همه موارد اتهامى تبرئه گرديده است . واضح است كه اين داستان بلند و پيچيده اى است و مربوط به بحث ما هم نيست ، اگرچه اتهامات ايشان مربوط به دوره خاتمى بودند و تبرئه گرديدن ايشان مربوط به دوره احمدى نژاد ۰

در هر حال اقاى دكتر عباسى يك مقاله اى منتشر كرده اند تحت عنوان "استراتژى قورباغه: ابعاد و امكان سنجى" ، كه هنوز هم از طريق سايت اينترنتى ايشان يعنى انديشكده ، يا مركز بررسى هاى دكترينال امنيت بدون مرز قابل دسترسى است اين مقاله ۰ در آن مقاله، بعد از اينكه با يك تحليل عجيب و غريب و كمابيش من درآوردى اسمان و ريسمان را به هم بافته است ، پروفسور عباسى نتيجه گيرى جالبى هم ارائه ميدهد، كه عينا نقل ميكنم برايتان ۰ ايشان مينويسند

اما پاسخ ایران به استراتژی قورباغه چه می تواند باشد؟ ساده ترین راه، حمله به استراتژی حریف است ۰
دکترین قورباغه، همچون دکترین های قبلی غرب علیه ایران، یک استراتژی توهین آمیز است. با پای فشاری بر «چیکن استراتژی» می توان بر روش عزّت مند موازنه ی استراتژی ها تأکید و تکیه نمود ۰
صرفنظر از قابلیت های ممتاز چیکن استراتژی، در تعامل و تبدیل استراتژی غرب، می توان استراتژی کلاسیک «ققنوس» را جایگزین استراتژی قورباغه نمود. در این خصوص، طراحی د د کترین «بینی نمرود» برای استراتژی «گلستان آتش ابراهیم» خنثی کننده ی استراتژی قورباغه خواهد بود ۰
در نهایت، آنچه کمتر در نزد اصحاب رسانه ها و افکار عمومی مورد توجه واقع شده است، مسأله ی خنثی سازی، ناکارآمدی و بی اثری دسته ای از دکترین های شناخته شده و معتبر از سوی غرب در تقابل با ایران است. وضعیت ناکامی و تنگنای استراتژیست های امریکائی، برای طراحی یک استراتژی کارآمد و مؤثر در برابر ایران، برای اوّلین بار عجز دستگاه های تصمیم سازی و مراکز تحقیقات استراتژیک غرب را هویدا ساخته است ۰

استراتژى "چيكن" كه ايشان ميگويند ، رجوعش به نوعى دوئل امريكائى است كه دو راننده يا همزمان به طرف همديگر ميرانند يا هر دو به سوى يك پرتگاه، و اگر هركدامشان زود تر ترمز كند يا فرمان ماشينش را بگرداند و يا از ماشين بيرون بپرد كه از تصادف يا سقوط حذر كند، او بازنده است ۰ نمونه اش را شايد در فيلمهاى جيمز دين ديده باشيد ، مخصوصا در فيلم 'شورش بى دليل'، كه انجا اصلا همين كلمه 'چيكن' تبديل شده به يك نماد مهم با تاثير روانى عميق ۰

پس توصيه استراتژيك دكتر عباسى به اقاى احمدى نژاد از سالها پيش اين بوده كه در مقابل امريكا بايد از استراتژى چيكن استفاده كرد۰ در اين مقاله ميگويد اتفاقا در مقابل 'استراتژى قورباغه' بايد از 'استراتژى چيكن' استفاده كرد، و در جاى ديگرى به تفصيل از "ترفند هاى گوناگون فيزيكى و روانى به نيّت ترساندن حريف و وادار ساختن او به خالي كردن صحنه " در هنگام پياده كردن اين استراتژى چيكن صحبت ميكنند، از قبيل تظاهر به مست و لايعقل بودن، بوق و چراغ زدن و سر و صدا ى زياد توليد كردن، و نهايتا حتى "كندن فرمان ماشين و ان را از پنجره بيرون انداختن" ۰ به گمانم ارتباط اين داستان با صحبت ها و موضع گيرى هاى احمدى نژاد، همچون فرياد هاى لاينقطع هل من مبارزش و يا سخن گفتنش از قطار بى ترمز هسته اي و غيره روشن تر از ان باشد كه به توضيح احتياجى باشد ۰ از طرف ديگر اما، شايد با يافتن اين ارتباط اولين عكس العمل شما هم مثل من اين باشد كه پس خيالمان كمى راحت تر شد، اين احمدى نژاد انقدر هم كه به نظر ميرسد لايعقل نيست بلكه داره بلوف ميزنه و براى خودش چيكن بازى ميكنه ۰ ولى كاش به همين راحتى بود ۰

مسئله دو روى بدخيم دارد . يك روى ان اينست كه حقيقتا اين بازى بين ايران و امريكا را به چيكن تعبير كردن خطائى است گزاف كه بهاى ان را نهايتا من و شما و خانواده هايمان با گوشت و خونمان بايد بپردازيم ۰ خطا است چون چيكن يك دوئل است، دو طرف دارد كه هردوشان در مقابل نتايج باخت احتمالى به يك اندازه اسيب پذيرند ۰ هر كدام از راننده ها كه از پرتگاه سقوط كند جان خودش را از دست خواهد داد، و اگر دو ماشين شاخ به شاخ به هم بخورند هم هردو راننده به احتمال زياد خواهند مرد ۰ فرق اين داستان با برخورد ايران و امريكا روشنتر از ان است كه احتياج به تحليل داشته باشد ۰ مثال برخورد ايران به امريكا بيشتر مثل برخورد يك پرنده به موتور هوپيماى بوئينگ است تا برخورد دو ماشين به يكديگر، صدمه انها يكسان نخواهد بود ۰ به عبارت ديگر،با امريكا چيكن بازى كردن بيشتر به يك جوك دردناك ميماند ، كه اخر داستانش يا ايران نابود ميشود، يا ايران نابود ميشود ۰

اما روى ديگر ى كه مسئله را حتى از اين هم غم انگيز تر ميكند ان است كه اين داستان چيكن حتى حكم يك استراتژى هم ندارد براى اقايان احمدى نژاد و عباسى و در نهايت براى ملتى كه هدايت كشورش را در دست ايشان نهاده، بلكه بيشتر به يك حركت انتحارى ميماند ، تنها با اين تفاوت كه ايشان به جاى اينكه بمب را به خودشان بسته باشند يك كشور هفتاد ميليونى را به گروگان گرفته اند و كمربند منفجره را بر گردن ايران اويخته اند ۰ متوجه شدن اين موضوع هم ، متاسفانه ، اصلا مشكل نيست ۰ يعنى حتى اگر اين حقيقت ترسناك را هم در نظر نياوريم كه همين پروفسور عباسى واضع استراتژى استشهاد بوده است و گروههاى استشهادى ايرانى را براى حمله به مناطق مختلف تحت نظر دولت احمدى نژاد و شركا تشكيل داده است ، باز هم انتحارى بودن فلسفه ايشان از لا به لاى لغتهاى بزك شده 'استراتژى' و 'دكترين' به بيرون نشت ميكند ، بخصوص وقتى جناب پرفسور از استراتژى ققنوس و دكترين گلستان در آتش سخن ميگويد ۰ داستان ابراهيم واتش را كه همه مان ميدانيم ۰ به نظر ميرسد جناب پرفسور باور دارد كه همان هاله اى كه اقاى احمدى نژاد را در سازمان ملل در بر گرفت ، و همان دستى كه سران ملل دنيا را در جا ميخكوب كرد تا به چهره نورانى ايشان خيره بمانند باز هم پيدا خواهند شد و در دل آتش بمبهاى ناپالم گلستانى خواهند ساخت تا احمدى نژاد و امتش در امن و امان به انتظار پايان بمباران ها بمانند ۰ و استراتژى ققنوس هم كه احتياجى به توضيح ندارد ۰ ققنوس پرنده ايست افسانه اي كه خودش را در اتش ميسوزاند و نابود ميكند، با اين باور كه وى را فنائى نيست و زندگانى جاودان دارد، و از خاكسترش ققنوسى جوان خواهد خاست ۰ دكتر عباسى و شاگردش، احمدى نژاد، ظاهرا اعتقاد دارند كه ايران را هم بايد در اتش سوزاند تا از خاكسترش ايرانى تازه سر بر آورد ۰

اگر اين فلسفه فلسفه انتحار نيست ، پس چيست ۰

و اگر اين سخنان "استراتژى" هاى دولت احمدى نژاد را به وضوح و روشنى بيان نميكنند، در چهار چوب كدام منطق ديگرى رفتار و باورهاى اين دولت را بهتر ميتوان توضيح داد ؟؟

آزادى !

2007-09-16T10:10:00.000-04:00

يادم است تقريبا يك ماه پيش احمدى نژاد در يك سخنرانىاز نبود ازادى و امنيت در كشور هاى غربى ميگفت و طبق معمول خودش ملت بيچاره را به زننده ترين صورت فريب ميداد ۰ ميگويم زننده چون واقعا ادم دلش ميسوزد وقتى ميبيند كه ملت ايران را ميشود به همين راحتى و با اينچنين دروغهاى شاخدار و بى سر و تهى فريب داد و آب هم از آب تكان نميخورد. به هر حال اقاى احمدى نژاد از نبود آزادى در دنياى غرب ميگفت، كه : ان ها راه تنفس ملتهاى خود را بسته اند ! مردم در كشور اين زورگويان نميتوانند با اطمينان و امنيت حتى از تلفن استفاده كنند ۰ يا نامه اى بنويسند و يا در بازارها و خيابانها به راحتى قدم بزنند ۰ اين چه طور دمكراسى است ؟ انها حتى ابروى شيطان را هم برده اند ۰ اين دو سه جمله ايشون بد جورى توى دل ما مونده بود، حقيقتش، اينه كه خوب شد بالاخره اين فرصت مقايسه مستقيم دست داد تا برگرديم به حرفهاى احمدى نژاد ۰ مجسم كنيد خودتان را ، رفته ايد جلوى محل اقامت بالاترين مقام كشور ايران ، مثلا ايت الله خامنه اي يا حتى خود احمدى نژاد در تهران، ايران هم در حال جنگ است، و شما رفته ايد بر عليه جنگ تظاهرات كنيد ! ،تازه بعد هم مجسم كنيد داشتيد اين جور شعار هائى ميداديد:

احمدى نژاد[يا خامنه اى] دروغ گو، جانى، و تروريست است

اين حرامزاده ها را استيضاح كنيد

يا مثلا ماسك شيطان-گونه اى از احمدى نژاد يا خامنه اي را به صورتتان زده بوديد و يك سه شاخه شيطان هم دست گرفته بوديد با يك تكه مقوا كه رويش نوشته بوديد "قربانى بعدى من فلان كشور است" بعد مجسم كنيد چه بلائى بر سرتان ميامد ۰
گمان نميكنم احتياج بيشترى به توضيح باشد، نه؟

به هر حال اين عكسها مال ديروزند ، پانزده سپتامبر، از تظاهرات سربازان جنگ عراق بر عليه بوش و بر عليه جنگ در مقابل كاخ سفيد، واشنگتن :

(براى ديدن كپى بزرگتر ميتوانيد روى عكسها كليك كنيد)

جلوى كاخ سفيد ۰ روى تابلو نوشته : يازده سپتامبر كار داخلى بود. بوش دروغ گو، جنايتكار و تروريست است ۰

نوشته: تروريست واقعى !

نوشته: ايران قربانى بعدى من است ! امضا: جرج شيطان بوش

نوشته ها:
جنگ عراق را تمام كنيد
رهبر را به زندان بياندازيد
سيفون توالت بيضى را بكشيد و بوش را به فاضلاب تاريخ بفرستيد

نوشته روى تابلو: اين حرامزاده ها را استيضاح كنيد
نوشته روى تى شرت مرد: خونريزى براى نفت را متوقف كنيد

نوشته اول : ژنرال پاترئوس يك خايه مال كثيف است
نوشته تابلو دوم: اين دولت را استيضاح و محاكمه كنيد

نوشته: جنگ عراق را همين الان متوقف كنيد

سربازان تظاهر كننده در حال حمل پرچم امريكا و پرچم كمپانى نفتى هاليبرتون براى اشاره به نقش نفت و كمپانى هاى نفتى در جنگ عراق

جنگ ؟ نه آقا، شما اصلا نگران نباشيد !

2007-09-16T00:14:00.000-04:00

استراتژى انكار ريشه عميقى در فرهنگ ايرانى دارد ظاهرا ، و اينجا هم موقع پرداختن به ان نيست ، ولى شما همين داستان جنگ و امكان حمله ايالات متحده به ايران را در نظر بگيريد مثلا ۰ دوستان اعتراض كرده اند به من و امثال من، كه زياد صحبت از احتمال حمله امريكا به ايران را ميكنيم و اين كار بدى است و اب در اسياب دشمنان ايران و جمهورى اسلامى ريختن است. استدلالشان هم اين است كه اين اخبار را در حقيقت امريكا و اسرائيل دارند توليد ميكنند تا دل مردم ايران را خالى كنند. خوب اين داستان هم سر دراز دارد البته و بحث كردنش خودش موضوع مهمى است كه يكى از همين روزها به ان بايد پرداخت . ولى فعلا امروز مىخواستم يك ، به قول خارجيها reality check ساده اى بكنيم ببينيم حقيقتا اين استراتژى انكار اقايان تا چه حدش با واقعيت مطابق است و از كجا به بعدش احتمالا سر از دشت و دمن و مسائل روانى و ايدئولوژيك و از اين حرفها در مياورد ۰ تست واقعيت ما هم راستش خيلى ساده است ، بنده چند تا نكته ساده و غير قابل انكار را مستقيم از قول خود جناب بوش خدمت شما عرض ميكنم، شما هم خودتان قاضى باشيد، منهم بعدش هم اصلا بحثى نخواهم كرد و اب هم امروز به آسياب هيچ كسى سعى ميكنم كه نريزم ۰
جرج بوش در سخنرانى اخيرش براى نظاميان امريكائى در نوادا بيست و سه بار اسم ايران را اورد ، البته نه به قصد تعريف، نه به قصد تمجيد ۰ خوب اين سخنرانى طولانى بود و بوش خيلى چيز ها گفت، ولى من همانطور كه قول دادم وارد جزئيات نخواهم شد، بلكه فقط اجازه بدهيد تا گزيده اى از حرفهاى ايشان را كه مستقيما مربوط است ليست كنم برايتان . ببينيد ، اين ها بود (ترجمه هم مستقيم از متن سخنرانى است) :

ايران مدتهاست كه سرچشمه مسئله و مشكل در منطقه بوده است
ايران بزرگترين دولت مروج تروريسم در دنياست
ايران حامى حزب الله است ، كه در پى ساقط كردن دولت دمكراتيك لبنان است
ايران خرج گروههاى تروريستى مثل حماس و جهاد اسلامى فلسطين را ميدهد ، كه بى گناهان را به قتل ميرسانند ، اسرائيل را هدف قرار ميدهند، و مناطق فلسطينى را بى ثبات ميكنند
ايران مشغول ارسال سلاح به طالبان است ، كه براى حمله به سربازان امريكائى و نيروهاى 'ناتو' مورد استفاده قرار ميگيرد
ايران محققان و دانشگاهيان امريكائى را كه هيچ جرمى انجام نداده اند و هيچ خطرى براى ان رژيم محسوب نميشوند به زندان انداخته است
تعقيب فعالانه تكنولوژى كه ميتواند به سلاحهاى اتمى ختم شود توسط ايران ، منطقه ناارام خاور ميانه را در سايه يك هولوكاست اتمى قرار داده است
ايران به نيروهاى عراقى اموزش ميدهد تا به سربازان امريكائى و مردم عراق حمله كنند
اعضاى سپاه قدس سپاه پاسداران پول، اموزش، پشتيبانى، مهمات و لوازم ساخت بمبهاى نفوذى به گروههاى تروريستى در عراق ميدهند
اخيرا ما راكت هائى را در عراق ضبط كرده ايم كه ساخت ايران و با تاريخ ساخت همين امسال بوده اند و توسط جاسوسان ايرانى به افراطيون عراقى داده شده بود
حمله به سربازان ما توسط سلاح و مهمات ايرانى در ماه هاى اخير افزايش يافته است
رهبران ايران مسئول حملات به نيروهاى امريكائى هستند ، و من براى مسئولان نظامى در عراق اجازه صادر كرده ام تا با اعمال جنايتكارانه ايران مقابله كنند

بله قربان، اين ليست طولانى را بوش فقط در طى يك سخنرانى ارائه كرده است ۰ من هم همانطور كه گفتم، بحثى نخواهم كرد، فقط اجازه بدهيد تا توجه شما را به يك نكته ابتدائى جلب كنم : به خاطر بياوريد كه دلائلى كه دولت امريكا براى توجيه مردمش و جهان در حمله اش به صدام ارائه كرد بسيار محدود تر و بى اساس تر از اين ليست بود ۰

و بالاخره ، به قول پاتريك بوكانن ، ژنرال پاترئوس در كزارش اخيرش با اين ادعا كه ايران در عراق مشغول جنگيدن جنگى وكالتى با نيروهاى امريكائى ميباشد، كليد طلائى حمله نظامى را نيز تقديم بوش كرد و او را تا مرز اثبات اين استدلال جنگ طلبان پيش برد كه ايالات متحده در حقيقت از سال ۱۹۷۹ در جنگ با ايران بوده است و بنا بر اين نياز قانونى به تصويب كنگره براى درگير شدن با ان كشور وجود ندارد ۰
و به قول البرادعى ، "صلح جهانى در خطر است ! چرا كه چند ديوانه دور هم جمع شده اند و ميگويند 'برويم ايران را بمباران كنيم'"

جنگ ؟ نه اقا، شما اصلا نگران نباشيد ! ۰

زان پيش كه پر كنند پيمانه ما ۰ ۰ ۰

2007-09-13T11:57:00.000-04:00

حمله نظامى امريكا به ايران هنوز قطعيت رسمى نيافته است ، و اگر چه اغلب مردم دنيا عميقا نگران به واقعيت پيوستن چنين داستانى هستند و ساعت به ساعت نزديك تر شدن انرا به چشمم ميبينيم، دولت مردان ايران در گفتمان رسمي شان چنين حمله اي را هنوز هم نا محتمل ميخوانند، و چه بسا حقيقتا نيز چنين بيانديشند . براى انانى در سراسر دنيا كه به واقعيت نزديك شدن سناريوى حمله نظامى برايشان محرز مينمايد ، اما، انكار يكدست و مصرانه امكان چنين حمله اي توسط دولت ايران عكس العملى عجيب ، خطرناك ، و نابخردانه به نظر ميرسد، نه چندان بى شباهت به داستان ان مردى كه از پشت بام اسمان خراشى سقوط كرده بود و در راه از هر طبقه اى كه ميگذشت با خود ميگفت " تا اينجاش كه به خير گذشته !" نكته آن كه در نظر نياوردن پائيز به هنگام شمردن جوجه ها را نميتوان سياست خردمندانه اى براى يك دولت محسوب داشت ، و در حقيقت اگر همين چند سال پيش صدام حسين دقيقا چنين برخوردى را در مقابل احتمال حمله نظامى امريكا از خود نشان نداده بود ، شايد حتى تجسم اينكه دولتى بتواند تا اين حد در انگار واقعيت پاى ورزى كند و تا اخرين ثانيه در انكار خود بماند مشكل ميبود. اما ممكن است ، و ديده ايم كه تا كجا ميتواند برود اين انكار و به چه مصيبتهائى ميتواند بيانجامد ۰

واقعيت تاسف اميز اين است كه دولت اقاى احمدى نژاد نه ميخواهد، و نه اگر هم بخواهد به راحتى قادر خواهد بود به تغيير گفتمان انكار خود . از بسيارى شواهد و قرائن ميتوان به اين نتيجه رسيد كه ديدگاه سياسى دولت فعلى را نقاط كور روانى، آرمانى و ايدئولوژيك آنچنان مختل كرده اند كه گشودن چشم و تصديق واقعيت تلخ در نظرش مترادف خواهد بود با از دست دادن هويت سياسى ، مذهبى و اجتماعى خويش، تا انجا كه تسليم گشتن به واقعيت در نهايت به سان نوشيدن جامى خواهد بود چنان تلخ كه ميتواند نقطه پايانى زهر الود بر هستي وى گردد . در چنين موقعيتى پر واضح است كه اين دولت چندان سرمايه اى بر گفتمان انكار و خود زياده انگارى نهاده است كه بر چيدن ان با منطق و استدلال لا اقل در كوتاه زمانى كه داريم، عملا نا ممكن خواهد بود ۰

از جانب ديگر اما ، سيستم سياسى جمهورى اسلامى به اندازه كافى پيچيده و گسترده به نظر ميرسد كه شايد يك رئيس جمهور به تنهائى و به راحتى قادر به غرق كردن همه ان مجموعه به همراه خود نباشد . انتخاب اخير در مجلس خبرگان، براى نمونه، و گزيدن كمابيش غير منتظره هاشمى رفسنجانى به رياست را ميتوان نمودى دانست از قابليت ان سيستم براى التيام خود از زخمهاى بالقوه خطرناكى كه در يكى دو سال گذشته بر پيكره اش وارد امده است . به عبارت ديگر ، اگرچه دولت احمدى نژاد به عنوان "صورت" و وجهه جمهورى اسلامى در مناسبات بين المللى قادر به رساندن صدمات عميقى به كاركرد رو به بلوغ سيستم جمهورى اسلامى و در نهايت به كشور ايران بوده است ، اما اين اميد را نميتوان از چشم نهاد كه سيستم حكومتى كنونى نهايتا تا حد كافى نماينده افكار عمومى جامعه ايرانى باشد كه از گستردگى و پيچيدگى لازم براى قدرت التيام اعضا و كار كرد خود محروم نگردد ۰ اين مكانيسم اجتماعى كمابيش پيشرفته اى براى يك رژيم سياسى است (مكانيسمى كه دولت صدام از ان بى بهره بود) ، و اگر در زمان مناسب از حالت بالقوه به فعل اورده شود ، اين توان نهفته را دارد كه در دراز مدت به راز بقا براى رژيم جمهورى اسلامى از يك سو ، و از هم نگسيختن سلامت و تماميت اجتماعى ، سياسى و ارضى براى كشور ايران از سوى ديگر، ترجمه گردد ۰

يك نتيجه ساده منطقى كه ميتوان از بحث بالا گرفت شايد اين باشد كه اگر چه دولت اقاى احمدى نژاد كماكان به انكار واقعيت پاى مى ورزد ، اگرچه حمله نظامى امريكا هر روز بيشتر از روز پيش عينيت ميابد، و اگر چه نميتوان به تغيير ديدگاه دولت احمدى نژاد اميدى داشت، اما شايد هنوز جاى ان باشد كه سعى كنيم با مخاطب قرار دادن بدنه اجتماع از يك سو، و ان بخش از دسگاه سياسى حاكم كه داراى سلامت ديد سياسى و روانى كافى براى مواجهه با حقيقت ميباشند از سوى ديگر ، اين سيل بنيان كن را در سر چشمه متوقف كنيم و اين كابوس بيدار شده را از پيوستنه به حقيقت بازداريم ۰

اگر هنوز تا پرداختن به پرسش "گزينه هاى ما پس از حمله نظامى" چند نفسى فرصت داريم، مسئوليت تك تك ماست كه ان چند نفس را غنيمت شمريم و كارى كنيم ۰

برخيز كه پر كنيم پيمانه ز مى ، زان پيش كه پر كنند پيمانه ما

بيرحمى بيش از حد در نحوه به دار كشيدنى كه در ايران استفاده ميشود

2007-09-10T23:30:00.000-04:00

از قرون وسطائى بودن 'دار زدن' كه بگذريم، ايا ميدانستيد كه شيوه حلق آويز كردنى كه در ايران معمول است يكى از دردناك ترين روشهاى كشتن انسان است ؟ دليل عمده ان هم اين است كه روشهاى متداول در ايران، از قبيل بالا كشيدن با جرثقيل و يا كشيدن چهارپايه اى از زير محكوم به قتل ، منجر به خفه شدن تدريجى محكوم ميگردد، يا به عبارت ديگر ، مرگى تدريجى، طولانى و بسيار دردناك را بر وى تحميل ميكند . اين در حالى است كه به دار اويختن، حتى در ساليان دورى كه در كشور هاى پيشرفته تر هنوز مورد استفاده قرار ميگرفت ، داراى متدولوژى علمى خاصى ميباشد كه مرگ محكوم را سريعتر و 'انسانى' تر ميكند . در اين سيستم يك محكوم به اعدام را هرگز توسط بالا كشيدن توسط جرثقيل و يا كشيدن صندلى از زير پايش حلق اويز نميكنند، بلكه وى با طناب بر گردن از سكوئى مخصوص و از ارتفاعي كه دقيقا حساب شده سقوط ميكند . در اين روش با محاسبه دقيق وزن محكوم به قتل ، ارتفاع دقيقى كه وى بايد سقوط كند را حساب ميكنند تا اطمينان حاصل شود كه حلق اويز نمودن وى به نحوى انجام گردد كه ميزان دقيقى فشار ( ۱۷۰۸ ژول) بر گردن وى وارد ايد و در نتيجه ان فشار گردن محكوم (مهره هاى سوم و چهام ستون فقرات) بشكند و او بى درد و به سرعت بميرد . اين محاسبات به اين دليل انجام ميگيرد كه محكوم به مرگهاى دردناك و سبعانه اى همچون خفه شدن تدريجى، قطع جريان خون به مغز، يا (در صورت ارتفاع افت زياد) بريده شدن و قطع سر توسط طناب به قتل نرسد . لينكهاى زير چند نمونه از اعدامهاى رايج در ايران را نشآن ميدهند

Link

مصاحبه اوريانا فالاچى با آيت الله خميني : متن هاى فارسى و انگليسى

2007-05-31T23:49:00.038-04:00

آنچه در زير ميآيد دو متن انگليسى و فارسى از مصاحبه اى است كه توسط اوريانا فالاچى با آيت الله خمينى در روزهاى پس از پيروزى انقلاب در ايران انجام گرفته است . متن انگليسى نقل مستقيمى است از مجله نيويورك تايمز كه در اكتبر سال ۱۹۷۹ منتشر گرديده است، و ترجمه فارسى از كتابى است تحت عنوان "گفتگوهاى اوريانا فالاچى" ، كه توسط غلامرضا امامى تاليف شده است . گفتنى است كه غلامرضا امامى در مصاحبه اى عنوان كرده است كه جمهورى اسلامى به وى اجازه نشر متن اصلى مصاحبه به نوشته خود فالاچى را نداده است و كتاب به اين شرط اجازه چاپ يافته كه از متن ذيل به جاى متن اصلى استفاده شود . توجه كنيد كه قسمتهائى از متن انگليسى كه با قلم زرد مشخص شده اند قسمتهائى هستند كه در ترجمه فارسى وجود ندارند . همچنين لطفا توجه كنيد كه متن انگليسى زير به علت طول مطلب توسط OCR مستقيما از فايل تصويرى به متن تبديل شده است و به همين دليل ممكن است اشكالات املائى در گوشه و كنار آن مشاهده شود كه هنوز فرصت بررسى و تصحيح نيافته ام . با عذر خواهى پيشاپيش از خوانندگان ، از گزارش اينگونه اشكالات در قسمت نظرات بسيار ممنون خواهم شد.

براى خواندن متن انگليسى اينجا را كليك كنيد
و براى خواندن متن فارسى اينجا را

* * *

----------------------

* * *

An Interview With KHOMEINI
By Oriana Fallaci
October 7, 1979
The New York Times Magazine, pp. 29-31

Note: Highlighted text indicates segment is omitted from the translated version published in Iran.

Last month Oriana Fallaci, the Italian journalist who is noted for her provocative interviews with world leaders, journeyed to Iran in hopes of meeting with the leader of the Islamic Revolution, the Ayatollah Ruhollah Khomeini, For 10 days she waited in the holy city of Qum for her interview with the 79year-old Ayatollah, who is the de facto ruler of Iran, On Sept. 12, she was led into the Faizeyah religious school, where Khomeini holds his audiences. She was accompanied by two Iranians Who had helped set up the interview and who served as translators, Miss Fallaci, barefoot, enveloped in a chador ~ the head-to-toe veil of the Moslem woman was seated on a carpet; when the Ayatollah entered, the taped interview began, Miss Fallaci returned the following day for a second audience, The text on these pages is an edited transcript of the sessions.

FALLACI: Imam Khomeini, the entire country is in your hands. Every decision you make is an order. So there are many in your country who say that in Iran there is no freedom. that the revolution did not bring freedom.

KHOMEINI: Iran is not in my hands. Iran is in the hands of the people. because it was the people who handed the country over to the person who is their servant, and who wants only what is good for them. You saw very well how - after the death [at age 68, in his sleep, Sept. 10] of [Ayatollah Mahmoud] Taleghani - millions of persons went into the streets without the threat of violence. This shows that there is freedom. It also shows that the people only follow men of God. And this is freedom.

FALLACI: Forgive me if I insist. Imam Khomeini. I meant that today. in Iran. you raise fear, and many people call you a dictator. The new dictator, the new boss. The new master. How do you comment on that? Does it sadden you. or don't you care?

KHOMEINI: On the one hand I'm sorry to hear that. Yes, it hurts me, because it is unjust and unhuman to call me a dictator. On the other hand, I couldn't care less, because I know that wickedness is a part of human nature, and such wickedness comes from our enemies. Considering the road that we lave chosen, a road that is opposed to :he superpowers. it is normal that the servants of foreign interests treat me with their poison, and hurl all kinds of calumnies against me. Nor do I have my illusions that those countries which Ire accustomed to plundering and looting us will stand by silently and idly. Oh, the mercenaries of the Shah say lots of things - even that Khomeini ordered the breasts of women to be cut off. Tell me. since you are here, did you lave any evidence that Khomeini could commit such a monstrous act, that he would cut off the breasts of women?

FALLACI: No. I did not. Imam. But 'ou frighten people, as I said. And even his mob which calls your name is frightening. What do you feel - hearing them calling out like this, day and light, knowing that they are there, all If them there sitting for hours, being shoved about, suffering, just to see you or a moment. and to sing your praises?

KHOMEINI: I enjoy it. I enjoy hearing and seeing them. Because they are the same ones who rose up to throw out the internal and external enemies. Because their applause is the continuation of the cry with which the usurper was thrown out. It is good that they continue to be agitated, because the enemies have not disappeared. Until the country has settled down. the people must remain fired up, ready to march and attack again. In addition, this is love, an intelligent love. It is impossible not to enjoy it.

FALLACI: Love or fanaticism, Imam? It seems to me that this is fanaticism, and of the most dangerous kind. I mean, fascist fanaticism. In fact. there are many who see a fascist threat in Iran today, and Who even maintain that fascism is already being consolidated in Iran.

KHOMEINI: No, it is neither fascism nor fanaticism. I repeat, they yell like this because they love me, and they love me because they feel that I care for them, that I act for their good. That is, to apply the Commandments of Islam. Islam is justice. Dictatorship is the greatest sin in the religion of Islam. Fascism and Islamism are absolutely incompatible. Fascism arises in the West, not among people of Islamic Culture.

FALLACI: Perhaps we don't understand each other or the meaning of the word fascism, Imam. By fascism I mean a popular phenomenon. the kind we had In Italy when the crowds cheered Mussolini, as here they cheer you, and they obeyed him as they obey i you now.

KHOMEINI: No. Because our masses are Moslems, educated by the clergy - that is, by men who preach spirituality and goodness. Fascism would be possible here only if the Shah were to return or if Communism were to take over. Yes, what you say could happen only if Communism would win and wipe us out. Cheering, for me, means to love freedom and democracy.

FALLACI: O.K., then. Let's talk about freedom and democracy, Imam. And let's do it like this. In one of your first speeches at Qum, you said that the new Islamic Government would guarantee freedom of thought and of expression for everyone, including Communists and ethnic minorities. But this promise was not kept, and now you define Communists as "sons of Satan," and the leaders of the rebelling ethnic minorities as the "evil of the earth."

KIIOMEINI: First you affirm something, and then you expect me to explain your statement. You even presume that I should permit the plots of those who want to bring the country to anarchy and corruption - as though freedom of thought and of expression were the freedom to plot and to corrupt. Therefore, in answer to your question, I say: for more than five months I tolerated, we tolerated, those who did not think as we do. They were free, absolutely free to do whatever they wanted. They fully enjoyed the freedom that was granted to them. I even Invited the Communists to have a dialogue with us. But, in response, they burned the wheat harvest, they burned the urns of the electoral offices, and they reacted to our offer for a dialogue with rifles and arms. In fact, they were the ones who stirred up the problem of the Kurds. Thus, we understood that they were taking advantage of our tolerance to sabotage us, that they did not want freedom but the license to subvert, and we decided to stop them. And when we discovered that - urged on by the former regime and foreign forces _ they were seeking our destruction with other plots and other means, we shut them up to avoid further problems.

FALLACI: For example, by closing the newspapers of the opposition. In that speech at Qum you also said that to be modern means to form men who have the right to choose, and to criticize. But the liberal newspaper Ayandegan was shut down. And so were all the leftist newspapers.

KHOMEINI: The newspaper Ayandegan was part of the plot I mentioned. It had relations With the Zionists; it got ideas from them to do harm to the country. The same goes for all the newspapers that the attorney general of the revolution judged subversive, and then closed: newspapers Which, through a phony opposition, tried to restore the old regime and to serve foreign interests. We shut them up because we knew who they were, and what they were after. And this is not contrary to freedom. This is done everywhere.

FALLACI: No, Imam, It is not. In any event, how can you call those who fought against the Shah, who were persecuted, arrested and tortured by him, as being "nostalgic for the Shah"? How can you call them enemies, how can you deny them a place and the right to exist, those leftists who fought and suffered so much?

KHOMEINI: None of them fought or suffered. If anything, they took advantage of the anguish of the people who fought and suffered. You are not very well Informed. A good part of the left which you refer to was abroad during the imperial regime, and came back only after the people had overthrown the Shah. Another group was here, it is true, hidden In their clandestine caves and in their houses. It was only after the people had shed their blood that these leftists came out to take advantage of that blood. But until now nothing bas happened to limit their freedom.

FALLACI: Imam, I want to make sure that I understand correctly. You say that the left had no part in the overthrow of the Shah. Not even that segment of the left that had so many people arrested, so many tortured, so many martyred. So, on the left, nobody counts, neither the living nor the dead.

KHOMEINI: They did not contribute anything. They did not help the revolution at all. Some of them fought, yes, but only for their ideas, only for their goals, only for their interests. They were not decisive for the victory, they were not responsible, they did not contribute anything. No, the left never cooperated with us, they only gave us problems. During the Shah's regime they were against us as much as they are now, so much so that their hostility toward us was worse than that of the Shah himself, much deeper. It Is not by chance that the present plot comes from them. My view Is that it is not even a real left, but an artificial left, created by the Americans.

FALLACI: Do you mean a left made In the United States, Imam?

KHOMEINI: Yes, created and supported by the Americans to launch plundering against us, to sabotage and destroy us.

FALLACI: So, when you speak of "the people," you refer exclusively to the people connected with the Islamic movement. And I ask you: The people who were killed by the tens of thousands, did they die for freedom, or for Islam?

KHOMEINI: For Islam. The people fought for Islam. And Islam means everything, also those things that, in your world, are called freedom, democracy. Yes, Islam contains everything. Islam includes everything. Islam is everything.

FALLACI: At this point, Imam, I must ask you what you mean by freedom.

KHOMEINI: Freedom; It Is not easy to define this concept. Let us say that freedom is when you can choose your own Ideas and think about them when you please, without being forced to think something else. Let's say that freedom is to live where you want, and to do the work that you like.

FALLACI: To think, not to express, or to make your thoughts concrete? And by democracy, what do you mean, Imam? I'm asking this question with much curiosity because - In the [March 1979] referendum on whether there was to be a republic or a monarchy - you prohibited the expression "Islamic Democratic Republic." You banned the word democratic, saying, "Not a word more, not a word less." As a result, the people who believe in you use the term "democracy" as though It were a dirty word. What's wrong With this noun, which seems so beautiful to us in the West?

KHOMEINI: To begin With, the word Islam does not need adjectives such as democratic. Precisely because Islam is everything, It means everything. It Is sad for us to add another word near the word Islam, which is perfect. Besides, this democracy, which you love so much and that you consider so valuable, does not have a precise meaning. Aristotle's democracy is one thing, the Soviet democracy is another thing, the democracy of the capitalists is still another. We cannot afford to have such an ambiguous concept placed in our Constitution. Finally, let me give you a historical example, to show you what I mean by democracy. When Ali [the seventh-century Imam whom Shiite Moslems believe to be the first rightful Moslem leader] succeeded the Prophet, and became head or the Islamic state - and this consideration had all the power, and his reign extended from Saudi Arabia to Egypt, and included a large part of Asia and also of Europe - he happened to have a dispute with a Jew. And the Jew had him called by the judge, and All accepted the summons of the judge, and went to him. And when he entered the room, the judge stood up, but Ali said to him angrily, "Why do you stand up when I enter the room but not when the Jew entered? Before a judge the two contending parties should be treated the same way." Afterward, he accepted the sentence, which was unfavorable to him. I ask you, you who have traveled and seen all forms or government and know history, can you give me a better example of democracy?

FALLACI: Imam, democracy means much more than that. This is said by many Iranians, too. The same Iranians who don't understand the direction where your Islamic Republic is going.

KIIOMEINI: If you foreigners do not understand, too bad for you. It's none of your business, you have nothing to do with our choices. If some Iranians don't understand it, too bad for them. It means that they have not understood Islam.

FALLACI: Well, They certainly understand the despotism practiced by the clergy today, Imam. In drafting the new Constitution, the assembly of experts passed one article, the fifth principle, by which the head of the country will have to be the supreme religious authority. That is, you. And the supreme decisions will be made only by those who know the Koran well. That is, the clergy. Doesn't this mean that, according to the Constitution, politics will continue to be determined by the priests and no one else?

KHOMEINI: This law, which the people will ratify, is in no way in contradiction with democracy. Since the people love the clergy, have faith in the clergy, want to be guided by the clergy, it is right that the supreme religious authority should oversee the work of the Prime Minister or of the President of the republic, to make sure that they don't make mistakes or go against the law: that is, against the Koran. It can be either the supreme religious authority, or a representative group of the clergy.

FALLACI: Let's consider for a moment the justice administered by the clergy, Imam. Let's talk about the 500 executions that took place In Iran after the victory. Do you approve of the summary way in which these trials are taking place, without lawyers, without the chance for an appeal?

KHOMEINI: Evidently in the West you ignore, or you pretend to ignore, who was being executed. They were persons who participated In massacres in the streets and the squares, or persons who ordered those massacres, or persons who burned down homes, who tortured, who cut off the arms and legs of those who were being Interrogated. What should we have done with them, granted pardons and let them go free? The right to defend themselves, and to respond to accusations - we gave them those chances. But once their guilt was demonstrated, what need was there, or is there, for an appeal? Write the contrary if you want, the pen Is In your hand. My people do not ask your questions. And I will even go farther: had we not executed those criminals, the revenge of the people would have gone beyond control. Every functionary employee of the regime would have been executed, and the dead would have numbered far more than 500. They would have been in the thousands.

F ALLACI: All right, but I did not necessarily mean the tortures and the Savak killers, Imam. I meant· those who were executed and had nothing to do With the regime, the people who are still being shot today for adultery, or prostitution, or homosexuality. Is It right to shoot the poor prostitute or a woman who is unfaithful to her husband, or a man who loves another man?

KHOMEINI: If your finger suffers from gangrene, what do you do? Do you let the whole hand, and then the body, become filled with gangrene, or do you cut the finger off? What brings corruption to an entire country and its people must be pulled up like the weeds that infest a field of wheat. I know there are societies where women are permitted to give themselves to satisfy the desire of men who are not their husbands, and where men are permitted to give themselves to satisfy other men's desires. But the society that we want to build does not permit such things. In Islam, we want to implement a policy to purify society, and in order to achieve this aim we must punish those who bring evil to our youth. Don't you do the same? When a thief is a thief, don't you throw him in jail? In many countries, don't you even execute murderers? Don't you use that system because, if they were to remain free and alive, they would contaminate others and spread their stain of wickedness?

FALLACI: Imam, how Is it possible to compare a Savak murderer and torturer with a citizen who exercises his sexual freedom? Take the example of the boy they shot yesterday, for sodomy.

KHOMEINI: Corruption, corruption. We have to eliminate corruption.

FALLACI: Take the case of the pregnant l8-year-old girl who was shot at Beshar a few weeks ago, for adultery.

KHOMEINI: Pregnant? Lies, lies. Lies like those about cutting out the breasts of women. In Islam, these things do not happen. We do not shoot pregnant women in Islam.

FALLACI: They are not lies, Imam. All the Iranian newspapers reported the news, and a debate was held on television because her lover was only given a hundred lashes.

KHOMEINI: If that Is true, it means that she got what she deserved. What do I know about particulars? The woman must have done something more serious. Ask the court that condemned her. Stop talking about these things. I am getting tired. These are not important matters.

FALLACI: Then let's talk about the Kurds who are being executed because they want autonomy.

KHOMEINI: The Kurds who are being executed do not belong to the Kurdish people. They are subversives who are acting against the people and against the revolution, such as the one who was shot by a firing squad yesterday. He had killed 13 people. I would prefer it if no one had to be executed, but when someone like the person they caught is shot, it makes me feel good.

FALLACI: And what about when persons are arrested, like the five this morning, because they were distributing Communist handouts? KHOMEINI: If they were arrested it was because they deserved it. because they were serving a foreign interest, like the phony Communists who act on behalf of America, and of the Shah. Enough. I've said enough about these things.

FALLACI: O.K., Imam. Let's talk about the Shah. Was it you, Imam, who gave the order to have the Shah executed abroad, and who said that whoever performed this feat would be considered a hero, and if he were to be killed during the operation, he would go to heaven?

KHOMEINI: No! Not I. Because I want the Shah brought to Iran to stand trial in public, for 50 years of crimes against the Persian people. including the crimes of treason and robbery. If he were killed abroad, that money would be lost. And if, instead, we judge him here, we can get that money back. No, no. I do not want him to be killed abroad. I want him here, here. And in order to make it happen, I pray for his health, just as the Ayatollah [Kazem Shariat-] Madari prayed for the health of Riza Pahlevi, the father of this Pahlevi. who also fled the country with a lot of money.

FALLACI: But if the Shah returned the money, would you stop the hunt?

KHOMEINI: For the money, if he really returned it, yes. But with regard to the treason against this country. and against Islam, no. How can he be forgiven for the massacre of 16 years ago - or the Black Friday massacre of one year ago? How can he be forgiven for all the death he left behind? Only if the dead were to come back to life could I pardon him. and accept the money.

FALLACI: And in order to bring him back to Iran. there would be an operation similar to the one which led to the capture of Eichmann in Argentina, I suppose. Does it apply only to the Shah or to his family as well?

KHOMEINI: He Who has committed crime is guilty. If the family did not participate in any crime I do not see why they should be condemned. Belonging to the Shah's family is no crime in itself. His son Riza. for example. did not dirty himself by any crimes, as far as I know. Thus. I have nothing against him. He can return to Persia. to Iran, whenever he wants. and live here as a normal citizen. Let him come back.

FALLACI: I say he won't come back. Imam. And what about Farah Diba [the Shah's wife]?

KHOMEINI: The tribunal will decide about her.

FALLACI: And Ashraf [Princess Ashraf Pahlevi, the Shah's sister]?

KHOMEINI: Ashraf is the evil twin of the Shah. a traitoress, just like the Shah. And for the crimes she committed, she must be prosecuted and condemned just as the Shah.

FALLACI: And the former Prime Minister. [Shahpur] Bakhtiar? [Bakhtiar disappeared last Feb. 12.] Bakhtiar says that he will return to his position, Imam, that he already has a Government to substitute for this Government.

KHOMEINI: If Bakhtiar should be executed or not, I cannot say as yet. But I do know that he must be prosecuted. I Let him come back, let him come back, even with his new Government. Let him come back. even arm in arm with the Shah. Thus, they would end up in court together. Yes, I must admit that I would very much like to see Bakhtiar together with the Shah, hand-in-hand. I'm looking forward to It.

FALLACI: Death to Bakhtiar also, therefore. Imam Khomeini. haven't you ever forgiven anyone? Have you ever felt pity, sympathy for someone? And while we are at it, have you ever cried?

KHOMEINI: I cry. I laugh, I suffer. Do you think I'm not a human being? With regard to forgiving: I pardoned the majority of those who caused us harm. I granted an amnesty to the police, to the gendarmes, to a lot of people. That is, to those who were not involved in torture or serious crimes. I just granted an amnesty to the rebel Kurds. Thus I believe that I have demonstrated pity. But for those that we discussed before. there is no pardon, there is no pity. Now that's enough. I am tired, that's enough.

FALLACI: Please, Imam. there are many things I still want to ask you. For example, this chador that they made me put on. to come to you, and which you insist all women must wear. Tell me, Why do you force them to hide themselves. all bundled up under these uncomfortable and absurd garments. making it hard to work and move about? And yet. even here, women have demonstrated that they are equal to men. They fought just like the men, were imprisoned and tortured. They. too. helped to make the revolution.

KHOMEINI: The women who contributed to the revolution were, and are, women with the Islamic dress, not elegant women all made up like you, who go around all uncovered, dragging behind them a tail of men. The coquettes who put on makeup and go into the street shOWing off their necks, their hair, their shapes, did not fight against the Shah. They never did anything good, not those. They do not know how to be useful, neither socially, nor politically, nor professionally. And this is so because by uncovering themselves, they distract men and upset them. Then they distract and upset even other women.

FALLACI: That's not true. Imam. In any case. I am not only talking about a piece of clothing, but what it represents. That Is, the condition of segregation into which women have been cast once again, after the revolution. The fact that they can't study at university with men, or work with men, for example, or go to the beach or to a swimming pool with men. They have to take a dip apart, In their chadors. By the way, how do you Swim in a chador?

KHOMEINI: This is none of your business. Our customs are none of your business. If you do not like Islamic dress you are not obliged to wear it. Because Islamic dress is for good and proper young women.

F ALLACI: That's very kind of you, Imam. And since you said so, I'm going to take off this stupid. medieval rag right now. There. Done. But tell me something. A woman such as I. who has always lived among men, showing her neck, her hair, her ears, who has been in war and slept in the front line in the field among soldiers, according to you, is she an immoral, bold and improper woman?

KHOMEINI: Your conscience knows the answer. I do not judge personal matters, I cannot know whether your life is moral or immoral, whether you behaved properly or not with the soldiers at the front. But I do know that, during my long lifetime, I have always been right about what I said. If this piece of clothing did not exist - the Islamic dress - women could not work in a useful and healthy way. And not even men. Our laws are valid laws.

FALLACI: Even if the law permits a man to have four wives, Imam?

KHOMEINI: The law of the four wives is a very progressive law, and was written for the good of women, since there are more women than men. More women are born than men, and more men are killed in war than women. A woman needs a man, so what can we do, since there are more women than men in the world? Would you rather prefer that the excess number of women became whores - or that they married a man with other wives? And let me add another point. Even under the difficult conditions which Islam imposes on a man with two or three or four wives, there is equal treatment, equal affection, and equal time; this law is better than monogamy.

FALLACI: But you are talking about laws and customs that go back 1.400 years ago, Imam Khomeini. Doesn't it seem to you that the world has progressed since then? In observance of those laws, you have even resurrected the prohibition against music and alcohol. Tell me, why is It a sin to drink a glass of wine or beer, when you are thirsty or when you're eating? And why is listening to music a sin? Our priests drink and sing - even the Pope. Does this mean the Pope is a sinner?

KHOMEINI: The rules of your priests do not interest me. Islam prohibits alcoholic drinks and that's all. It prohibits them in an absolute way, because drinking makes peopIe lose their heads and Impedes clear thinking. Even music dulls the mind. because it involves pleasure and ecstasy. similar to drugs. Your music, I mean. Usually your music has not exalted the spirit, it puts it to sleep. And it destructs our youth, who become poisoned by it, and then they no longer care about their country.

FALLACI: Even the music of Bach. Beethoven, Verdi?

KHOMEINI: I do not know those names. If their music does not dull the mind, they wlll not be prohibited. Some of your music is permitted. For example. marches and hymns for marching. We want music that lifts the spirit, as in marches, music that makes our youth move instead of paralyzing them, music that helps them to care about their country. Yes, but your marches are permitted.

FALLACI: Imam Khomeini. you always use harsh terms when speaking of the West. Any judgment you express about us draws the conclusion that you view us as champions of every kind of ugliness. every kind of perversion. And yet you were accepted by the West when you went Into exile, and many of your associates started in the West. Doesn't it appear to you that there Is also something good about us?

KHOMEINI: Something, yes. Something. But when we have been bitten by a snake. we are even afraid of a piece of rope which from afar looks like a snake. And you have bitten us too much, and too long. You only saw In us a market. and that was all. You only exported bad things to us. and that was all. The good things, such as material progress. you kept such things for yourself. Yes, we got many bad things from the West, a lot of suffering. and now we have good reasons to fear the West, to keep our youth from getting too close to the West and being influenced even more by the West. No, I do not want our youth to go and study in the West, where they become corrupted by alcohol. by the music that blocks out thought, by drugs and uncovered women. To say nothing of the fact that our youth are not given the same treatment as your youth in the West. You give our youth a diploma even if they are ignorant.

FALLACI: Yes. Imam, but the airplane that brought you back to your country is a product of the West - even the telephone that you use to communicate with. from Qum, even the television set that you so often use to convey messages to the country, even this airconditioner, which permits you to remain cool in this desert. If we are so corrupt and so corrupting, why do you use our evil tools?

KHOMEINI: Because these are the good things from the West. And we are not afraid to use them, and we do. We are not afraid of your science and of your technology. We are afraid of your Ideas and of your customs. Which means that we fear you politically and socially. And we want this to be our country. We do not want you to interfere anymore In our politics and our economy, in our habits, our affairs. And from now on, we will go against anyone who tries to interfere - from the right or from the left, from here or from there. And now that's enough. Go away. Go away.

FALLACI: One last question, Imam. During these days that I have been in Iran, I have noticed a lot of discontent, a lot of disorder and chaos. The revolution has not brought the good fruits it promised. The country is sailing in dark waters. and there are some who see very difficult times for Iran. There are even those who foresee a development of the conditions for a civil war. or a coup d'etat. What do you think?

KHOMEINI: I shall say this. We are like the child that is only six months old. Our revolution is only six months old. And it is a revolution that took place in a country that was eaten alive like a field of wheat Infested with locusts. We are at the beginning of our road. What do you expect of a child that is six months old. born in a field filled with locusts, after 2.500 years of bad harvests and 50 years of poisonous harvests? That past cannot be wiped out in a few months, not even in a few years. We need time. We ask for time. And, above all, we address ourselves to those who call themselves Communists, or democrats. or God knows what. They are the ones who do not want to give us time. They are the ones who attack us, and spread around talk of civil wars and coups which won't take place be. cause the people are united. They are the ones who are spreading chaos. Those who call themselves Communists and democrats and God knows what, I repeat. Now, goodbye. Insha-Allah .

بازگشت به بالاى صفحه

* * *

----------------------

* * *

متن فارسى مصاحبه كه توسط جمهورى اسلامى منتشر گرديده است:

فالاچي: من قبل از هر چيز، مرگ مرحوم طالقاني را به شما تسليت عرض مي كنم

* - آيت الله خمينى: ان شاءالله موفق باشند. تشكر مي كنم از تسليت ايشان

* - اميدوارم حضرت امام به سؤالاتي كه من مي كنم كه شايد بعضي ها به ظاهر مسخره بيايد و بعضي ها ناراحت كننده باشد، ولي اميدوارم كه با صبر و حوصله اي كه من در ايشان مي بينم به سادگي جواب بدهند.

* - بگوييد كه اگر سؤال ها بخواهد زياد باشد من وقت ندارم و محدود باشد. يك چند سؤالي باشد عيب ندارد. سؤال ها را انتخاب كنيد و آن سؤالي كه مهم است بكنيد. براي اين كه زياد طول مي كشد.

* - حضرت امام خميني ! ايران در دست شماست و حرف هاي شما كاملاً مورد قبول است و حرف هاي شما قانون مي شود در اين كشور و حالت اجرايي پيدا مي كند. در مملكت بعضي ها هستند كه فكر مي كنند در اين كشور آزادي نيست . حضرت تان چه مي فرماييد؟

* - بگوييد كه ايران در دست من نيست ، در دست ملت است . و ملت هم كسي كه خدمتگزار باشد و مصالح شان را بخواهد، با آزادي مطلق ، به او ممكن است رو بياورد. و شما ملاحظه كرديد و در فوت مرحوم آقاي طالقاني سرنيزه اي نبود، زوري نبود، مردم با آزادي ريختند در خيابان ها و همه ي ايران منقلب شد. اين نه اين است كه آزادي بدون قانون وجود داشته باشد، آن آزادي نيست . منتها آزادي است كه مردم روي محبت و عشق شان و روي يك مبادي و مبادي الهي به بعضي اشخاص كه اين ها را مي شناختند به اين كه الهي هستند روي مي آورند؛ و اين آزادگي است .

* - آن طوري كه از بيانات تان در قم در گذشته نه نزديك ، خيلي دور فرموده ايد و حقيقتي بوده آن ، مدرن شدن يك انسان است كه بتواند آزاد بينديشد و آزاد تصميم بگيرد و آزاد انتخاب بكند. چه طور امكان دارد، الان در كشور، كمونيست ها و ساير اقليت ها ـ چه سياسي و چه مذهبي و چه ملي ـ نمي توانند آزادانه اظهار بيان بكنند و اظهار انديشه بكنند.

* - بگوييد شما اول خيال كرديد مسئله اي را، بعد علتش را مي پرسيد. در مملكت ما آزادي انديشه هست . آزادي قلم هست . آزادي بيان هست . ولي آزادي توطئه و آزادي فسادكاري نيست . شما اگر توقع داريد كه ما بگذاريم بر [ عليه ] ما توطئه كنند و مملكت ما را به هرج و مرج بكشند، به فساد بكشند و مقصودشان از آزادي اين است ، در هيچ جاي دنيا همچو آزادي نيست . و اگر آزادي انديشه است ، آزادي بيان است ، اين آقاي بني صدر مطلعند و ما مطلعيم كه ايشان دعوت مي كردند همين كمونيست ها را و همان اشخاصي كه غير ما فكر مي كردند، دعوت مي كنند كه بياييد صحبت هاي تان را بكنيد. و ما پنج ماه بيش تر بلكه به طور مطلق به اين ها آزادي داديم ؛ يعني آزاد بودند كه هر چه مي خواهند، حتي الانش هم هر كاري كردند. لكن اخيراً كه ما مطلع شديم كه با الهام از رژيم سابق و با الهام از اجانب و كساني كه مي خواهند به تباهي بكشند؛ توطئه كردند، خرابكاري كردند، خرمن ها را آتش زدند، صندوق هاي آرا را آتش زدند و با تفنگ و اسلحه آن رفتار را كردند. قضاياي اطراف كردستان را همان ها پيش آوردند و ساير قضايا را هم آن ها اگر ما سستي كنيم ، پيش مي آورند. اگر آزادي ، آزادي بيان و عقيده و انديشه است ، آزادي هست و بوده است . اين چيزي كه جلويش گرفته شده است ، اين است كه در ممالك ديگر آن جا كه انقلاب شد و صددرصد ادعاي آزادي مي كردند، بعد از انقلاب مطلقاً جلوگيري كردند از كساني كه توطئه مي كردند. ما پنج ماه است و بيش تر است مهلت داديم به آن ها تا اين كه بر مردم ثابت شد، به دنيا ثابت شد به اين كه قضيه ، قضيه ي آزادي بيان نيست . قضيه ، قضيه ي آزادي توطئه است . اين آزادي توطئه را هيچ كس ، هيچ جا به هيچ كس نمي تواند بدهد.

* - البته اين سؤالاتي است كه قبلاً مي دانيد كه معمولاً خبرنگارها از شما مي كردند. پس چه دليلي بود كه مثلاً روزنامه هاي مخالف مخصوصاً آيندگان ، بسته بشود؟

* - روزنامه ي آيندگان همان بود كه با دشمن هاي ما روابط داشت . توطئه بود در كار و با صهيونيست ها روابط داشت . از آن ها الهام مي گرفت و بر ضد منافع مملكت و كشور مي نوشت . و در تمام آن روزنامه هايي كه توطئه گر بودند و مي خواستند رژيم سابق را دوباره برگردانند به اين جا. اين روزنامه ها جلوشان گرفته شد تا بفهمند به اين كه چه طورند اين ها و بعد از اين كه فهميدند هر كدام كه [ توطئه گر ] نيستند، نه ، آزاد باشند. همه ي روزنامه هايي كه بودند، به اعتبار اين كه دادستان آن طوري كه فهميده است اين ها توطئه گر بودند و مفسد بودند و اين ها الهام از شاه و از دستگاه صهيونيست ها مي گرفتند، از اين جهت اين ها را توقيف كردند موقتاً، تا اين كه رسيدگي كنند. اين خلاف آزادي نيست . اين جلوگيري از توطئه است كه همه ي دنيا بوده است كه جلوي اين توطئه را بگيرند.

* - حضرت امام ! اين هايي كه الان دم از مخالفت مي زنند، عده اي هستند كه اكثرشان مبارزه كرده اند و زجر كشيده اند و ضد رژيم گذشته بودند. چه طور امكان دارد كه فضا و حق وجود به چپي كه اين همه مبارزه و رنج كشيده ، نداد؟

* - امكان ندارد. حتي يكي شان نه مبارزه كرده اند، نه رنج كشيده اند. همه از دولت و از رنج هاي اين ملت ما استفاده برده اند و بر ضد ملت ما قلمفرسايي كرده اند.

* - منظورم گروه هاي سياسي اند، مثلاً احزاب توده ، مثلاً فداييان ، مجاهدين .

* - و احزاب هم همين طور، آن ها هم ـ خلاف آزادي شان ـ اگر توطئه گر نباشند. حالا عملي كه بر خلاف آزادي باشد، نكرده اند و نشده است . و اما اين كه مي گوييم آن ها رنج كشيده اند و در اين باره فعاليت كرده اند، اين معلوم مي شود كه درست از اوضاع ما مطلع نيستيد. آن ها كه رنج كشيده اند اين توده ي مردمند كه رنج كشيده اند. آن ها يك عده اي شان در خارج بوده اند و حالا آمده اند در داخل و مي خواهند استفاده بكنند بدون رنجش . يك دسته هم اين جا بودند و در پناهگاه ها يا در خانه ها بودند. و بعد از اين كه ملت ، رنج ها را كشيد و خون داد و همه ي كارها را كرد، اين ها آمدند و دارند استفاده مي برند. و مع ذلك كسي جلوي اين ها را نگرفته است و آزادي دارند.

* - منظور من بيش تر روي چپي هايي است كه در زندان هم بوده اند، يا به دست شاه شكنجه شدند.

* - در اين نهضت ما دخالت نداشتند. در نهضت ما هيچ يك از اين ها، بلكه مخالف بودند. همين چهار تا هم كه الان برخلاف ما دارند فعاليت مي كنند، آن ها يك مسلك خاصي داشتند و روي مسلك خاص شان هستند. نهضت ما يك نهضت اسلامي بود كه چپي با آن مخالف است و مخالفت او هم با ما بيش تر است از مخالفت شاه . و آن ها هم توطئه گر هستند و مي خواهند همان مسائل را برگردانند. و من نظرم اين است كه چپي هاي ساختگي اند، نه چپي هاي واقعي و ساخت آمريكا هم هستند، بنابراين اين طور نيست كه شما خيال كرديد كه چپي ها يك دسته اي هستند كه در نهضت ما دخالت داشتند. هيچ دخالتي آن ها در نهضت ما نداشتند، البته آن ها براي مقصد خودشان هر چه بوده اين جا و آن جا كرده اند، و يك كارهايي انجام داده اند و هيچ ربطي به نهضت ما ندارد. نهضت ما هيچ ارتباطي با چپي ها ندارد. و چپي ها هم هيچ خدمتي به نهضت ما نكرده اند. و هر چه كرده اند كارشكني و خلاف بوده است . حالا هم توطئه گري از چپي ها است ، و اين چپي هاي ساختگي اند، نه چپي هاي واقعي .

* - حضرت امام ! مي شود بيان كنيد كه اين ملت براي آزادي مبارزه كرده يا براي اسلام ؟

* - براي اسلام جنگيده ، لكن محتواي اسلام همه ي آن معاني است كه در عالَم به خيال خودشان بوده كه مي گويند دمكراسي . اسلام همه ي اين واقعيت ها را دارد. و ملت ما هم براي همه ي اين واقعيات جنگيده اند، و لكن در رأسش خود اسلام است و اسلام همه ي اين را دارد.

* - يك تعريف ساده از آزادي ، بيان كنيد.

* - آزادي يك مسئله اي نيست كه تعريف داشته باشد. مردم عقيده شان آزاد است . كسي الزام شان نمي كند كه شما بايد حتماً اين عقيده را داشته باشيد. كسي الزام به شما نمي كند كه حتماً بايد اين راه را برويد. كسي الزام به شما نمي كند كه بايد اين را انتخاب كني . كسي الزام تان نمي كند كه در كجا مسكن داشته باشي ، يا در آن جا چه شغلي را انتخاب كني . آزادي يك چيز واضحي است .

* - آزادي آيا در حدي براي مردم هست كه بتوانند سيستم دولت خودشان را تعيين كنند، آيا اين آزادي هم براي ملت هست ؟

* - به همان ترتيبي كه در همه جاي دنيا هست آن ها مي توانند وكيل انتخاب كنند. وكيل مي تواند به حسب آن چيزي كه ملت به او اعطا كرده ، دولت را تصويب كند يا رد بكند. رييس جمهور را خود مردم تعيين بكنند. همه ي اين ها با دست خود مردم هست و خودشان مي توانند انجام بدهند.

* - حضرت امام ! شما چرا از اول روي يك كلمه خط كشيديد و آن دمكراتيك است كه رويش خط كشيديد و فرموديد «جمهوري اسلامي » نه يك كلمه بيش تر و نه يك كلمه كم تر. اين كلمه كه اين قدر عزيز است ، براي ما عزيز است و شما خطش زديد و در كشور الان باز در اين باره صحبت مي كنند.

* - بله اين مسائلي دارد. يك مسئله اين است كه اين توهم ، اين را در ذهن مي آورد كه اسلام محتوايش خالي است از اين ، لذا احتياج به اين است كه يك قيدي پهلويش بياورند و اين براي ما بسيار حزن انگيز است كه در محتواي يك چيزي كه همه ي چيزها به طريق بالاترش و مهم ترش در آن هست ، حالا ما بياييم بگوييم كه ما اسلام مي خواهيم و اما با اسلام مان دمكراسي باشد، اسلام همه چيز است . مثل اين است كه شما بگوييد كه ما اسلام را مي خواهيم و مي خواهيم كه به خدا هم اعتقاد داشته باشيم ، ولي به شرط اين كه به خدا هم معتقد باشيم . اين براي ما خيلي ناراحت كننده است كه كسي يك همچو خيالي داشته باشد. اين اولاً، و ثانياً اين كلمه ي دمكراسي كه پيش شما اين قدر عزيز است يك مفهوم مُبَيَّني ندارد. ارسطو يك جور معني كرده . شوروي يك جور معني كرده . سرمايه دارها يك جور معني كرده و ما در قانون اساسي مان نمي توانيم يك لفظ مبهمي كه هر كس براي خودش يك معني كرده است ، آن را بگذاريم . به جاي آن اسلام را گذاشتيم كه اسلام مُبَيَّن مي كند حد وسط چيست . اين مخالف با هيچ چيزي نيست ، ولي آن هايي كه نفهميده اند كه اسلام را، خارجي ها كه با اسلام كار ندارند، آن ها كه در داخل هستند و اسلام را نمي دانند چه رژيمي است ، چه حالي دارد، از اين جهت يك امكان به خيال شان دارد. من حالا براي شما مثال مي زنم از اين آزادي و دمكراسي . يك چيزي كه تاريخ مي گويد و آن قضيه ي حضرت امير ـ سلام اللّ'ه عليه ـ است كه در وقتي كه رييس و خليفه ي رسول اللّ'ه بود و دامنه ي اين رياست عملي اش و سياستش از حجاز تا مصر و تمام تقريباً بسياري از آسيا، يك مقداري حتي اروپا داشت . همين شخص كه رييس يك همچو مملكت وسيعي بود و داراي همچو قدرتي بود و قاضي را هم خودِ خليفه ي رسول الله تعيين مي كرد، وقتي يك اختلافي بين آن رييس و يك يهودي حاصل شد قاضي دعوت كرد او را به اين كه بيايد جواب بدهد. او هم رفت در محضر قاضي نشست . قاضي خواست به او احترام بكند. گفت نه ، يك نفر قاضي بايد احترام از هيچ كس نكند و ما علي السوا بايد باشيم . و بعد هم كه قاضي حكم بر خلاف او كرد، او تصديق و قبول كرد. من ميل دارم كه شما كه اطلاع داريد از همه ي حكومت ها و از همه ي جاها، يك نمونه ي اين طوري هم شما نشان بدهيد. در تمام اين حكومت هايي كه در دنيا ـ از اول دنيا تا حالا ـ حكومت ها بودند و شما لابد مطلع هستيد. شما هم يك نمونه ي اين طوري به ما نشان بدهيد، كه آن از اين اولي ' است .

* - نه ، من همچو نمونه اي الان ندارم به شما تذكر بدهم . ولي در عوض ، شما الان انقلاب كرديد، ولي هنوز ثروتمند و فقير در بين كشور شما هست . و چند حزبي كه به صورت عيني دمكراسي است كه اگر يك دسته اي رأي نياورد بتواند يك دسته ي ديگر جاي او باشد، مثل انگليس كه گاهي حزب كارگر و گاهي حزب محافظه كار. همچو وضعي آيا شما در كشورتان اجازه خواهيد داد و اين عدالت اقتصادي را اجازه خواهيد داد؟

* - ما الان بچه ي شش ماهه داريم ، و در اين پنچاه و چند سال . ثانياً با آن وضع و با آن گرفتاري هايي كه ايران داشته است شما چه توقع از يك بچه ي شش ماهه اي كه پنچاه و چند سال در زمان ما و 2500 سال در تاريخ عقب زده شده است ! الان اول راه اين است و تمام خرابي هايي كه الان با آن مواجه هستيم ، خرابي هايي است كه رژيم سابق براي ما گذاشته است . در زمان ما هيچ خرابي حاصل نشده . زمان ما همه ي كوشش براي درست كردن وضع ملت است . درست كردن وضع كشاورزي و ساير كارخانه ها و امثال ذلك . و شما توقع داريد كه ما بتوانيم در همين چند ماه يا چند سال برويم به آن حدي كه همه مان ، ملت مان در رفاه باشد، همه ي كارها هم درست شده باشد؟ همه ي آشفتگي هايي كه تحميل به ما شده است ، همه ي اين ها با يك اوقات كمي درست بشود؟ ما فرصت مي خواهيم و فرصت مان را از اين كساني كه شما مي گوييد كمونيستند و دمكراتند و امثال اين ها، از اين ها فرصت مي خواهيم كه اين ها به ما فرصت بدهند تا ما رسيدگي كنيم . به حال ملت و رسيدگي كنيم . مملكت را اين طوري كه اين ها مي گويند اداره كنيم . اقتصادمان الان ورشكسته است ، پي ريزي بكنيم ، ما الان مهلت نداريم ، ما الان در آشفتگي هستيم . و همه ي آشفتگي ها هم زير سر همين هايي است كه شما مي گوييد دمكرات هستند. و شماها مي گوييد كمونيست هستند و اين ها. ما همه ي گرفتاري مان اين ها هستند. اين گرفتاري ها كه رد بشود احزاب آزاد هستند. ما جلوي آزادي را هيچ وقت نمي گيريم . اسلام هم جلوي آزادي را هيچ وقت نگرفته است بيش از اين كه جلو توطئه را، كه همه ي عالم همين طورند. ما هم همين طور هستيم .

* - من در قيافه ي شما نگاه مي كنم كه يك قياقه ي آرامي است ، و طبيعي است و نرم است . اما دنيا يك قيافه اي از شما، قيافه ي سخت ، خشن ، ترسناكي درست كرده . آيا اين قيافه اي كه از شما ساخته اند. براي شما رنج آور نيست . شما را ديكتاتور جديد ايران مي خوانند، اين شما را ناراحت نمي كند؟

* - از يك جهت البته ناراحتي دارد. و آن اين كه دشمن هاي ما چه قدر برخلاف انسانيت عمل مي كنند. ما متأسفيم كه يك طايفه اي اين قدر برخلاف انسانيت ، برخلاف انصاف رفتار كند. از اين جهت البته ناراحتي دارد. ما به حسب تعاليم اسلام براي عيب هايي كه در بشر هست ، بايد متأثر باشيم . و از جهتي به نظر ما اهميتي خيلي ندارد. براي اين كه ما يك راه حقي مي رويم . و البته در يك راه حقي كه در مقابل ابرقدرت هاست ، مقابل با منافع بزرگ يك كشورهايي است كه مي خواهند اين ها را بخورند و ببرند. و من نمي توانم متوقع باشم كه آن ها بنشينند و نگاه بكنند. ما نگذاريم كارهاي شان را بكنند. البته اين براي ما خيلي بي سابقه نيست . همچو نيست كه ـ يا همچو بوده است كه ـ يك كار بي سابقه اي بوده است براي ما. ما مي دانستيم كه يك همچو حرف هايي هست . هميشه هست كه يك ضعيفي كه در مقابل يك قدرت هاي بزرگي مي خواهد جلوگيري بكند اين تهمت ها برايش هست . كساني كه اجير هستند از طرف شاه ، كساني كه اجير هستند از طرف قدرت هاي بزرگ ، ما توقع نداشته باشيم كه هيچ به ما زهري ، زهرچشمي وارد نكنند. خوب ، ما هم در خارج مي بينيم كه در مملكت ما دارند آشوب مي كنند. عيناً مي بينيم كه آشوب مي كنند. و ما هم مي دانيم كه به اين كه در روزنامه ها كه نوشته اند كه به امر خميني پستان هاي زن ها را بريده ، با زن ها چه كرده ، البته دشمن است ، ولي من متأسفم كه دشمن ها اين قدر خلاف انصاف و خلاف انسانيت عمل كنند.

* - آن هايي كه از شما ترس ندارند و من ديدم كه الان اين جا جلوي منزل شما و در تهران هم ديدم كه «خميني ، خميني » مي كنند. اين ها يك احساسي به انسان دست مي دهد كه از يك تعصبي مي آيد. آيا شما اين را خطرناك نمي بينيد براي پيشرفت آدم ، رشد انسان ؟

* - اين تعصب نيست . اين آزادي دوستي است . اين به اصطلاح شما دمكراسي دوستي است . اين ها احساس كرده اند كه روي مصالح آن ها عمل مي كنيم . احساس كرده اند كه ما نمي خواهيم ظلم بكنيم . به آن ها نمي خواهيم ظلم بكنيم . آن ها را نمي خواهيم به زور وادار بكنيم به يك كاري . اين احساس كه آن ها از اسلام دارند و اين احساس هم دارند كه ما همان تبع اسلام هستيم و مطابق احكام اسلام عمل مي كنيم . اين دو احساس در مردم هست . يكي اين كه اسلام را مي دانند كه رژيمي است كه عدالت در آن هست . و ما را هم مي دانند كه ما تابع يك رژيمي هستيم كه عدالت هست . و ما مي خواهيم اجرا كنيم عدالت را. از اين جهت است اين احساسات . نه يك تعصب خشكي باشد بدون منطق ، بدون مبنا. و من اصلاً هيچ خطري در اين ، احساس نخواهم كرد.

* - شما خطر فاشيسم را در ايران امروز مي بينيد؟

* - هيچ ، ابداً همچو خطري نيست . مادامي كه اين ملت به اسلام توجه دارد و تابع اسلام است و ما حكومت اسلامي مي خواهيم درست كنيم ، هيچ خوفي نيست . هيچ ديكتاتوري نخواهد بود. و هيچ خطري براي اين مطالب نيست . ما وقتي خطردار هستيم كه كمونيسم بتواند به ما غلبه كند كه آن وقت اول گرفتاري و ديكتاتوري مي باشد. يا رژيمي نظير رژيم شاه پيش بيايد. آن هم همان طور است . و اما آن رژيمي كه ما مي خواهيم ، آن رژيمي است كه ملت ما دنبالش هستند، ديكتاتوري در آن معصيت بزرگ است . و فاشيستي از معاصي بزرگ است پيش ملت ما. و هيچ همچو خطري نيست پيش ما.

* - در اين فاشيسم جنبه ي مردمي و توده اي اش قوي است . در ايتاليا ـ كه ما در آن جا زندگي كرده ايم ـ و در آلمان ، موسوليني و هيتلر به افكار اين جوري تكيه داشتند. و اين خطر هميشه هست كه توده ي مردم به تدريج نوعي حكومت ديكتاتوري را به وجود بياورند و آن رژيمي كه به وجود مي آيد كاملاً متكي به افكار عمومي است . اما در اعمال خودش مثل همان مطلق العنان ها عمل مي كند.

* - توده ي ما توده ي مسلمان است . تعليمات اسلامي همان طوري كه در روحانيت هست ، آن ها به مردم هم تعليم كردند. و تمام اين مسائل اسلامي كه بر مبناي عدالت است و بر مبناي آزادي است و بر مبناي اختيار مردم است و بر مبناي آن چيزهاي متعالي است ، در اسلام هست ، و مردم هم او را دارند، بله امكان اين هست عقلاً كه اين مملكت از اسلام برگردد و بشود كمونيست . اگر چنين شد همه ي مردم از اسلام برگشتند و كمونيست شدند، اين خطر ـ البته ـ آن وقت هست براي اسلام . و اما مادامي كه ملت ما مسْلم است ، براي ملتي كه اسلام ندارد يا فرض كنيد كه تابع كمونيسم است ، يا تابع اصول و مسالك ديگري هست ، البته اين خطر در آن ها هست . و مملكت ما هيچ خطري به هيچ وجه ندارد.

* - مطلب ديگري كه در غرب خيلي در آن سر و صدا شده است مسئله اعدام ها كه مي گويند پانصد نفر تا حال در ايران اعدام شده اند، و اين ها بدون وكيل مدافع و بدون تجديد نظر. باز هم شما با اين ترتيب موافقيد؟

* - اين ها از باب اين كه يا غرب اين افراد را نشناخته است ، اولاً پانصد تا نيست و بسيار كم تر است . و علت اين است كه يا غربي ها نشناختند اين اشخاص را يا مي شناختند و مُعتمِّدند در اين كه خودشان را به نشناسي بزنند. اين ها افرادي بودند كه علناً بسياري شان آمدند و مردم را كشتند در خيابان ها. يا امر به كشتن مردم در خيابان ها دادند. و اين يك مسئله ي مبهمي نبوده است پيش ملت ما كه اين ها شايد صحيح بگويند. شايد دفاع از خودشان داشته باشند. يك كسي كه وارد بشود در يك جمعيتي و با تانك بزند و جوان ها را زير تانك ببرد، آن وقت يك نفر را در مقابل هزار نفر كه اين ها كشته اند بكشند مع ذلك به آن ها مهلت هم بدهند كه صحبت هاي شان را بكنند. اجازه ي رفتن داده شده است . البته قلم دست دشمن است و براي ما هر چه بخواهد مي نويسد. اما واقعيت اين طور نيست . و آن هايي كه در اين جا كشته شده اند نه عددشان آن قدر است و نه طوري بوده است كه برخلاف موازين باشد. اين ها هر كدام شان اشخاصي را كشته اند و فسادها ايجاد كرده اند. خانمان ها سوزانده اند. اشخاص را اره كردند در حبس هاي شان پاي آن ها را. اشخاص را روي تاوه گذاشته اند و متصل به برق كرده اند، در تاوه آن ها را بو داده اند. اين اشخاص البته كشته شدند و اين ها هم حق دفاع داشتند و در محكمه به اين ها اجازه ي اين كه وكيل بگيرند ندادند. لكن ما چه بكنيم كه قلم دست دشمن است و ما را مي خواهد اين طور صورت بدهد.

* - راجع به شاه شما چه مي گوييد؟ آيا شما دستور داده ايد كه او را در خارج بكُشند؟ و آيا به نظر شما اين كار ممكن است ؟

* - نه من دستور ندادم . من ميل دارم كه بيايد ايران و او را محاكمه كنيم . من اگر مي توانستم او را حفظش مي كردم و مي آوردمش ايران و علناً او را محاكمه مي كرديم براي اين پنجاه و چند سال ظلمي كه كرده . و آن خيانت هايي كه او كرده است جبران مي كرديم . و اين سرمايه هايي كه از ما به خارج برده است اگر او كشته بشود از دست ما مي رود. لكن اگر حفظش كنيم و بياوريم به اين جا ممكن است اين ثروت برگردد به ايران .

* - شما مايليد كه مثل آيشمن كه گرفتند آوردند به اسرائيل ، او را هم مثلاً بگيرند و به همان ترتيب بياورند ايران ؟

* - من مايلم كه او بيايد ايران . بياورندش ايران و ما محاكمه كنيم .

* - [ خطاب به مترجم : ] بگوييد به او كه مرحوم مدرس كه با شاه سابق دشمن سرسخت بود يك وقتي كه شاه به سفر رفته بود، وقتي آمده بود، مرحوم مدرس گفته بود كه من به شما دعا كردم . خيلي او خوشش آمده بود كه چه طور يك دشمن دعا كرده بود. گفته بود، نكته اين است كه اگر تو مرده بودي اموالي كه از ما غارت كرده بودي و به خارجي ها داده بودي همه از بين رفته بود. و من دعا كردم تو زنده باشي برگردي ، بلكه بتوانيم ما مال ها را برگردانيم . حالا ما هم همان طور هستيم و اين پسر هم بيش تر از او اموال ما را برده است به خارج .

* - اگر اموال را شاه پس بدهد، شما رهايش مي كنيد؟

* - راجع به خيانت هايش ، اگر چنان چه پول ها را به ما پس بدهد، آن مقداري كه پس بدهد البته ديگر حرفي با او نيست . اما يك خيانت هايي كه به ملت ما كرده است ، آن ها را جبران نمي شود كرد و نمي شود ولش كرد. يك خيانت هايي به اسلام كرده است . آن هم ما نمي توانيم جبران كنيم . اين جنايت هايي كه كرد، مردم را به كشتن داد دسته جمعي 15 خرداد، خود او از قراري كه به ما اطلاع داده اند عامل مستقيم قتل عام [ ملت ] ما بوده است . اين ها يك چيزي نيست كه بخشيدني باشد، آن هايي كه در 15 خرداد كشته ، همه را زنده كند، ديگر حرفي نيست .

* - يعني تنها شاه يا همه ي خانواده اش ؟

* - هر كدام كه خيانتكار باشند. مجرد اين كه كسي از خانواده ي شاه ابداً در بين ما چه بشود، وليعهد شاه بيايد مثل يكي از مردم اين جا زندگي بكند. كاري به ما نكرده است . هيچ كسي هم كاري به او ندارد. آن هايي كه مثل اشرف كه آن هم خواهر اوست . خواهر تني هم هست آن ها دوقلو بودند، آن هم نظير او جزو جنايتكارهاست . آن هم به اندازه ي جنايتي كه كرد و جنايت هايي كه كرده است . اين چه كاري به افراد خانواده ي ديگرش دارد. آن كه خيانتي نكرده بود كاري به او نداريم .

* - پسرش كاري كرده ؟

* - اين ها بايد به محكمه برسد. مي گويند، اما چه مي دانيم .

* - اين براي شما يك اميدي است كه او بايد بيايد ايران و محاكمه بشود. مطمئن ايد كه اين جور خواهد شد؟

* - تقريباً يك آرزو است .

* - يعني شما مطمئن باشيد چيزي از دست نمي دهيد. من تمام تبليغاتي كه عليه شما كردند به هم مي زنم .

* - خيال مي كنيد.

* - مي گويند اين ها كه اعدام شده اند، همه شان مقصر سياسي و ساواكي و اين ها نبودند. آن ها هم اعدام شدند براي اين كه لواط كردند و زنا كردند. البته من توضيح دادم كه اين جور نيست . اين ها تاجر و اين چيزها بودند و بچه ها را مي دزديدند و اين حرف ها، و اخبار دروغ به شما گفتند.

* - بله اصل مسئله را بايد گفت . و آن اين است كه اگر يك بدني يك انگشتش فاسد بشود چه بايد كرد براي اصلاح آن بدن . آيا بايد اين انگشت را گفت تو باش اين جا، فاسد كن اين بدن را؟ اين انگشت يك مفسده است و بايد بريد اين چيزهايي كه مي دانيد كه اين ها به فساد مي كشند. يك وقت مثل بعضي طوايف مي گويند كه خوب ، مردم آزادند. آن زن آزاد هست . زن اين باشد، او هم تمتعي ببرد. خوب ، چه بهتر. يك وقت منظور اين هست . نه ، ما اين را نمي توانيم بپذيريم . يك وقت منظور اين است كه بايد حفظ نظم جامعه ، حفظ صحت جامعه بشود. اين سياست هايي كه ما در اسلام داريم و اجرا مي شود براي اين است كه جامعه را ما مي خواهيم پاكسازي كنيم . علف هاي هرزه اي كه ضايع مي كنند مزرعه ي ما را، بايد اين علف هاي هرزه را بچينيم و دور بريزيم . آن كسي كه بخواهد يك جامعه را اصلاح بكند، آن كساني كه فساد در جامعه مي كنند، آن كساني كه جامعه را به تباهي مي كشند، آن كساني كه جوان هاي ما را به تباهي مي كشند، دخترهاي ما را به تباهي مي كشند آن ها را نمي توانيم تحمل كنيم كه نظر كنيم اين ها هر كار مي خواهند بكنند. و هر سياستي كه هست بايد بشود. چه پيش شما خيلي مشكل باشد پذيرفتنش و چه نباشد. ـ يك چيزي است ، به اصطلاح جامعه را مي خواهيم ـ اصلاً جامعه هم همان طوري كه دزد را شما مي گيريد و حبسش مي كنيد. خوب چرا آزادش قرار نمي دهيد؟ همان طوري كه قاتل را مي گيريد نگهش مي داريد، يا احياناً قصاص مي كنيد. چرا رهايش نمي كنيد كه هر كاري دلش مي خواهد بكند؟ چرا؟ اين براي اين است كه اين ها اسباب اين مي شود كه يك جامعه را به فساد بكشد. اگر جلوگيري از چند تا از اين فسادها بشود، جامعه اصلاح مي شود. و ما منظورمان اصلاح جامعه است . اصلاح جامعه به همين چيزهاست كه اين سياست ها باشد. [ خطاب به مترجم : ] و اما اين هايي كه واقع شد در اين جا همان طوري كه شما گفتيد، به او بگوييد كه اين ها امثال يك همچو مسائلي بودند.

* - بعضي هم مثلاً لواط مي كنند. بيمار هست ، فرض كنيد يك همچو چيزي ، چرا بايد اعدامش كنند؟

* - اين مايه ي فساد است . فساد را بايد برداشت تا ديگران اصلاح بشوند. اين ديگر مسائلي فرعي است .

* - مي گويند يك زن هجده ساله را كه آبستن بوده اين را به عنوان اين كه زنا كرده اعدام كردند.

* - دروغ است ، نمي شود، در اسلام نيست . اين جزو همان هاست كه به ما نسبت مي دهند.

* - اين روزنامه ها بودند كه درباره ي آن نوشتند.

* - بي اطلاعم . ما چه مي دانيم حالا چه شده . وقتي به محكمه رفته است محكمه حكم كرده است .

* - اين چادر، آيا صحيح است كه اين زن ها خود را در زير چادر مخفي كنند؟ اين زن ها در انقلاب شركت كردند. كشته دادند. زندان رفتند. مبارزه كردند، اين چادر هم يك رسم از قديم مانده اي است . حالا ديگر دنيا هم عوض شده . حالا اين صحيح است كه مثلاً اين ها خودشان را مخفي كنند؟

* - اولاً اين كه اين يك اختياري است براي آن ها، خودشان اختيار كردند. شما چه حقي داريد كه اختيار را از دست شان بگيريد؟ ما اعلام مي كنيم به زن ها كه هر كس چادر مي خواهد يا هر كس پوشش اسلامي ، بيايد بيرون . از 35 ميليون جمعيت ما 33 ميليونش بيرون مي آيد. شما چه حقي داريد كه جلو اين ها را بگيريد؟ اين چه ديكتاتوري است كه شما نسبت به زن ها داريد؟ و ثانياً اين كه ما يك پوششي خاص را نمي گوييم . براي حدود زن هايي كه به سن و سال شما رسيده اند هيچ چيزي نيست . ما زن هاي جواني كه وقتي ايشان آرايش مي كنند و مي آيند، يك فوج را دنبال خودشان مي كشند، اين ها را داريم جلوشان را مي گيريم . شما هم دل تان نسوزد.

* - من ديگر بلند شوم . شما هم دل تان نسوزد.

* - [خطاب به مترجم :] شما بگوييد اين ها را به ايشان .

* * *

----------------------

* * *

پايان متن مصاحبه اى كه در كتاب "گفتگوهاى اوريانا فالاچى" كه توسط غلامرضا امامى تاليف شده منتشر شده است .

بازگشت به بالاى صفحه